webzobbie's attack

Bum Bum Bole

2012-01-20T00:11:00.001+02:00

Δεν το χορταίνω αυτό το βίντεο! Δεν τη χορταίνω αυτή την ταινία! Ήδη τρεις φορές την έχω δει και... δε μου φτάνει! Taare Zameen Par, "Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό". Θέλω την ίδια μούρλα, την ίδια ευαισθησία, την ίδια τρυφερότητα και αγάπη αυτού του Δασκάλου προς τους μαθητές του και για τους δικούς μου μαθητές...

Περισσότερα γι' αυτή την υπέροχη ταινία στο επίσημο σάιτ της.

Καλά Χριστούγεννα!

2011-12-24T00:00:00.001+02:00

Έρχονται Χριστούγεννα!

Πλησιάζει και η Πρωτοχρονιά! Βάλατε στην κάλτσα το γράμμα με τις πραγματικές σας επιθυμίες; Είστε σίγουροι γι' αυτό;

Βεβαιωθείτε γιατί θα 'ρθει...

και μετά... ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!

Καλές γιορτές σε όλους σας!

Και να προσέχετε τους εαυτούς σας!

Τι γλυκό να σ' αγαπούν

2011-12-08T15:58:00.000+02:00

Ωραία αίσθηση να γυρνάς πτώμα από τη δουλειά, με την ένταση της ημέρας στους ώμους γαντζωμένη καλά, με την γκρίνια των παιδιών κολλημένη στ' αφτιά σου, με την πίεση των "πρέπει" σου και τη μελαγχολία της μοναξιάς σου και όλα να διαλύονται, έτσι μαγικά, στη θέα ενός ογκώδους, ωχρού φακέλου ακουμπισμένου στα σκαλιά. Όνομα αγαπημένο στη θέση του αποστολέα, περιεχόμενο πολύτιμο και εκεί, ανάμεσα στο θησαυρό, κάτι που λάμπει ακόμα πιο πολύ, ένα τοσοδούλικο τρυφεροσημειωματάκι που προκαλεί χαμόγελο πλατύ και την ανάγκη αποστολής... γλυκοαγκαλιάς. :)

Ε, ψιτ, γλυκουλάκο, πάνε οχτώ ολόκληρα χρόνια και εξακολουθείς να με βοηθάς σε ό,τι επιχειρώ.

Σ' ευχαριστώ πολύ για όλα
3159

Ο Νοέμβρης μου

2011-11-26T11:54:00.002+02:00

Από μωρό ο Νοέμβρης ήταν ο μήνας μου. Μου χαρίστηκε, έτσι φυσικά, με το που... γεννήθηκα. Κι εκείνος έφερε για δώρα ζωής τη μελαγχολία, τις βροχές και το κρύο του. Αργότερα, είπαν να σφραγίσουν τη... δωρεά και με μια ονομαστική γιορτή. Την πρώτη. Τη δεύτερη την άφησαν για τον Ιούλιο, λες και κάποιος σκέφτηκε πως, πολίτιμα τα δώρα του Νοέμβρη, αλλά και μια στάλα ήλιου, ζεστασιάς και καλοκαιριού, για τις ισορροπίες, δε θα έβλαπτε. Έτσι, γιορτάζω δυο φορές το χρόνο για να μετρώ... διπλούς τους φίλους μου.

Και μια και στις γιορτές κερνάνε... επιλέγω να κεράσω τραγούδι αγαπημένο.

30

2011-11-18T00:02:00.001+02:00

Μόλις τριαντάρισα. Ε, ναι, σιγά το πράμα!

Τάρτα μήλου απ' τα χεράκια μου; :)

Τούρτα μήπως; :)

Η έκπληξη

2011-11-03T19:04:00.000+02:00

Το θαλασσί αυτοκίνητο πλησίαζε γρήγορα την καθορισμένη θέση που σταματά και ξεκουράζεται από την ταλαιπωρία του δρόμου, όταν η οδηγός του φρέναρε απότομα κάνοντάς το να κοκαλώσει. Το χέρι της γρήγορα αναζήτησε το κουμπάκι με το " - " για να μειώσει την ένταση του ήχου του ραδιοφώνου. "Αυτή ήταν η έκπληξη, λοιπόν!", είπε χαμογελώντας και κοιτάζοντας με γουρλωμένα μάτια το μπουκωμένο στόμα του καφέ γραμματοκιβωτίου. Δυο φάκελοι κρατούσαν το πορτάκι του κουτιού ανοιχτό, όμως ο ένας ήταν εκείνος που τράβηξε την προσοχή της και προκάλεσε το απότομο φρενάρισμα του αυτοκινήτου και των σκέψεών της. Εκείνος ο ένας ήταν η αιτία να σχηματιστεί στο πρόσωπό της ένα πλατύ χαμόγελο, ξορκίζοντας έτσι την κούραση της μέρας στη δουλειά.

Πάρκαρε βιαστικά, κατέβηκε από το αυτοκίνητο και, με το "γκαπ" της πόρτας, το χέρι της απλώθηκε προς την έκπληξη που την περίμενε υπομονετικά. Δεν κατέβασε καν την τσάντα με τα βιβλία της από το πίσω κάθισμα, ούτε κλείδωσε το αμάξι της. Έμεινε να κρατά τους φακέλους και να χαμογελά. Ο ένας λευκός κι αδιάφορος, με τα γκρίζα γράμματα της επωνυμίας της τράπεζας και το διάφανο παραθυράκι που άφηνε ακάλυπτα τα στοιχεία της. "Πάλι για το αυτοκίνητο...", σκέφτηκε φευγαλέα. Δεν ήθελε τίποτα να της αποσπάσει την προσοχή από τον άλλο φάκελο, τον ωχρό, με τα δυο γραμματόσημα κολλημένα με απόλυτη τάξη στην πάνω δεξιά γωνία. Λίγο παρακάτω μια μικρή, λευκή, αυτοκόλλητη ετικέτα. Μαύρα, βιαστικά γραμματάκια σχημάτιζαν το όνομα και τη διεύθυνσή της. Δε χρειάστηκε να δει το μικρό, ορθογώνιο αυτοκόλλητο στην πάνω αριστερή γωνία... Αναγνώρισε το γραφικό χαρακτήρα! Το χαμόγελο πλάτυνε. Όχι, δεν ήθελε να το ανοίξει στη μέση της πιλοτής, όρθια και με τα πράγματά της στο αμάξι. Έτσι, άνοιξε την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου και τράβηξε άτσαλα την τσάντα της και το μπουφάν. Δυσκολεύτηκε, αλλά, τελικά, όλα βολεύτηκαν στα χέρια της. Αχ! Ήταν κι αυτά τα ψώνια απ' το σούπερ μάρκετ στο πορτ μπαγκάζ... Βιαστικά και με νευρικές κινήσεις μετέφερε τις δυο εξάδες νερού ως την εξώπορτα του σπιτιού και επέστρεψε στ' αμάξι για τη σακούλα με τα υπόλοιπα πράγματα. Οι φάκελοι πάντα ανά χείρας. Ο ωχρός κολλημένος πάνω της, εκεί, κοντά στην καρδιά.

"Γαμώ την καταδίκη μου, κωλοκλειδιά!" μουρμούρισε χώνοντας το δεξί της χέρι στην άδεια τσέπη του μπουφάν, ενώ ταυτόχρονα, με το αριστερό, πατούσε το κουμπάκι για να κλειδώσει το αυτοκίνητο. "Πάντα όταν βιάζομαι μου την κάνετε!", σκέφτηκε ψάχνοντας νευρικά στην άλλη τσέπη. Η τσάντα με τα βιβλία στο δεξί ώμο. Το μπουφάν στο αριστερό χέρι. Η σακούλα και οι εξάδες με το νερό στα πόδια της και οι φάκελοι εκεί, κολλημένοι πάνω της. Ανακουφιστική παγωνιά μετάλλου στα δάχτυλα, ανακουφιστικός ήχος κλειδιών στα αφτιά και το μαρτύριο της αναμονής λίγο ακόμα και θα τελείωνε. "Γκλιν" ήχος κλειδιών που πέφτουν στο τσιμέντο. "Έλεος πια! Γαμώτο!!!!", τσίριξε. Το βλέμμα της, καθώς έσκυψε να σηκώσει τα κλειδιά, έπεσε στον ωχρό φάκελο. Χαμογελούσε! Ο φάκελος της χαμογελούσε! Σκισμένος καθώς ήταν, την άφησε να δει το εσωτερικό του. "Φρόνιμα, θα σε δω επάνω, με υπομονή!" σκέφτηκε και του χαμογέλασε κι εκείνη, ανοίγοντας την εξώπορτα.

Ο χρόνος για να ανέβει τα δεκατέσσερα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο διαμέρισμά της της φάνηκε ατελείωτος. Ακολούθησε νέα πάλη για το σωστό κλειδί, εκεί, στο χαλάκι της εισόδου. Μερικά βασανιστικά δευτερόλεπτα ακόμα και, επιτέλους, τα κατάφερε! Άναψε το φως του διαδρόμου. Άφησε τα ψώνια στον πάγκο της κουζίνας. Την εξάδα στο πάτωμα. Το μπουφάν, ξέπνοο, στον καναπέ. Δεν είχε διάθεση για περισσότερη τακτοποίηση. Ακούμπησε την τσάντα με τα βιβλία στο σκαμπό, δίπλα στο γραφείο. Το χέρι της κινήθηκε μηχανικά στο κουμπάκι του υπολογιστή, κλασική κίνηση, χρόνια τώρα. Πέταξε το λευκό φάκελο με περιφρόνηση πάνω στο γραφείο. Ούτε που τον άνοιξε. Γύρισε να φύγει. "Στο διάολο! Πάλι στη μέση τα παράτησα;" φώναξε καθώς σκόνταψε στις δυο στοίβες με τα πενήντα δύο τετράδια των μαθητών της που είχε αφήσει στο πάτωμα απ' το προηγούμενο βράδυ. Ο ωχρός φάκελος ήταν ακόμα κολλημένος πάνω της...

Επιτέλους, ήρθε η ώρα να απολαύσει την έκπληξη! Κατευθύνθηκε στον καναπέ του μικρού χολ, αλλά ο χώρος ήταν αρκετά σκοτεινός. Μετά από τα βασανιστικά πέντε λεπτά της άφιξής της στο σπίτι, για πρώτη φορά ο ωχρός φάκελος αναπαυόταν πάνω στον καναπέ. Άνοιξε τα παντζούρια βιαστικά. Άπλετο φως μπήκε στο χώρο. Επιτέλους, θα χαλάρωνε να ανοίξει το φάκελό της! Αχχχχ! Τα ψώνια του σούπερ μάρκετ χρειάζονταν ψυγείο. Άδειασε, όπως όπως, τα πράγματα στη συντήρηση και, επιτέλους, ήταν ελεύθερη να αφιερώσει χρόνο στον εαυτό της!

Κάθισε αναπαυτικά στον καναπέ, ακούμπησε την πλάτη στα μαξιλάρια και πήρε στα χέρια της το φάκελο. Ήθελε να τον αντιληφθεί με όλες τις αισθήσεις. Λίγο πριν σκιζόταν να τον ανοίξει το συντομότερο! Τώρα αντιστεκόταν. Χαμογέλασε. Διάβασε το όνομα του αποστολέα. Μα ήταν σίγουρη, δεν της προκάλεσε καμιά έκπληξη! Απλά χαμογέλασε περισσότερο. Ο φάκελος ήταν μικρός, γύρω στα 25 εκ. μήκος και 20 πλάτος. Γέλασε δυνατά καθώς διαπίστωνε ότι βασάνιζε τον εαυτό της αργά αλλά σταθερά, σπαταλώντας χρόνο σε ανούσιες λεπτομέρειες! "Είσαι μεγάλη ηλίθια, κοπελιά!", σκέφτηκε γελώντας. Ωστόσο, δε έδινε τέλος στο γλυκό μαρτύριο. Ο φάκελος ήταν μαλακός. Σίγουρα θα 'χε μέσα αυτή την επένδυση από προστατευτικές φουσκαλίτσες! Οι τρεις καρφίτσες του συρραπτικού θα κρατούσαν καλά φυλαγμένη την έκπληξη, αλλά ο ίδιος ο φάκελος είχε άλλη γνώμη. Είπε να... χαμογελάσει και ν' αφήσει το περιεχόμενό του να φανεί. Ε, δεν κρατήθηκε άλλο. "Έλα, κοπελιά, τελείωνε! Η καρδιά σου ακούγεται από δίπλα!", μουρμούρισε και τράβηξε το βιβλίο που την περίμενε υπομονετικά ξαπλωμένο στις προστατευτικές φουσκαλίτσες του. Ακόμα και τότε αντιστάθηκε! Τι βίτσιο! Πριν κοιτάξει το εξώφυλλο, έριξε μια ματιά στο εσωτερικό του φακέλου. "Κανένα σημείωμα! Μμμ!", κατσούφιασε και αναποδογύρισε το φάκελο τινάζοντάς το μερικές φορές, λες και επρόκειτο να πέσει από μέσα κάτι που με την πρώτη ματιά δεν θα μπορούσε να δει! "Ανόητη! Το κρατάς ήδη στα χέρια σου! Να το!", ήταν η επόμενη σκέψη και κοίταξε το βιβλίο.

Με κατακόκκινα γράμματα στο γκριζωπό εξώφυλλο ο τίτλος του: "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ". Δυο ημιτελείς κόκκινες καρδιές στο πάνω μέρος και το όνομα του συγγραφέα με μαύρα, κεφαλαία γράμματα: ΝΙΚΟΣ ΠΙΛΑΒΙΟΣ. "Ε, ποιος άλλος;", χαμογέλασε. Με προσεχτικότερη ματιά παρατήρησε ότι το γκρι εξώφυλλο απεικόνιζε ένα τοίχο κάπως ξεφλουδισμένο από το χρόνο και οι καρδιές, σαν γκράφιτι, φαινόταν σχηματισμένες από χέρι ερωτευμένου περαστικού. "Ε, πώς αλλιώς;", σκέφτηκε και άνοιξε την πρώτη σελίδα. "Να το το... σημείωμα, μικρή ανόητη!!!" είπε στον εαυτό της γελώντας.

Μισοξάπλωσε στον καναπέ, ακούμπησε το βιβλίο στο στήθος και γύρισε σελίδα. "Αχχχχ! Μυρίζει υπέροχα!", διαπίστωσε. Από μικρή το 'χε το... κόλλημα! Μύριζε τα βιβλία, λες και μύριζε λουλούδια! Δεν την είχε όμως μαλώσει και ποτέ για τη... διαστροφή της. Την άφηνε να το κάνει κάθε φορά, σε κάθε βιβλίο που άνοιγε και, μάλιστα, την άφηνε να επηρεάζεται και από τη μυρωδιά για να πει, στο τέλος, αν της άρεσε ή όχι αυτό που διάβασε. Τι να πεις; Καθένας με την τρέλα του! Οι σελίδες γύριζαν. "Σύντομο σημείωμα" για αρχή. "Αχ! Τι χαριτωμένη γραμματοσειρά!!! Κι αυτό το παιχνιδιάρικο, καλλιγραφικό αρχικό γράμμα κάθε ιστορίας! Τι καλό! Σαν να το 'γραψε χέρι ανθρώπου μου νοιάζεται για το τι και το πώς, σαν να θέλει να περάσει όλη του στη στοργή μέσα απ' το κείμενο!"... Και οι σελίδες γύριζαν η μια μετά την άλλη.

Διάβασε δεκαεφτά ιστορίες για μεγάλα παιδιά, γραμμένες με πραγματικό ενδιαφέρον, με πραγματική στοργή και αγάπη για τον αναγνώστη. Για τον καθένα ξεχωριστά! Δε μιλάμε για ιστορίες "μαζικής αποστολής", όχι! Κάθε ιστορία απευθύνεται σε σένα τον ίδιο! Εσένα που κρατάς το βιβλίο και είσαι μοναχός στον καναπέ σου. Μέχρι που συνειδητοποιείς ότι δίπλα σου έχεις ένα συνομιλητή! Όχι χάρτινο, όχι "σελιδένιο"! Έναν πραγματικό συνομιλητή που σε ακούει, σε νιώθει και σου μιλάει σε δεύτερο πρόσωπο. Ένα φίλο που, αν απλώσεις το χέρι, θα τον αγγίξεις! Τέτοιες ιστορίες διάβασε. Τέτοια παραμύθια που μπορεί να συμβούν πολύ μακριά, αλλά και υπερβολικά κοντά μας...

Ξαπλωμένη πια στον καναπέ, με ένα φλις κουβερτάκι τυλιγμένο γύρω της και ένα ποτήρι κρύο γάλα δίπλα, γύρισε και την τελευταία από τις 185 σελίδες και έκλεισε το βιβλίο ακουμπώντας το στο στήθος της. Μόνο τότε ένιωσε να παίρνει μια βαθιά ανάσα. Το χαμόγελο πλάτυνε γλυκά. "Σ' ευχαριστώ πολύ που είσαι εδώ και μου μιλάς!", του είπε σιωπηλά.

Λίγο πριν την πάρει ο ύπνος σκέφτηκε ότι ήταν το έκτο ή το έβδομο βιβλίο του που διάβαζε "με τη μία", χωρίς να χρειάζεται ούτε καν σελιδοδείκτη! Το άφηνε από τα χέρια της όταν πια είχε φτάσει στην τελευταία του σελίδα, σίγουρη ότι θα ξαναγυρνούσε κάποια στιγμή για να το ξαναδιαβάσει όλο, απνευστί, χωρίς τίποτα να διακόπτει την αίσθηση ότι αυτός ο άνθρωπος λέει πάντα Ιστορίες της Καρδιάς.

Καλοτάξιδο κι αυτό!
ευχαριστοφιλάκι

7 χρόνια!

2011-10-25T01:33:00.005+03:00

Κόντευε πια ένας μήνας από τότε που είχε τελειώσει το Πανεπιστήμιο και δουλειά δεν είχε ακόμα βρει, παρόλο που ήξερε καλά πως οι συνάδελφοί της ήταν περιζήτητοι παντού. Είχε ήδη κάνει το βιογραφικό της για να δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα, όμως κανένα νέο δεν υπήρχε από εκείνη την πλευρά. Ο Οκτώβρης είχε ήδη 23. Τόσες μέρες περίμενε αυτό το ρημαδιασμένο τηλεφώνημα που δεν έλεγε να γίνει! Εκείνο το βράδυ δεν μπορούσε με τίποτα να ησυχάσει. Βημάτιζε στο μικροσκοπικό δωματιάκι της πολλές ώρες, πάνω κάτω, λες και με το δικό της πήγαινε έλα θα προκαλούσε την κίνηση που περίμενε.

Μέρες σκεφτόταν πως αν ήθελε να δουλέψει, έπρεπε να αλλάξει την αίτησή της και να μην παραμένει συναισθηματικά δεσμευμένη σε τίποτα, ούτε καν στην πόλη που τόσο λάτρευε και αρνούνταν πεισματικά να εγκαταλείψει, προβάλλοντας ένα σωρό δικαιολογίες, όπως αυτή του μεταπτυχιακού! Στο κάτω κάτω, ο υπάλληλος του Υπουργείου τής το είχε πει ξεκάθαρα: "Κενά υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα. Καλό θα ήταν να αλλάζατε τη δήλωσή σας και να ζητούσατε και σχολεία εκτός Ιωαννίνων."...

Το κεφάλι της κόντευε να εκκραγεί. Το ξύλινο πάτωμα φλυαρούσε κάτω από τα γυμνά της πόδια. Δάγκωνε και ξαναδάγκωνε το μανίκι τής άσπρης φλις μπλούζας της, σαφής ένδειξη πως ήθελε να φάει τις σάρκες της. "Χτύπα, π' ανάθεμά σε, κωλοτηλέφωνο!"

"Μπλινκ" ακούστηκε μέσα στη νύχτα. Γύρισε στον υπολογιστή της. Κι άλλο "μπλινκ" κι ένα παραθυράκι άνοιξε: "Ακόμα δεν κοιμήθηκες, εσύ;". Κάποιος που θα μπορούσε να μοιραστεί την αγωνία της. "Όχι, δεν μπορώ να κοιμηθώ", σχημάτισαν τα δάχτυλά της νευρικά. "Γιατί, παιδάκι μου; Τι συμβαίνει;", επέμεινε το παραθυράκι. "Περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο και δε χτυπάει, ρε γαμώτο!" σχημάτισε με λέξεις την αγωνία της. "Δώδεκαααααααααα και δε χτυπάει το τηλέεεεεεφωνοοοοο!" την πείραξε το παραθυράκι. "Έλα, σταμάτα να παίζεις με τον πόνο μου! Πάει ένας μήνας! Τι περιμένουν για να με ειδοποιήσουν; Θέλω να δουλέψωωωωωωωωωωω!!! Και αυτοί απ' το Υπουργείο μού πρότειναν να αλλάξω την αίτησή μου και να δηλώσω επιθυμία για τοποθέτηση ανά την Ελλάδα. Θαρρώ πως έχουν δίκιο. Αύριο πρωί θα περάσω απ' την Πρωτοβάθμια να κάνω νέα δήλωση. Το πήρα απόφαση.", είδε τα δάχτυλά της να πληκτρολογούν απελπισμένα μια λύση. "Άντε να κοιμηθείς τώρα κι αύριο σκέφτεσαι τι θα κάνεις", η φωνή της ψυχραιμίας απ' την άλλη άκρη της Ελλάδας. "Μπα, το αποφάσισα. Αύριο πρωί θα πάω να δηλώσω αλλιώς, να τελειώνουμε. Δε γίνεται να κάθομαι στα Γιάννενα έτσι, χωρίς λόγο!". "Καληνύχτα, μικρό κι ό,τι σε φωτίσει...".

Ο υπολογιστής σίγησε. Το πάπλωμα την αγκάλιασε σφιχτά και ο Μορφέας εμφανίστηκε γρήγορα, πριν προλάβει να αλλάξει γνώμη για την απόφαση που 'χε μόλις πάρει.

"Ντρρρρριιιιιιιιιιιιιν", ο διαπεραστικός ήχος του τηλεφώνου. "Ντρρρρριιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιν", επέμεινε. "Γαμώ την καταδίκη μου, ποιος με σκέφτεται 8.00 η ώρα το πρωί; Στον ύπνο τους με βλέπανε;" σκέφτηκε καθώς ξεπρόβαλε το κεφάλι της κάτω απ' τα σκεπάσματα και κοίταξε το ρολόι με μισό μάτι. Το χέρι απλώθηκε στο πλάι, αριστερά. Σκόνταψε στα γυαλιά και στο αρκουδάκι. "Ντρρρρρριιιιιιιιιιιιιιιιιιν" βιαζόταν εκνευριστικά το τηλέφωνο.

-Παρακαλώ;
-Η κυρία Κ.;
-Η ίδια.
-Είμαι ο Μ. ο διευθυντής του ιδιωτικού σχολείου...
Στο άκουσμα του ονόματος και της ιδιότητας του ομιλητή, ανακάθισε στο στήθος της και ξύπνησε για τα καλά.
-Μάλιστα...
-Μπορείτε να έρθετε από το σχολείο, σας παρακαλώ, να κουβεντιάσουμε; Μάλλον προσληφθήκατε...
-Εχμ, ναι, φυσικά και μπορώ, αλλά κατά τις 10.00, γιατί θα περάσω απ' την Πρωτοβάθμια να αλλάξω την αίτησή μου...
-Δε χρειάζεται, δε χρειάζεται, προσληφθήκατε! Μπορείτε να έρθετε από 'δώ, να τα πούμε; έσπευσε να προλάβει η ανδρική φωνή.
-Βεβαίως, σε καμιά ώρα; ρώτησε καθώς σηκωνόταν απ' το κρεβάτι.
-Ε, ξέρετε... θα μπω για την ώρα εγώ στην τάξη και ελάτε όσο πιο γρήγορα μπορείτε.

Έκλεισε το τηλέφωνο λέγοντας "σε λίγο θα 'μαι εκεί" και σκοντάφτοντας στις παντόφλες της. Φόρεσε το γαλάζιο τζιν που βρήκε ακουμπισμένο στην καρέκλα και το κόκκινο πουλόβερ που της είχε πλέξει η θεία της. Έδεσε βιαστικά τα κορδόνια των αθλητικών παπουτσιών, χτένισε μάνι μάνι τα μαλλιά της, έβαλε το παλτό της, βούτηξε την τσάντα της και ξεκίνησε.

Βρήκε εύκολα ταξί και σε λίγα λεπτά περνούσε την είσοδο του σχολείου. Κατευθύνθηκε γρήγορα στο γραφείο του διευθυντή. Τον βρήκε να μιλάει στο τηλέφωνο. Ύστερα από μερικά ατέλειωτα δευτερόλεπτα, ο διευθυντής την κρατούσε απ' το μπράτσο και την οδηγούσε στον πρώτο όροφο του κτιρίου. "Θα κάνεις μάθημα στο Γ2! Έχει 11 εξαιρετικά παιδάκια!", της χαμογέλασε. Άνοιξε την πόρτα της αίθουσας και πέρασε μέσα πρώτος.
"Παιδιά, σας έχω νέα. Από εδώ η νέα σας δασκάλα..."

Η ημερομηνία στον πίνακα έγραφε: 24 Οκτωβρίου 2004.

Παραμύθια της οκάς

2011-10-07T00:02:00.004+03:00

Κάνα εξάμηνο τώρα, στα δύσκολα, το youtube μου παίζει συνέχεια βίντεο του κυρίου αυτού που αγαπώ. Λες κι έχει αναλάβει να με στηρίζει εν αγνοία του.

...

Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής

2011-09-27T15:06:00.002+03:00

Τελειώνει ο Σεπτέμβρης και ο Οκτώβρης έρχεται, όπως αναμενόταν, με ευχάριστες δραστηριότητες και άκρως δημιουργικές! Βέβαια, τα Πρωτάκια μου μ' έχουν ξεκάνει, κυριολεκτικά, και δεν έχω αντοχές για πολλά πολλά -φωνή δε, για... τίποτα!- αλλά θα προσπαθήσουμε γιατί, θαρρώ, αξίζει τον κόπου.

Όλες οι πληροφορίες δίνονται από την αφίσα. Με κλικ μεγεθύνεται.

Όσον αφορά στη δεύτερη δημιουργική δραστηριότητα, ε, αυτή είναι η παλιά -και λίγο παραμελημένη.

Ναι, ναι, η... πρόοδός μου είναι αυτή!

Αυτός εδώ ο Αρκουδάκος με παιδεύει καιρό, αλλά τώρα το πήρα απόφαση να του αφοσιωθώ. ;)

Στο σκουλήκι μου

2011-09-24T15:45:00.001+03:00

Έτσι, επειδή την καταβρήκε στο αμάξι και για να της ευχηθώ καλή και δημιουργική χρονιά στην εκπαίδευση! ;)

Ορίστε, βλαμμένο, το βρήκα!

Λίγο πριν το πρώτο κουδούνι

2011-09-10T23:04:00.000+03:00

Φέτος τη θάλασσα δεν τη χόρτασα. Τα λιγοστά μπανάκια μου -περισσότερα απ' ό,τι τα τελευταία χρόνια, είν' η αλήθεια- τα έκανα σε νότιες...

...και βόριες παραλίες,

...αλλά πάντα, τέτοιες ώρες.

Και πάντα με καλή παρέα...

Όλα τα μπανάκια μου ήταν απογευματινά, ΕΚΤΟΣ από το σημερινό. Σε βόρια παραλία αυτή τη φορά...

...με, επίσης, καλή βιβλιοπαρέα και όμορφη θέα.

Και ήταν τέτοια η ανάγκη χαλάρωσης λίγο πριν το πρώτο κουδούνι, που... ξέχασα να με προσέχω!

Έτσι, απέκτησα ένα ωραιότατο εκτεταμένο έγκαυμα και μια... γκρίνια για την απροσεξία μου! Αλλά ήταν τόσο όμορφο και τόσο δροσερό το άτιμο το νεράκι ώστε... χαλάλι του! Ελπίζω μόνο να μην ήταν το τελευταίο μπανάκι για φέτος. Ας ελπίσουμε ότι θα κρατήσω την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου για περισσότερες... διακοποστιγμές μέσα στη χρονιά...

Φυσικά και έχω μπει σε κλίμα δουλειάς! Ή όλα αυτά γίνονται για ν' αποφεύγω να σκέφτομαι ότι από Δευτέρα θα 'χω 26 Πρωτάκια σε μια δύσκολη χρονιά με πολλές ελλείψεις βιβλίων, αιθουσών και συναδέλφων; ...

Διακοπές...

2011-08-27T13:55:00.002+03:00

Ανόρεχτα σηκώθηκα απ’ το ραχάτι μου και περιφέρθηκα μέσα στο σπίτι. Κάτι δεν πήγαινε καλά, κάτι δε με βόλευε, κάτι απροσδιόριστο με ανάγκασε να χώσω δυο ρούχα σ’ ένα σάκο και να τρέξω στο αμάξι μου. Έτσι, χωρίς πολλά πολλά, χωρίς προετοιμασίες και λίστες «να πάρω μαζί μου», χωρίς καν προορισμό.

Ούτε που κατάλαβα πώς βρέθηκα να οδηγώ προς την παραλία των παιδικών μου χρόνων. Ούτε που κατάλαβα πώς ξεχύθηκαν αυτές οι μνήμες από τότε που ήμουν παιδί. Σαν ένας… μαγικός κλότσος να έκανε την ανέμη του παραμυθιού να γυρίσει ταχύτατα προς τα πίσω. Και εκεί στην άκρη βρισκόταν το πείραγμα του κυρ Μανόλη: «Πέσε, αλλιώς θα σε βρέξω!», ενώ πλησίαζε απειλητικά προς το μέρος μου κάνοντάς με να γελάω δυνατά και να του πετάω πρώτη νερό, λέγοντάς του: «μεγάλωσα πια!». Πριν στεγνώσει αυτή η ανάμνηση, να κι άλλη να ξεπροβάλλει απ’ τη γωνία του δρόμου: ο παππούς φορτωμένος μπρατσάκια και σωσίβια, πετσέτες και κουβαδάκια, να μας ακολουθεί στην ανηφόρα προς το σπίτι. Πάντα μας ακολουθούσε. Ποτέ δεν πήγαινε μπροστά. Να ‘χει μια σιωπηρή εποπτεία των εγγονιών του. Και, τι περίεργο, το κρεβάτι μου τώρα… πού να πέφτει άραγε; Μάλλον μέσα στην παλιά κουζουνίτσα με το μαρμάρινο νεροχύτη και το πράσινο σαπούνι για τα χέρια, με το ράντζο στην άκρη, όπου πείραζα τον παππού και δεν τον άφηνα να ξεκουραστεί τα μεσημέρια! Ανοίγοντας το ψυγείο να κι άλλη ανάμνηση: η γιαγιά να με κυνηγά ύστερα απ’ το μπάνιο, πότε με μια βυσσινάδα –τη σιχαίνομαι, βρε γιαγιά, μη!- πότε με κατσικίσιο γάλα –κι αυτό το σιχαίνομαι, καλέ! Μην το κάνεις! Προτιμώ τα μπισκότα σου και το αγελαδινό γάλα που σνομπάρεις! Κι εκείνο το αρκουδάκι πάνω στο κρεβάτι μου, τι γυρεύει; Όπως όταν η γιαγιά μας έβαζε να μαζεύουμε τα παιχνίδια μας… Και το ότι ξέχασα τις πιτζάμες μου και βολεύτηκα με εκείνες τις παιδικές, τυχαίο να ‘ναι; Και πώς εξαφανίζεται η ζέστη αυτόματα, με το πάτημα ενός κουμπιού; Κάποτε έκανε τον ιδρώτα να κυλάει ασταμάτητα και μας κρατούσε έξω απ’ το σπιτάκι, άυπνους ως αργά.

Και τώρα τι; Κρατώ όλο το θησαυρό των αναμνήσεων σε ένα ηλεκτρονικό χαρτί; Μα, πριν 30 χρόνια που ήρθα για πρώτη φορά εδώ, μωρό, δεν υπήρχε ούτε καν τηλέφωνο! Και η τηλεόραση και το ραδιόφωνο «έπιαναν» μόνο σταθμούς Καΐρου! Σήμερα τι κάνω; Γράφω στο λάπτοπ μου και αναζητώ ασύρματη σύνδεση ίντερνετ; Και ο παππούς με τη γιαγιά είναι εδώ, πιο πολύ από ποτέ; Τίποτα δεν είναι όπως παλιά κι όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει επί της ουσίας. Το βλέπεις καθαρά στα διαυγή, γαλαζοπράσινα, κρύα νερά του λιβυκού. Στον άνεμο που σηκώνει την άμμο και την ανακατεύει στα μαλλιά σου, λες και φροντίζει να πάρεις όσο γίνεται περισσότερα ενθύμια μαζί σου, έτσι, για να μην τύχει και ξεχάσεις τον τόπο που μεγάλωσες και πέρασες τα ξέγνοιαστα καλοκαίρια σου. Παρόλο τον άνεμο όμως και παρόλη την κίνηση της θάλασσας, οι αναμνήσεις μένουν ανέγγιχτες, καλά φυλαγμένες στο νου και την καρδιά.

Πόσο γρήγορα περνούν οι μέρες! Πρέπει, δυστυχώς, να γυρίσω πίσω. Στην πόλη που αντιπαθώ, που με ζορίζει, που με στενεύει, που παλεύω να δεχτώ και να συνηθίσω… Όμως πριν φύγω, πάντα στέκομαι στο ίδιο σημείο, χρόνια τώρα, για την τελευταία αγκαλιά στη θάλασσα, για τον τελευταίο αποχαιρετισμό στον ευκάλυπτο που μου κάνει παρέα στο μεγάλωμα, προσπαθώντας να πάρω μαζί μου όσο γίνεται περισσότερο άνεμο. Και τότε ίσως είναι η μοναδική στιγμή που δε με νοιάζει αν τα μαλλιά μου γεμίσουν άμμο. Τώρα πια που φεύγω οδηγώντας η ίδια στον απαίσιο δρόμο, όλο στροφές και γκρεμούς, όλο βράχια και ξεραΐλα, πάντα ξεκλέβω το μισό δευτερόλεπτο της τελευταίας ανηφορικής στροφής για να πω «θα τα ξαναπούμε» στο αγαπημένο μου λιβυκό και να του υποσχεθώ πως θα ξανάρθω, ακόμα κι αν αργήσω λιγάκι…

Πετώντας με τις Αγριόπαπιες

2011-08-17T18:23:00.001+03:00

Σας θύμισε "Νιλς Χόλγκερσον" ο τίτλος; Σωστά. Οι Αγριόπαπιες πέταξαν ως την Κρήτη και χθες είχαν σταθεί για λίγο στο Κηποθέατρο Καζαντζάκης, να μας μιλήσουν για "το θαυμαστό ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον". Αν δεν προλάβατε να δείτε αυτή την υπέροχη παράσταση, μπείτε στα αυτοκινητάκια σας, μικρά και μεγάλα παιδάκια, και... σπεύσατε! Θα σταθούν και σ' άλλες πόλεις της Κρήτης και, πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο να... πετάξετε μαζί τους!

Ας πούμε...
Σήμερα, 17/8, θα βρίσκονται στα Χανιά.
Στις 19/8 θα βρίσκονται στο Ρέθυμνο.
Στις 21/8 θα κάνουν στάση στην Ιεράπετρα.
Στις 22/8 θα πετάξουν ως τον Άγιο Νικόλαο και
στις 23/8 θα φτερουγίσουν ως τη Σητεία!

Δε βρίσκω καταλληλότερη αφορμή για βόλτα-εκδρομούλα! Μόνο μην ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας και το παιδί που κρύβεται μέσα σας! :)

Ένα ακόμα μαγουλοκοκκινισμένο σνουποφιλί στο... Χήνο και πολλά πολλά συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα! ;)

Ακινησία;

2011-08-05T00:07:00.000+03:00

Μέρες έχουν τα χέρια να δουλέψουν. Δουλεύει το μυαλό μόνο και τα χέρια είναι από τις φορές που δηλώνουν ανυπακοή και δε συνεργάζονται. Ή για να 'μαι ειλικρινής, δεν τους ζήτησε κανείς να συνεργαστούν. Μετά την αρχική και επίμονη άρνηση για εκτόνωση, αφέθηκαν στην επιθυμία της ακινησίας τους. Η κίνηση, συνεπώς, γίνεται μόνο εντός κι αυτή... παλινδρομική. Σε σημείο που να ζαλίζει η ταχύτητα αλλαγής κατεύθυνσης και το τελικό αποτέλεσμα να 'ναι... η στασιμότητα. Ένα αποπνικτικό μπλοκάρισμα απ' το πολύ πήγαινε-έλα. "Δε με φτάνει η ανάσα μου", απόπειρα έκφρασης της περίεργης ακινησίας που προκαλούν οι ταχύτατες στροφές. Ευχή να μην είναι... περιστροφές. Κι άλλη μία, να οδηγήσουν σε φωτεινά μονοπάτια.

Γλυκάκι;

2011-07-17T01:33:00.001+03:00

Έφτασε πάλι η μέρα της γιορτής. Κάθε χρόνο μια αναμονή για παρέα από αγαπημένες φωνές. Και τι χαρά όταν οι φωνές γίνονται πρόσωπα, όταν οι αγαπημένες απουσίες γίνονται παρουσίες!

Φέτος το δώρο μου έφτασε μια μέρα νωρίτερα. Με mail. Διπλή χαρά! Για το ίδιο το δώρο, αλλά, κυρίως, για την αγάπη που το συνόδευε. 585 ΚΒ τρυφερότητας, φροντίδας και νοιαξίματος.

Οι απουσίες δεν ξέρω αν θα αυξηθούν φέτος. Οι παρουσίες δεν ξέρω αν θα 'ναι πραγματικές και από καρδιάς, αλλά εγώ νιώθω να γεμίζω από ατέλειωτα "Β" αγάπης.

Και για να με... γειώσω κανονικά, έτσι και ούτε και σήμερα καταφέρω να γράψω τίποτα της προκοπής, θα κυρήξω απεργία! -Ποιος είπε "σκασίλα μας"; Ποιος μουρμούρισε: "Σιγά τα αβγά" να του πάρω το γλυκό απ' το στόμα;;;;- Θα κατεβάσω ρολά, θα παραδώσω μολύβια και γόμες, θα συγχυστώ τα μάλα και δε θα ξαναδιαβάσω παραμύθι για... εεεε... καλά, τα παραμύθια δεν κόβονται, τα τραβά ο οργανισμός μου! χιχιχιχιχι! Σοβαρά τώρα, έχω συγχυστεί πολύ που δεν μπορώ να σταυρώσω λέξη! Πού κρύφτηκαν οι λέξεις μου;;;;;;;;;;;;

Άντε, κεραστείτε, γιατί απ' τα νεύρα μου με βλέπω να τα τρώω όλα μόνη μου!!!

Πελαργός!

2011-07-14T01:22:00.001+03:00

Μπουμπούκι μου γλυκό, δε χορταίνω να βλέπω τις φωτογραφίες σου! Τοσοδούλι! Γλυκάκι! Είσαι το πιο μικρό πλασματάκι που 'χω κρατήσει στα χέρια μου! Μόλις μίας ημέρας! Και ήταν τόσο μεγάλη η χαρά μου που, επιτέλους, σε έβλεπα και μπορούσα να σε κρατήσω αγκαλιά, που δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου και τα χέρια μου μακριά σου. Είσαι το όγδοο ανιψάκι μου, αλλά, προς Θεού, μη διανοηθείς να με φωνάξεις ποτέ "θεία"! Τώρα, για να είμαι ειλικρινής, και με τα υπόλοιπα εφτά έχω πάθει πλάκα, αλλά με σένα αγκαλιά μου νομίζω έπαθα μεγάλη ζημιά!!!

Να ζήσεις, καρδούλα μου! Να σε χαίρονται οι γονείς σου! Να 'σαι καλότυχη, υγιής, ευτυχισμένη και χαμογελαστή πάντα! Και ν' αγαπάς τη... θειά σου -ναι, πρώτη και τελευταία φορά το λέμε!- και να της κάνεις μπεμπουλοαγκαλιές που λατρεύει!

Τρελά ερωτευμένη με σένα,
η... χαζοθεία σου

Συναυλιών συνέχεια...

2011-07-07T23:16:00.001+03:00

Τηλεφώνημα φιλικό και πρόσχαρο: "Το βράδυ συναυλία στο Παγκρήτιο, ενδιαφέρεσαι, ε;"... Φυσικά! Όταν σε τιμά η παρέα με την πρόσκληση, πώς ν' αρνηθείς; Και γιατί ν' αρνηθείς δηλαδή... Καλλιτέχνες αγαπημένοι, ε, οι... αδυναμίες* δεν κρύβονται, αλλά και μόνο η εμπειρία του... χαμού από τον κόσμο στο γήπεδο και του φοβερού παλμού και της αποθέωσης στο άκουσμα της "Ρόζας", άξιζε πολλά!

Μια δυσκολία στο παρκάρισμα λόγω... πανικού λύθηκε όταν ανέλαβε ο άντρας της παρέας. Μετά άρχισε ο... Γολγοθάς της προσέγγισης των υπολοίπων, στο πάνω διάζωμα. Ευτυχώς πόδια, χέρια, κεφάλια, ώμοι, κουτάκια μπίρας και... βρωμερά τσιγάρα μαζεύονταν στο διάβα μας και καταφέραμε να βρεθούμε στα ψηλά... σκαλάκια. :) Και σε πολύ λίγο η μουσική κάνει τη δουλειά της. Οι δυσκολίες μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα και ο ρυθμός παρασύρει τις κερκίδες σε γλέντι. Τα χέρια χαλαρώνουν και αγκαλιάζουν ρυθμικά μελωδίες αγαπημένες...

Τώρα καταλαβαίνω γιατί όλοι φαλτσάρουν στις συναυλίες -το κοινό εννοώ- και γιατί κανέναν δεν πειράζει το γεγονός. Ή σχεδόν... :):) Η ένταση είναι τέτοια και τα κύματα αγάπης τόσα που πνίγουν κάθε φάλτσο.

Όμορφες βραδιές! Πρώτη φορά αφήνομαι να τις νιώσω. Κι έχει μια γλύκα όλο αυτό!...

*Οι... αδυναμίες που λέγαμε. ;) Ε, τι να κάνω, τον αγαπάω χρόνια!

Τα παιδία... παίζει!

2011-07-02T00:05:00.003+03:00

Κλέβεις τις καληνύχτες μου! Τις διεκδικείς ασύστολα και, όταν δεν τις κερδίζεις, τις κλέβεις σαν αλητάκος σαλταδόρος του νου μου. Μου προκαλείς σύγχυση καθώς εισβάλλεις στο μυαλό μου κάνοντας τόση φασαρία που είναι αδύνατο να κατανοήσω. Ψάχνω τότε το Σωστό που έχω φυλακίσει σε περίοπτη θέση, ψηλά, να μην μπορώ εύκολα να το αγγίξω, να μην μπορώ εύκολα να το κατεβάσω, να μην μπορώ να βεβηλώσω την ορθότητά του. Εκείνο που πάντα ορίζει και καθορίζει κάθε μου κίνηση, κάθε μου σκέψη, κάθε απόπειρα έκφρασης. Εκείνο που περιορίζει το νου και την καρδιά μου. Και τότε, ευτυχώς, σκοντάφτω πάνω στην ευαισθησία και συγχωρώ όλη την αναταραχή, όλη την αναστάτωση, όλο το ξάφνιασμα που προκαλείς. Και χαμογελάω. Άλλοτε γλυκά, άλλοτε πλατιά, άλλοτε πονηρά, άλλοτε μελαγχολικά κι άλλοτε άβολα κι αμήχανα. Όμως πάντα με αγάπη...

*Απαπαπαπαπα! Δεν είναι για να παίζω με τέτοιες λέξεις εγώ!

Μια βραδιά... στους Κατσιμίχα!

2011-06-28T11:39:00.000+03:00

Πάνε χρόνια που τους αγαπάω τρελά αυτούς δυο τύπους! Και ποτέ δε μ' έχουν απογοητεύσει μουσικά. Ούτε και αλλιώς πώς... Χθες ήταν στην πόλη μας, οπότε ήταν ευκαιρία να μην τους χάσω. Εξάλλου, ποτέ δεν τους είχα απολαύσει ζωντανά. Καιρός δεν ήταν; :) Παρέα όμως; Έχουμε λίγο... σκορπίσει, αλλά... δεν έχουμε και εξαφανιστεί, που να πάρει ευχή! Πρόταση της τελευταίας στιγμή σε φίλο καλό και συνάδελφο για παρέα -που έκανε και τον κόπο να πάει για εισιτήρια νωρίτερα..., ευχαριστώ, Γιάννη!- μπιρίτσες και καλή διάθεση. Κρύο πολύ, με αέρα, αλλά... δε βαριέσαι; Όλα ζεσταίνονται όμορφα με τέτοιους μουσικούς και τέτοια τραγούδια!

Οι φωτογραφίες άθλιες, αλλά ποιος τις έχει ανάγκη; Αφού... ήμαστε εκεί και τη χθεσινή βραδιά την κρατήσαμε μέσα μας.

Θέλετε άκουσμα; Εγώ θα φέρω, γιατί... οι έρωτες δεν κρύβονται! ;)

Στο Γιάννη και το Ριτάκι του! (μη γελάτε, κύριε συνάδελφε!!! χιχιχι)

Κι επειδή τίποτα δεν έχει αλλάξει, αλλά και τίποτα δεν είναι όπως παλιά...

Αυτό για τις (πρωινές) μελαγχολίες...

Κι αυτό γιατί... έτσι!

Σταματάω γιατί... πού να χωρέσουν όλα σ' ένα ποστ; ...

Λατρεμένος Μαχαιρίτσας!

2011-06-22T21:06:00.002+03:00

Χθες οδηγώ για το σχολείο. Τελευταία μέρα, τελευταία χαμόγελα και αποχαιρετισμοί με αγαπημένους συναδέλφους. Βαρύ κλίμα ντυμένο με ανάλαφρες πλακίτσες και συγκίνηση που την κρατάμε κάτω από αστεία και υποσχέσεις για καφεδάκια, ποτάκια, βουτιές ως το ξαναντάμωμα το Σεπτέμβρη. Όλα αυτά σκέφτομαι ενώ πλησιάζω στο σχολείο και απ' το ραδιόφωνο ακούγεται αυτό:

"Ούτε να συγκινηθεί κανείς δεν μπορεί, ρε γμτ!" λέω και χαχανίζω μόνη μου. Τέλειο; χιχιχιχι! Αλλά μετά το "Μακό", το "Νότο" και τα "Τερατάκια της τσέπης", ρε γμτ; ...

Βιβλιοαγάπες

2011-06-04T23:45:00.001+03:00

Καθόμουν ήσυχα ήσυχα και διάβαζα το καινούριο μου βιβλίο. Ναι, αυτό της εικόνας. Δεν το 'χετε αποκτήσει ακόμα; Είστε και γονείς; Θα θέλατε να γίνετε; Χμμμ! Σπεύσατε στα βιβλιοπωλεία! Όχι για να γίνετε γονείς! τς τς τς! Για να γίνετε ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ γονείς καταφεύγετε σε τέτοια μέρη και επιλέγετε τέτοια βιβλία. Και καλή υπομονή μετά, γιατί διαβάζοντας μπορεί να 'ρθετε πρόσωπο με πρόσωπο με αλήθειες που πονάνε. Ε, ναι, θέλει αρετή και τόλμη το μεγάλωμα ενός παιδιού.

Τι έλεγα; Α, ναι! Ήμουν ξαπλωμένη, που λέτε, και διάβαζα απορροφημένη και αρκετά συγκινημένη το καινούριο μου βιβλίο όταν ένα μπαλάκι, διάφανο και εντελώς... διαδικτυακό ήρθε κι έσπασε την οθόνη του υπολογιστή μου! Ποιος κρύβεται πίσω απ' αυτό; Ε, ποιος άλλος; Το αθεράπευτο πιτσιρίκι της μπλογκόσφαιρας και όχι μόνο! Με μια ματιά στην παρακάτω φωτογραφία λύνονται όλες οι απορίες.

Να κι εγώ! Μμ!

Απρόσμενος επισκέπτης

2011-05-29T13:44:00.000+03:00

Όντυ, Παπαγκένο μου, ποιος είναι αυτός ο ατρόμητος, μικρούλης ψυχουλάκης που μας έχει επισκεφτεί από το πρωί; Πρώτα πήγε στην αδερφή μου και, μόλις άνοιξα παντζούρια, ήρθε και σε μένα. Τι θέλει; Ήρθε για να μας προσέχει ή για να τον προσέχουμε; Θα πάρω το βιβλίο μου και θα διαβάσω στον καναπέ, έτσι, για παρέα και για να τα... λέμε με τον επισκέπτη μου. Όσοι πιστοί...

Γλυκουλοπλασματάκι!...

Γεροντοκορισμοί ΙΙ

2011-05-25T01:22:00.001+03:00

-Γιατί ξενυχτάς;
-Πάλι εσύ μπροστά μου;
-Δεν απαντάς.
-Αναφορά θα σου δώσω;
-Πολύ εύθικτη δε μου 'χεις γίνει τελευταία;
-Και πολύ κουρασμένη επίσης, αλλά δε βλέπω να το υπολογίζεις.
-Τι αποφεύγεις;
-Λύσσα κακιά! Θα μ' αφήσεις ήσυχη;
-Όχι!
-Ρε, κακός μπελάς που με βρήκε!
-Εμ, έτσι είν' αυτά. Άμα δεν προσέχεις, βάζεις στο κεφαλάκι σου μπελάδες!
-Όπα και ειρωνείες, το σταγονάκι!
-Γιατί; Μια χαρά σου γεμίζω το μάτι!
-Θα το βουλώσεις, επιτέλους;
-Μόνο όταν σου απαντήσεις ειλικρινά: γιατί παιδεύεσαι έτσι; Γιατί πονάς τα χέρια σου, γιατί τσακίζεις τον αυχένα σου, σε τι έφταιξε το στομάχι σου, γιατί σε τυραννάς;
-Έχω εργασία να παραδώσω!
-Ναι, κι αν δεν... τι; Έχασε η Βενετιά βελόνη!
-...
-Ωραία, σώπασες! Να το πρώτο βήμα!
-Θες κι επόμενο;
-Για τόλμα, αν μπορείς!
-Πρόσεξε! Το επόμενο θα 'ναι κλοτσιά!
-Για επιχείρησέ το να δούμε ποιος θα πονέσει!
-Δε βγάζω άκρη με σένα!

-ΕΓΩ δε βγάζω άκρη με σένα! Βαρέθηκα να σου μιλώ! Εγώ τα λέω, εγώ τ' ακούω! Πότε θα βάλεις μυαλό;

-Χρειάζεται;
-Δεν σε νοιάζεσαι!
-Κι εσένα τι σε κόφτει;

-Με κόφτει και με καίει, ανόητη! Αλλά επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να το καταλάβεις, θα μείνω εδώ να σου θυμίζω ότι ΔΕΝ με άκουσες και ΔΕΝ σε πρόσεξες. Κι όταν αποφασίσεις να κουβεντιάσουμε ήρεμα και ειλικρινά, ξέρεις πού θα με βρεις.

-Άντε στην ευχή του Θεού τώρα!
-Δε φεύγω έτσι εύκολα. Θα ξαπλώσω στα βλέφαρά σου μέχρι το πρωί και, τότε, τα ξαναλέμε.
-Κάνε ό,τι γουστάρεις!
-Ναι, απ' την πολλή "σκληράδα" σου έχουμε φτάσει ως εδώ. Άντε, καληνύχτα!

Αποφόρτιση

2011-05-18T23:40:00.000+03:00

Εκνευρισμός αρκετός τις τελευταίες μέρες. Και τώρα βγαίνει μια κούραση που τραβά πίσω της μια νύστα λυτρωτική. Μόνος ήχος που μπορώ ν' αντέξω απόψε αυτός των πλήκτρων και εκείνος της βροχής που φλυαρεί στα παντζούρια. Αγαπημένα διάφανα σταγονάκια! Όσο κι αν σας θυμώνω, πάντα σας αγαπώ. Κρατώ για νανούρισμα την ακατάπαυστη φλυαρία σας και αφήνομαι στη μοναξιά του ύπνου.

Ο νους τραβάει την πόρτα των ματιών να κλείσει πίσω του και ξεκινά το ταξίδι του σε ό,τι αγάπησε, σε ό,τι πόθησε, σε ό,τι φοβήθηκε, σε ό,τι περιμένει. Λίγο πριν την έναρξη του ταξιδιού προλαβαίνω να χαϊδέψω τη γρατζουνιά μου ανησυχώντας μήπως επουλωθεί πριν προλάβω να κατανοήσω την αιτία που την προκάλεσε. "Αυστηρή που 'σαι!" συνηθίζεις να λες στον εαυτό σου. Αμείλικτη πάντα, σαν δικαστής ασυνείδητου οδηγού που εμπλέκεται σε ατύχημα. Ποτέ δεν ακούς: "Κι εσένα ποιος σου 'πε να οδηγείς χωρίς κράνος;". Οι δικαιολογίες, τι κρίμα, δεν έχουν πια έδαφος να σταθούν...

*Σ' αυτό προσπάθησα να εκτονωθώ σήμερα, αλλά, δυστυχώς, δε με ήθελε! Και σταμάτησε και η βροχή, γμτ!
** Και στον όλο μου καημό, είπα να χρησιμοποιήσω και πέντε λέξεις που 'χα σημειώσει χωρίς να θυμάμαι πότε και γιατί... ;)

Γεροντοκορισμοί...

2011-05-15T23:59:00.003+03:00

-Γιατί, σε κάθε δυσκολία, καταφεύγεις πάντα στην αγκαλιά του ζεστού νερού;
-Κι εσένα τι σε νοιάζει;
-Χμ! Ξέρω γιατί!
-Ξεράδια ξέρεις!
-Αναζητάς ασφάλεια και ζεστασιά! Και επειδή από αγκαλιές... ξεμείναμε...
-Ε, σταμάτα να με πρήζεις και να με θυμώνεις περισσότερο! Αρκετά ζορίζομαι!
-Με ποιον τα 'χεις πάλι;
-Να μη σε νοιάζει!
-Ξέρω! Πάλι σε τσάντισες! Έτσι δεν είναι;
-Ρε, γαμώ την καταδίκη μου με σένα! Ποιος σου μίλησε; Ποιος σε κάλεσε και ποιος σε όρισε ψυχαναλυτή μου;
-ΕΣΥ!
-ΕΓΩ;
-Φυσικά!
-Είπα εγώ σ' ένα γυάλινο, ηλίθιο σταγονάκι να 'ρθει, να μπαστακωθεί εδώ και να μου βγάζει γλώσσα; Είπα εγώ να με αναστατώσεις και να μου ανεβάσεις πυρετό; Είπα εγώ να αρχίσεις τα: "Με ποιον τα 'χεις;" και τα: "Ξέρω τι και πώς!"; Σου μίλησα εγώ ποτέ;
-Όχι, δε μου μίλησες εσύ, γιατί, απλά, είναι ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΥΘΥΝΗ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ! Είναι δική μου ευθύνη να σου λέω ό,τι φοβάσαι ν' ακούσεις, ξεκάθαρα, άμεσα και διαυγέστατα! Εξάλλου, κάπου, μόλις σήμερα, διάβασες πως "τα δάκρυα είναι η ευγενής γλώσσα των ματιών". Γι' αυτό τώρα... σκάσε και άκου με.

Καλή η πρόοδος;

2011-05-10T21:08:00.002+03:00

Μετά από τόσες κούπες -άλλη με φατσούλα χαμογελαστή, άλλη με ελεφαντάκι, άλλη με τον Ντρούπι- είπαμε να περάσουμε και σε κάτι διαφορετικό. Ε, όχι και πολύ διαφορετικό... Ας πούμε όμως ότι προηγείται της κούπας, κατά κάποιον τρόπο...

Κι έτσι όπως τα κοιτάζω, βρε παιδί μου, γιατί μου 'ρχονται συγκεκριμένα πρόσωπα στο νου;

Ας πούμε αυτό...

ή έστω... αυτό...

...δε σας φέρνει στο νου τη γνωστή πασχαλίτσα; Εντάξει, είναι σίγουρα πιο όμορφη απ' αυτό το... μαμούνι που 'χω κάνει στο μπουκάλι -άτιμο, να το σπάσω κόντεψα μέχρι να το φτιάξω τόσο... τόσο... ε... έτσι, τέλος πάντων!- αλλά όταν βλέπουμε πασχάλω, το Νατασσάκι μάς έρχεται στο νου, πάει και τελείωσε! Ας της το χαρίσω λοιπόν. :)

Το επόμενο φύλλο στο μπλοκ μου φιλοξενεί αυτό...

Και πώς μου φέρνει τώρα εμένα στο μυαλό τη γνωστή Μαγισσούλα, δεν ξέρω! Ή μάλλον ξέρω! Τόσα δέντρα γύρω γύρω, τόση κούραση να τα ξεχορταριάσει όλα, ε, μια... λεμοναδίτσα να μην τη δροσίσει; Μαγισσούλα, δε θέλω σχόλια, κανάτα είν' αυτό που βλέπεις και μέχρι να φτάσουμε να τη δεις, έχω τραγουδήσει άπειρες φορές το "λεμονάκι μυρωδάτο"! Δικιά σου. :)

Γυρνώντας σελίδα στο μπλοκ βλέπει κανείς αυτό...

Και μιας και ο Κολλητός απ' το Νηπιαγωγείο είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που γνωρίζω που δεν πίνουν καφέ, ε, θαρρώ πως είναι ό,τι πρέπει για το τσάι του. Απ' την άλλη, πρέπει να τον καλοπιάσω, μπας και παραχωρήσει e-συνέντευξη στα παιδάκια μου. Ιπτάμενε, στην υγειά σας! ;)

Ελπίζω σύντομα να αρχίσουμε να ζωγραφίζουμε νεραϊδούλες, κροκοδειλάκια, μαγισσούλες και τα λοιπά, γιατί απ' την πολλή κούπα και την πολλή κανάτα, θα λαλήσω! :)

Πώς αλλάζουν τα πράγματα...

2011-05-04T14:00:00.005+03:00

Μετά από την πρώτη επαφή μου με τον Κρισναμούρτι, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ξανασχοληθώ με τον... τύπο. Δεν ήθελα να διαβάσω τίποτα σχετικό. Δήλωνα μάλιστα πως δεν μπορώ να διαβάζω, και φυσικά ούτε να κατανοήσω, βαρύγδουπες εκφράσεις σε προτάσεις τεράστιες χωρίς τελείες! Και τότε ήταν, μάλλον, η στιγμή που το σύμπαν αποφάσισε να με εκδικηθεί για την απόλυτη στάση μου.

Εκείνος που επωμίστηκε το βάρος της διαδικασίας προκειμένου να αλλάξω γνώμη, ήταν ένας αγαπημένος άνθρωπος, χρόοοοοονια φίλος, κάτι σαν να λέμε... "κολλητός απ' το νηπιαγωγείο"! Φυσικά δεν είχα ιδέα για τη σχέση του με τον Κρισναμούρτι! Ευτυχώς για μένα! :) Το ανακάλυψα κατά την... επανασύνδεση μαζί του, μιας και για πολλά πολλά χρόνια τον είχα χάσει και, φυσικά, τρόπο να επικοινωνήσω μαζί του δεν είχα. Θεώρησα, λοιπόν, την αγάπη του αυτή για τον Κ. απλό "κουσούρι" και δεν κόλλησα εκεί. Ευτυχώς για μένα!

Πέρασε πολύς καιρός ώσπου ήρθε η στιγμή να τον συναντήσω αυτό τον "κολλητό απ' το νηπιαγωγείο" και από κοντά. Δεν ήξερα όμως ότι πήγαινα στο... στόμα του λύκου! Και, φυσικά, δεν περίμενα να συμβεί αυτό που συνέβη! Συναντηθήκαμε εκεί, εν μέσω δεκάδων βιβλίων και κασετών σχετικών με τον Κ, και ομολογώ ότι ένιωθα λιγάκι άβολα. Όμως μου μιλούσε -ακριβώς σαν να γνωριζόμαστε απ' το νηπιαγωγείο- και δε μου 'κανε καρδιά να τον διακόψω ούτε λεπτό! Μέχρι που μου χάρισε ένα τοσοδούλι βιβλιαράκι με αποσπάσματα από ομιλίες του Κρισναμούρτι. "Οχ, γμτ! Γιατί να το κάνει αυτό τώρα;" ήταν η πρώτη σκέψη μου, αλλά διασκεδάστηκε από την προτροπή του: "Το πετάς μόλις φύγεις από 'δώ..." :)

Όταν αποχαιρετισθήκαμε και έφυγα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βγάλω απ' την τσάντα μου το βιβλιαράκι και να το φυλλομετρήσω. Με περιέργεια και δυσπιστία ταυτόχρονα. Επέστρεψα σπίτι μου, το άφησα δίπλα στον υπολογιστή για να το βλέπω και προσπάθησα να το αγνοήσω. Την επόμενη μέρα παραδέχτηκα την... ήττα μου: "Λοιπόν, αποφάσισα να διαβάσω αυτόν τον... τύπο, αλλά ονόματα δε θα λέμε, εντάξει;" ήταν η δήλωσή μου. Ζήτησα μάλιστα και συμβουλή από ποιο ν' ΑΡΧΙΣΩ να διαβάζω -λες και επρόκειτο να συνεχίσω να το κάνω!

Σήμερα, δηλαδή δυο μέρες μετά από την παραδοχή της ήττας μου, έλαβα ένα μεγάαααααλο φάκελο. Ένα φάκελο με τέσσερα γραμματόσημα και άλλα δύο κόκκινα αυτοκόλλητα απαιτητικά για άμεση παραλαβή. Λες και ο αποστολέας αγωνιούσε μην το μετανιώσω και επέμενε η λήψη, και ίσως η κατανόηση, του σοβαρού περιεχομένου να γίνει άμεσα. ΤΩΡΑ!

Ε, λοιπόν, υπόσχομαι και δεσμεύομαι δημόσια να τα διαβάσω ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ. Και θα κρεμάσω αυτό το σελιδοδείχτη... κατευθείαν στην καρδιά. :)

Ευχαριστοφιλάκι γλυκό
εγώ, η μία μικρή ανόητη
;)

Κι άλλος αποχαιρετισμός...

2011-05-03T22:07:00.000+03:00

Μ' αυτό το τελευταίο λάτρεψα το Θανάση Βέγγο. Πάντα τον αγαπούσα, αλλά μ' αυτό τον ένιωσα πιο... δικό μου άνθρωπο. Ίσως γιατί αυτές οι ατάκες, αυτή η γλυκύτητα, αυτές οι μουσικές με τράβηξαν, μαγικά, σ' εκείνο το νησί και έζησα εκεί δυο υπέροχα χρόνια. Με τη δική του αγάπη ποτισμένη, θαρρώ, η Κέρκυρα, με τη δική του απλότητα κι ομορφιά να καλοδέχεται τους επισκέπτες της. Καλό ταξίδι, καλέ μας Άνθρωπε...

Χριστός Ανέστη!

2011-04-26T15:56:00.001+03:00

Μ' αυτά...

...και μ' εκείνα...

...πέρασε το Πάσχα! Τώρα είναι καιρός για ένα ταξιδάκι. Ένα ταξιδάκι ανάστασης ψυχής...

Καλό Πάσχα!

2011-04-20T12:40:00.002+03:00

Καλό του ταξίδι...

2011-04-17T14:50:00.001+03:00

δασκαλοshake με γεύση αθωότητας

2011-04-12T23:10:00.004+03:00

Υλικά:
Μία νεαρή δασκάλα (λιώνει ευκολότερα)
Δύο κόλλες χαρτί
Μολύβι
Γόμα
Πολύχρωμοι μαρκαδόροι
Πολλή αγάπη
Διάθεση απολογίας - Έκφραση κατανόησης

Προετοιμασία:

Μία μέρα πριν, φροντίζουμε να κάνουμε τη δασκάλα μας να παραμιλάει. Φωνάζουμε, τσακωνόμαστε, χτυπιόμαστε, μιλάμε εν ώρα μαθήματος. Μπορούμε όμως και να μην κάνουμε τίποτα απ' όλα αυτά.

Εκτέλεση:
Αφού εξωθήσουμε τη δασκάλα σε δηλώσεις τύπου: "Δε σας παλεύω άλλο!", την αφήνουμε να ησυχάσει, αν μπορέσει, για 17 ώρες στο σπίτι της. Στο διάστημα αυτό παίρνουμε το μεγάλο φύλλο χαρτιού και το διπλώνουμε σε τρία μέρη δημιουργώντας υποτυπώδη φάκελο. Στη μια πλευρά με τους μαρκαδόρους μας γράφουμε "Κάρτα ή πρόσκληση" και ζωγραφίζουμε καρδούλες.

Στην πλευρά που είναι το άνοιγμα γράφουμε πολλές φορές το όνομα της δασκάλας, για να βεβαιωθεί ότι αναφερόμαστε σ' εκείνη κι όχι σε άλλη.

Τη ζωγραφίζουμε πάνω, εν τω μέσω καρδούλων, πεταλούδων, ...χαπιών (;; ) και δύο κουπών! ΔΕΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΥΜΕ να της κολλήσουμε δίπλα έναν άντρα που να καίγεται σαν κεράκι για πάρτη της. Μάλιστα φροντίζουμε να την ενημερώσουμε και προφορικά: "Κυρία, σου 'βαλα κι έναν άντρα δίπλα" (!!!)

Μέσα στο φάκελο τρυπώνουμε, επιμελώς γραμμένο, το ραβασάκι.

Τέλος, τοποθετούμε το φάκελο πάνω στην έδρα της.

Χρόνος προετοιμασίας:
24 ώρες περίπου

Χρόνος τήξης δασκάλας:
10 δευτερόλεπτα

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Το δασκαλοshake χρειάζεται έξτρα πάγο, καθώς η δασκάλα κατά την τήξη έχει ανεβάσει υψηλή θερμοκρασία, η οποία δεν κατεβαίνει με τίποτα. Σερβίρεται σε... κουβά μεγέθους ευθέως ανάλογου με το μέγεθος της δασκάλας (ό,τι καταλάβει ο καθένας...). Για έξτρα γεύση χαρίστε, μαζί με το φάκελο, το καλύτερο και το πιο αθώο σας χαμόγελο και μια σφιχτή αγκαλιά.

Νεραϊδοδιάλογοι

2011-04-08T23:28:00.003+03:00

Φτερά στην πλάτη, μάτια μπλε

και διάφανο το δέρμα

είχ’ η νεράιδα προχθές

που βρήκα μες στο δέμα.

Άνοιξα το πακέτο μου

γεμάτη αγωνία

-να παραλάβω ήθελα

μία σειρά βιβλία-

και πάνω στη λαχτάρα μου

να βρω το θησαυρό μου

εκεί, στο τέλος του κουτιού,

έκανα το σταυρό μου!

Μία μικρή νεράιδα

με διάφανο κορμάκι

μικρό, βελούδινο σχεδόν,

αθώο πλασματάκι

βρισκόταν ολοζάλιστη

στον πάτο του κουτιού

κι έμεινα και την κοίταζα

χωρίς καθόλου νου!

Να τη ρωτήσω σκέφτηκα

πώς βρέθηκε μπροστά μου

μα, τα υπέροχα φτερά,

έκλεψαν τη μιλιά μου.

Πριν να προλάβω να σκεφτώ,

το στόμα πριν ανοίξω,

μία φωνούλα μακρινή

μ’ έκανε να σαστίσω:

«Φυγή ζητούσα πάντοτε

από ευχές και ξόρκια

και να σταθώ επέλεξα

μόνη στα δυο μου πόδια

Και όσο κι αν σου φαίνεται

παράξενο –σε βλέπω-

η μόνη μου διέξοδος

ήταν να ταξιδεύω

Μέσο καλύτερο ουδέν

άλλο απ’ το Βιβλίο

και το ταξίδι ορκίζομαι

πως είναι μεγαλείο!

Μα κάπου εκεί στην αλλαγή

της στάσης για το Πέρα

εβρέθηκα εσώκλειστη

σε μία μπαγκαζιέρα.

Γι’ αυτό, αν θες, ελεύθερη

άσε με να πετάξω

το τέλος της διαδρομής

μονάχη μου να ψάξω.

Κι υπόσχομαι να στέλνω σου

χρυσόσκονη στον ύπνο

και όλα τα προβλήματα

εγώ να σου τα λύνω.

Μονάχα τώρα κλείσε μου

πάλι καλά τις κούτες

και με νεράιδα ποτέ

μην πεις ότι μιλούσες»

Στην τελευταία φράση της,

ωσάν υπνωτισμένη,

έκλεισα πάλι το κουτί

κι έφυγα ζαλισμένη.

Κι αν αυτά που έγραψα

σου φαίνονται αστείο…

ε, τότε σύρε κι άνοιξε

κι εσύ κάνα βιβλίο!

Η αγαπημένη μου κούπα

2011-04-04T23:50:00.001+03:00

Πρώτη φορά επιχειρώ να ζωγραφίσω καρτούν. Μοιάζει... Σαν δεύτερο ξαδερφάκι, έστω...;

Μπορεί κάποιοι να διαφωνούν με την ανάρτηση των... μουντζούρων μου, αλλά κι εγώ διαφωνώ να κάνω το χόμπι μου "μάθημα" και τη δημιουργική μου ώρα να τη χώνω στο συρτάρι από οποιοδήποτε είδος ντροπής. Εγώ θα περνώ καλά και θα το καταγράφω στο ημερολόγιό μου. Κανένα "καλάμι" δεν καβάλησα και, θαρρώ, δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος παρεξήγησης από τους e-φίλους που με "ξέρουν" καιρό. Θα συνεχίσω, λοιπόν, να σπάω κέφι, όσο αυτό το πράγμα μ' ευχαριστεί. Ναι;

Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

2011-04-02T21:52:00.006+03:00

Σαν σήμερα, πριν από 206 χρόνια ακριβώς, γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια και το σχολείο ήταν πολυτέλεια γι' αυτόν. Παρόλες όμως τις δυσκολίες κατάφερε να εκδώσει πολλά ποιήματα, θεατρικά και ιστορίες φαντασίας.

Το 1835 εκδίδει τα πρώτα του "Παραμύθια για Παιδιά". Τα παραμύθια του χαρακτηρίζονται από έναν ρεαλισμό. Άλλα έχουν μια αισιοδοξία για την επικράτηση του καλού και άλλα μια βαθιά απαισιοδοξία, ενώ πολλά απ' αυτά έχουν άσχημο τέλος. Παρόλ' αυτά ο Άντερσεν είναι ο αγαπημένος παραμυθάς εκατομμυρίων παιδιών σε όλον τον κόσμο, μιας και τα παραμύθια του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Τα πιο γνωστά απ' αυτά είναι: "Τα κόκκινα παππούτσια", "Το ασχημόπαπο", "Η βασίλισσα του Χιονιού", "Η καινούρια στολή του αυτοκράτορα", "Το μολυβένιο στρατιωτάκι", "η Τοσοδούλα", "Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι" κ.ά.

Κάθε χρόνο με τις τάξεις μου μιλάμε για τον Άντερσεν και αναφερόμαστε στα παραμύθια του. Ιδιαίτερη αναφορά κάνουμε πάντα στις 2 Απριλίου, που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού Βιβλίου. Παραμυθοσαλάτες έχουμε κάνει πολλές φορές. Φέτος όμως, πριν προλάβω να μιλήσω στα δευτεράκια μου για την "παραμυθοσαλάτα", έφτιαξαν μόνα τους μία -άσχετη με τα παραμύθια του Άντερσεν- σχετική όμως με τη δημιουργικότητα, τη φαντασία και τη φιλαναγνωσία που προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε. Η ιστορία που θα ακολουθήσει γράφτηκε από μια ομάδα παιδιών Β' τάξης (2010-2011). Τα παιδιά ανακάτεψαν στοιχεία από:

τον Μπομπ Σφουγγαράκι
το τραγούδι "Δέκα καβουράκια" από το δίσκο "Ο τεμπέλης δράκος"
το βιβλίο της Λήδας Βαρβαρούση που διαβάσαμε και δραματοποίησαμε στην τάξη: "Ένας καλόκαρδος... καρχαρίας!"
και ένα δικό μου παραμύθι με τίτλο: "Ο νάνος και οι πειρατές"

Πολλά, όμορφα, μαγικά, τρελά ταξίδια στον κόσμο των παραμυθιών!

Τα ψαράκια και το πάρτι τους

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν δυο ψαράκια στο βυθό του Μπικίνι. Κάποια μέρα βρήκαν ένα σπασμένο λυχνάρι κάτω από ένα βράχο και πάνω του είχε μια ετικέτα που έγραφε: «Τζίνι». Το σχήμα αυτού του βράχου έμοιαζε με άγαλμα και πάνω του καθόταν πέντε καβουράκια. Κάτω από το βράχο κάθονταν τρεις χελώνες. Ξαφνικά πλησίασαν τρεις καρχαρίες. Τα ψάρια τρόμαξαν κι έφυγαν γρήγορα παίρνοντας μαζί τους το λυχνάρι.

Όταν έφυγαν οι καρχαρίες, τα ψαράκια ξαναγύρισαν και βρήκαν ένα βυθισμένο καράβι από πειρατές. Μπήκαν μέσα στο ναυάγιο και βρήκαν ένα σεντούκι το οποίο όταν άνοιξαν αντίκρισαν κοσμήματα, αγάλματα χρυσά και λεφτά.

Τα ψάρια χάρηκαν τόσο που σε λίγες ώρες οργάνωσαν πάρτι με φραντζόλες, εννιά χάμπουργκερ, καραμέλες, σοκολάτες, κέικ, παγωτά, πατατάκια και ένα πακέτο ποπ κορν. Μαζί τους στο πάρτι ήρθαν και γοργόνες. Όμως, εντελώς ξαφνικά, εμφανίστηκαν πάλι οι καρχαρίες και χάλασαν το πάρτι των ψαριών. Τρόμαξαν και τις γοργόνες που έτρεξαν να κρυφτούν.

Τότε, όλα μαζί τα ψαράκια έπιασαν μία μεγάλη και βαριά πέτρα και την έριξαν πάνω στους καρχαρίες. Έτσι, οι καρχαρίες τρόμαξαν κι εξαφανίστηκαν μια για πάντα και τα ψαράκια έζησαν καλά κι εμείς… καλύτερα!

Γιώργος Τζ. – Αργύρης – Βαλάντης – Βαγγελίτσα – Γωγώ – Μαρίνα

Ιστορία με δοσμένες τις λέξεις: λυχνάρι, άγαλμα, ψάρι, ετικέτα.

10/2/11

Δε θέλω γέλια! Α!

2011-03-29T23:20:00.003+03:00

Πρώτη απόπειρα να μετρήσω... αυτό το πράμα, τέλος πάντων! Αλληθώρισα!
Αλλά πείσμωσα!

Κάνω και εξάσκηση στο σπίτι, τρομάρα μου!

Αυτό το τραγουδούσα όταν το ζωγράφιζα.
Θαρρώ το τραγούδι μού πάει περισσότερο. Τουλάχιστον αυτό μου 'λεγε, κάποτε, η δασκάλα της φωνητικής.

Η ανιψιά μου πάντως έχει άλλη γνώμη:
"Όσι, όσι! Από το shD!" (όχι, όχι, από το cd)

Δεν πάω καλά. Το ξέρω.

Update, 30/3 Έχω ένα μικράκι ελεφαντάκι!

Καλύτερο τώρα;

Νέες δραστηριότητες!

2011-03-24T00:52:00.002+02:00

...είπε ο Καζαντζάκης. Κι ενώ το πίστευα κι εγώ για τον εαυτό μου, ακόμα κι αν οι δικές μου γραμμές ήταν πάντα κοντές και αδύναμες, έχουν περάσει μέρες που δεν έχω γράψει ούτε μια γραμμή στο blog. Γιατί σίγουρα η δουλειά μου δεν αφήνει μέρα να περάσει χωρίς έστω και μια γραμμή χαραγμένη σε χαρτί, πίνακα, υπολογιστή τώρα πια...

Είπα να ξεσκονίσω τις γνώσεις μου περί δημιουργικής γραφής και να αναζητήσω την έμπνευση ακόμα και κάτω από το πιο βαρύ και σκονισμένο χαλάκι. Τελικά, η έμπνευση κρυβόταν πίσω από ένα κομμάτι χαρτί του μέτρου και πίσω από ένα κουτί ξυλομπογιές! Μαθήματα ζωγραφικής! Αυτό είναι! Πώς να περάσεις το απόγευμά σου κοιτώντας στωικά μια... κούπα! Φυσικά και είναι κούπα το παρακάτω πράγμα. Τι; Δεν το 'κανα καλό; Και το ελαφρώς διπλωμένο, στο μικρό χαρτί είναι ένα πλαστικό ποτήρι μιας χρήσης με το υπόλειμμα του καφέ κάποιου συναδέλφου. Τι; Δεν είναι σαφές;

Έτσι, χωρίς μετρήματα και αλλήθωρα μάτια, σαν τα σημερινά. Χωρίς καμιά γνώση. Απλή παρατήρηση. Έρμες αποστάσεις και μετρήματα! Δύο ώρες για ένα ρημάδι βάζο! ΔΥΟ ώρες!!! Και τι ζαλάδα, τι εκνευρισμός, τι γέλιο, τι πείραγμα! Πού θα μου πάει; Την επόμενη φορά θα σας φέρω την πρόοδό μου, έτσι, για του λόγου το αληθές. Κι αυτή η σκιά; Τς τς τς! Άμα πεισμώσει όμως το ξεροκεφαλάκι μου...

Και στο επόμενο με καλό. Και μην ακούω γελάκια. Τώρα μ' έπιασε η δημιουργική φάση, τι να κάνουμε;

:):):):):):)

Υ.Γ. Η σημερινή ανάρτηση και τα... καλλιτεχνήματά μου αφιερωμένα εξαιρετικά στο Ακτινίδιο που έχει γενέθλια σήμερα! Χρόνια πολλά, φρουτάκι μου! Να τα εκατοστίσεις! :)

Διασκεδαστική γραφή!

2011-03-12T23:04:00.000+02:00

Μέρες πριν είχα ενθουσιαστεί με την ιδέα και είχα δηλώσει συμμετοχή σε σεμινάριο δημιουργικής γραφής! Η αίτησή μου έγινε δεκτή κι έτσι σήμερα το πρωί βρέθηκα σ' ένα ωραίο σχολείο για να... δημιουργήσουμε!

Οι υπεύθυνοι του σεμιναρίου άνετοι, χαλαροί και με πολύ χιούμορ! Το κλίμα γρήγορα έγινε φιλικό και αισθάνθηκα άνετα πολύ γρήγορα. Το σεμινάριο πολύ καλά οργανωμένο -ήξεραν τι έκαναν οι άνθρωποι- και οι δραστηριότητες όπως μας τις είχαν υποσχεθεί: βιωματικές!

Στυλό και... σνουποημερολόγιο για τα σημαντικά και... ξεκινάμε!

Μεταξύ άλλων ασκήσεων, η γνωστή: funny stroryline! Αστεία ιστορία που συνθέτει όλη η ομάδα. Πώς; Ξεκινάει ο πρώτος με τη συμπλήρωση μιας φράσης, διπλώνει το χαρτί και δίνει στον επόμενο να συνεχίσει ολοκληρώνοντας άλλη φράση. Π.χ.

Μια μέρα ο/η...
συνάντησε τον/την...
και του/της είπε...
Εκείνος/η απάντησε...
Τελικά...
Άρα, καλά το λένε οι παλιοί: "....."

Το αποτέλεσμα της δικής μας ομάδας...

Μιλάμε για τρελό γέλιο! Μέχρι δακρύων αυτά που ακούστηκαν! Φανταστείτε πώς θα λειτουργεί στην τάξη! Δοκιμάστε το στις παρέες σας! Έχει απίστευτη πλάκα!

Μια επόμενη άσκηση δημιουργικής γραφής είχε τον τίτλο: "Διαφημιστείτε!" στην οποία έπρεπε να διδάξουμε την αφαίρεση στη γραφή και την εστίαση στον πυρήνα ενός ιστορικού γεγονότος. Ομαδικά έπρεπε να φτιάξουμε την αφίσα ενός κινηματογραφικού έργου-ιστορικού γεγονότος. Εμείς επιλέξαμε το μύθο της Ευρώπης και... ορίστε και η αφίσα μας!

Την αφίσα επιμελήθηκα... εγώ και δε θέλω ούτε γέλια, ούτε περίεργα σχόλια! :):):):):):)

Εκεί όμως που γελάσαμε με την καρδιά μας ήταν στην τεχνική της "Συνταγής"! Το θέμα μας ήταν "Πώς να εξαφανίσω το δάσκαλο" και οι συνταγές που ακούστηκαν ήταν όλες εξαιρετικές, καλομαγειρεμένες, πεντανόστιμες και... καθόλου light! Κανένας οίκτος όμως! Καμία έκπτωση πουθενά! Για του λόγου το αληθές... η δική μου συνταγή στην πρώτη φωτογραφία! (λείπουν και κάποιες συλλαβές λόγω πίεσης χρόνου, αλλά... δε βαριέστε!)... :)

Κάναμε κι άλλα όμορφα και διασκεδαστικά πράγματα!

Πάντα τέτοια και... στο επόμενο αντίστοιχο σεμινάριο με καλό!! Και σύντομα!!

Υ.Γ. Γιατί δεν οργανώνουν τέτοια συχνότερα;

Μάρτης γδάρτης

2011-03-09T18:51:00.000+02:00

Πέφτουν άσπρα, δροσερά στραγαλάκια!!!!

Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!

2011-02-28T13:36:00.005+02:00

...Ή όταν η διαφήμιση σε ξετρελαίνει! Αφιερωμένη εξαιρετικά στον Ιωάννη.

Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς... τα ξέρουν όλα! :):):):):)

Βραδιές πολυθρόνας

2011-02-23T15:01:00.001+02:00

Στην πολυθρόνα όλο το βράδυ, ένα κουρελάκι κουβαριασμένο ώρες πολλές ξεχάστηκα. Ένα περίεργο συναίσθημα με τσαλάκωσε. Μια ανάγκη για παρέα που θα αντιδρά στις αντοχές μου. Μια ανάγκη να κατανοηθούν οι σιωπές και οι ταχύτατοι χτύποι εντός. Μια επιτακτική ανάγκη για ασφαλή αγκαλιά που ν’ αφήνει όλα τ’ άλλα εκτός, ήχους, μυρωδιές, γεύσεις, λέξεις, εικόνες, τα πάντα. Ένα κενό ζεστό και οικείο αναζητώ να στεγνώσει η ψυχή μου.

*αυτή τη φορά το διώνυμο: βράδυ - πολυθρόνα, βγήκε έτσι. Συμβαίνουν κι αυτά, τι να κάνουμε;

σκούπα - χέρια

2011-02-19T20:40:00.002+02:00

"Ο χορός να μη σχολάσει!" Κι επειδή να ησυχάσω δε γίνεται, αλλά ούτε και να σοβαρευτώ, ...οργίασα πάλι με το διώνυμο: "σκούπα - χέρια" που άφησε ο mortal.

Μια μάγισσα με ξέπλεκα μαλλιά
και μαύρη κάπα
στα χέρια σκούπα κράταγε
και πέταγε τρεχάτα.

Σεργιάνιζε στα σύννεφα
κι έκανε διαολιές
μα ‘κείνο που την έφτιαχνε
ήταν οι... αλλαγές!

Το βατραχάκι γίνονταν
μεγάλο σαν λιοντάρι!
Κι ο μαύρος ιπποπόταμος
μικρούλης σαν κουβάρι!

Στον ύπνο των μικρών παιδιών
τρύπωνε κάθε βράδυ
κι όνειρα άφηνε τρελά
κάτω απ’ το μαξιλάρι.

Πότε αράχνες έβαζε
να πλέκουνε βεντάλιες
και πότε μαύρους ποντικούς
να κάνουν λουκουμάδες!

Άλλοτε πάλι μαγικά
ξόρκια και φίλτρα φτιάχνει
και βάζει άρρωστη γριά
να βγαίνει για σεργιάνι!

Τα δέντρα μας τα τρέλανε
κι αγάπησαν τις κάμπιες
και οι δειλές οι κότες μας
θαρρούν πως είναι κάποιες!

Μα κάποια νύχτα σκόνταψε
κι έπεσ’ απ’ τη σκούπα
γκρεμίστηκε, τσακίστηκε
και έμεινε φαφούτα!

Ούτε και ξόρκι μπόρεσε
έκτοτε να αρθρώσει
μα ούτε κι όνειρο φριχτό
μπορούσε πια να δώσει!

Από εκείνη τη νυχτιά
-και πάνε χίλια χρόνια-
έμεινε μέσα στα χαρτιά
και ζει... στα πληκτρολόγια!

Και επειδή ο πυρετός
με κάνει και ξεφεύγω
αφήνω για να παίξετε:
Κουφέτο κι ένα τρένο!

Συμπαθάτε με, οι παρενέργειες τις αντιβίωσης...

παιχνιδάκια

2011-02-08T22:40:00.002+02:00

Από το φόρουμ του eduportal, προχθές, με αφορμή τις λέξεις: βράχος - κούρεμα...

Ήταν κάποτε, παλιά, ένας μαύρος βράχος
φοβερός και τρομερός, ζούσε 'κεί μονάχος
με μούσια και μακριά μαλλιά, με φροντερή φωνάρα
όλους τους άλλους τρόμαζε κι έσπερνε την αντάρα.

Βαρέθηκε μονάχος του να ζει και να ματώνει
κι η ώρα της απόφασης φτάνει, κοντοζυγώνει.
Για κούρεμα ξεκίνησε να πάει, να ομορφύσει
και την καλή την όψη του στους άλλους να τη δείξει!

Σαν είδαν όμως στο χωριό το βράχο να ζυγώνει
έφυγαν όλοι τρέχοντας σηκώνοντας και σκόνη!
Απόμεινε μονάχος του, ακούρευτος, θλιμμένος
και όλη μέρα έκτοτε κλαίει ο καημένος.

"Ήθελα μόνο να τους πω πως η φρικτή η όψη
αλλάζει αν βρεθεί κανείς την κόμμη να μου κόψει.
Μ' αυτό που σίγουρα κανείς ν' αλλάξει δεν μπορεί
είναι αυτό που κρύβεται βαθιά μες στην ψυχή"

Για τόσο δα τετράστιχο ή λίμερικ ξεκίνησα
μ' απ' την πολλή τη συμφορά του βράχου, συγκινήθηκα
και έγραψα το δράμα του λιγάκι ν' απαλύνω
και σας αφήνω για μετά: μαντίλι κι ένα κρίνο

Μερικές φορές δεν ελέγχω τα δάχτυλά μου, συγγνώμη

Αν θέλετε, μπορείτε να δοκιμάσετε κι εσείς φτιάχνοντας ένα τετράστιχο με τις λέξεις "μαντίλι-κρίνο". ;)

Μοναξιές...

2011-02-06T00:11:00.000+02:00

Θα 'θελα τα ποτήρια να ήταν δύο και τα κεράκια ροζ να καίγονται για χάρη της παρέας. Θα 'θελα η ζαλάδα να μπορούσε να στηριχτεί σε μια αγκαλιά και να βρει πιο εύκολα το δρόμο της προς τη μέθη. Θα 'θελα το άρωμα του χαρτιού να καλυπτόταν διακριτικά απ' το άρωμα της αγάπης...

Θαρρώ μέθυσα...

Μελάνι...

2011-02-02T23:31:00.001+02:00

Με διάθεση κακή ανοίγω συρτάρι και ψάχνω με την αφή το γαλάζιο τετράδιο. Αυτό το σκληρόδετο, με εξώφυλλο τρυφερό και εσωτερικό ταλαιπωρημένο από σκέψεις, γεγονότα, μουντζούρες, ιστορίες... Μελάνι κι απόψε, να τρέξει, να καλύψει κάθε γρατσουνιά.

Κρύα τα δάχτυλα αγκαλιάζουν το μελάνι που κι απόψε νιώθω πως θα 'ναι καυτό. Μα, για δες, ακίνητο το χέρι μένει να στηρίζει το χείμαρρο. Κι αυτός, ακινητοποιημένος με τόση ευκολία, το μόνο που κάνει είναι να ζεσταίνει τα δάχτυλα-δέσμιους που του στερούν την κίνηση.

Τίποτα. Καμιά παραγωγή. Μόνο σιωπή και ανάσες βαθιές. Και πόσο κουράζει αυτή η ακινησία λίγο πριν την καταιγίδα!

Ήχος γνώριμος ταράζει τη σιωπή και λόγια άσπρα ντύνουν το μαύρη ηρεμία. Σ' ευχαριστώ που ακούς τις σιωπές μου...

Βαριέμαι τρελά!

2011-01-28T23:50:00.000+02:00

Πώς το κάνουν τώρα αυτό;

2011-01-23T00:14:00.001+02:00

Λέξεις και εικόνες, σχόλια και προτροπές, χαρές και στενοχώριες, όλα μαζί σ' ένα μεγάλο και αποφασιστικό delete! Θέλει μεγάλη δύναμη να σβήσεις, πατώντας ένα μόνο κουμπάκι, τη δουλειά και, κυρίως, την παρέα τόσων χρόνων. Ας ελπίσουμε όμως να 'ναι για καλό.

Ίσως το παρόν ιστολόγιο να καταστραφεί. Ή, έστω, μόνο εν μέρει. Το σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή, που ελπίζω να μην αργήσει, θα συνεχίσει να αποτελεί παράθυρο επικοινωνίας. Από αυτή τη μεριά... από κάποια άλλη... πάντως ένα είναι το σίγουρο: χωρίς την αμεσότητα του blogging δεν αντέχω ούτε μέρα!

Καινούριο λαπτοπάκι μου...

2010-12-28T22:24:00.002+02:00

...και πού να σε συνδέσω!

Αγαπητέ Πανούλη, παλαιέ μου υπολογιστή,

πάει καιρός από τότε που συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Κοντεύουν ήδη 8 ολόκληρα χρόνια από 'κείνη την πρώτη μας συνάντηση! Μαζί μεγαλώσαμε! Μαζί περάσαμε διαβάσματα, ξενύχτια, αγωνίες, άγχη, δημιουργικές δραστηριότητες. Μαζί περάσαμε τα πρώτα καρδιοχτύπια, τις πρώτες αναζητήσεις επί παντώς επιστητού, το πτυχίο που ΜΑΖΙ πήραμε. Μαζί συντάξαμε το πρώτο μας άρθρο προς δημοσίευση, μαζί γνωρίσαμε νέους φίλους, πολλοί εκ των οποίων... της καρδιάς! Αγαπητέ Πανούλη που σε μετέφερα στην... εντατική στα χέρια, διανύοντας τα μισά Γιάννενα, που σε σκέπαζα όταν έφευγα ταξίδι μακριά, που σου έσκαγα φιλί στο... οθονομουτράκι σου, πρώτη και μεγάλη αγάπη μου, ήρθε η ώρα να ξεκουραστείς. Ήρθε η ώρα να αποχωριστούμε. Μεγαλώσαμε και οι δυο και ο καθένας πρέπει να κάνει όσα αντέχει πια.

Ο συνεχιστής του έργου σου επιλέχθηκε από μένα την ίδια, σε αντίθεση με τη δική μας γνωριμία που ήταν καθαρά θέμα... συνοικεσίου! Ελπίζω ο νέος να αποδειχτεί, εκτός από ωραίος και αξιόπιστος και ικανός να αντεπεξέλθει στα καθήκοντά του. Τα πρώτα δείγματα είναι θετικά. Εύχομαι να συνεχίσουμε άψογα τη σχέση συνεργασίας μας.

Αγαπητέ μου Πανούλη, πάντα θα σε συμβουλεύομαι και θα σε κρατώ ενήμερο για τις εξελίξεις της δουλειάς και της ζωής μου! Ελπίζω να μη μου κρατήσεις κακία γι' αυτή την αλλαγή.

Σ' αγαπώ πολύ
εγώ το... σνούπι

Υ.Γ. Τυχαία μέσα στο κουτί της κόκκινης τσάντας ήταν το συγκεκριμένο mousepad. Μόλις το είδα, άρπαξα το κουτί από τα χέρια του πωλητή και βεβαιώθηκα πως αυτό το σημάδι ήταν καθοριστικό για την εξέλιξη της σχέσης μας! :):):)

Υ.Γ2 Ενημέρωση 3/1/2011:

Έτσι, για να μη λένε μερικοί μερικοί... ο Πανούλης σε περίοπτη θέση στο σαλόνι μου. Παράπονο;

Να τα πούμε και φέτος;

2010-12-24T12:51:00.007+02:00

Καλήν εσπέραν, άρχοντες

Αν είναι ορισμός σας

Χριστού τη θεία γέννηση

Να πω στ’ αρχοντικό σας

Χριστός γεννάται σήμερον

Εν Βηθλεέμ τη πόλη

Οι ουρανοί αγάλονται

Χαίρεται η φύσις όλη.

Κερά καμαροτράχηλη

και φεγγαρομαγούλα

Απού τον έχεις τον υγιό

το μοσχοκανακάρη

Λούεις τον και χτενίζεις τον

Και στο σχολειό τον πέμπεις

Κι ο δάσκαλος τον έδειρε

μ’ ένα χρυσό βεργάλι

Και η κερα-δασκάλισσα

με το μαργαριτάρι

Είπαμε δα για την κερά,

ας πούμε για τη βάγια

Άψε βαγίτσα το κερί

Άψε και το διπλέρι

Και κάτσε και ντουχιούντισε

Ήντα θα μας εφέρεις

Γι’ απάκι, γιά λουκάνικο

Γιά χοιρινό κομμάτι

Κι από τη μαύρη όρνιθα

κανένα αβγουλάκι

Κι αν είναι κι απ' τη γαλανή...

κάνε τα ζευγαράκι

Φέρε πανιέρι κάστανα

Πανιέρι λεπτοκάρυα

Και φέρε και γλυκό κρασί

Να πιούν τα παλικάρια

Κι αν είναι με το θέλημα

Άσπρη μου περιστέρα

Ανοίξετε την πόρτα σας

Να πούμε καλησπέρα

Κι ακόμα δεν τον ήβρηκες

Το μάνταλο ν’ ανοίξεις

Να μας εβάλεις μια ρακή

Κι ύστερα να σφαλίξεις

Καλά Χριστούγεννα!!!

Να ομορφοπερνάτε!

τι τίτλος;

2010-12-15T01:30:00.002+02:00

Ανάγκη ξαφνική και επιτακτική οδηγεί τα βήματα στη βιβλιοθήκη και τα μάτια αναζητούν εναγωνίως το μικρό μαύρο βιβλίο με τα ποιήματα. Γιατί; Εμένα δε μ' αρέσει η ποίηση. Μ' έκαναν να τη μισώ από παιδί. Κι όμως, με τη φλύαρη ησυχία της νύχτας, τη μονότονη παγωνιά της μοναξιάς, κάτι τέτοιες σελίδες αναζητώ για να κουρνιάσω. Το παράθυρο ανοιχτό να τρυπώνουν φώτα χλομά και, για δες, δειλά κρυφοκοιτάει απ' το τζάμι μισό το φεγγάρι. Παίρνει θάρρος απ' τον ήχο των σελίδων που γυρνούν και χώνεται, όλο και πιο θαρραλέα, στη νύχτα μου. Σύντομα το τρομάζει ο χρόνος που περνά και τρέχει βιαστικό να χαθεί από τα μάτια μου που επίμονα το ρωτούν για σένα. Πάλι μόνη...

Και απογοητευμένη. Για άλλη μία φορά. Έκλεισε το βιβλίο στη σελίδα 32...

Καλό Χειμώνα!

2010-12-01T23:56:00.002+02:00

Είπα να επικαλεστώ τη βοήθεια των νεραϊδών για να φέρουν το Χειμώνα γιατί σίγουρα κάπου θα ξεχάστηκε πίνοντας ρακές και άργησε να 'ρθει! Τι φωνές έβαλα στον Αϊ-Βασίλη, τι κεριά και κόλλες μύρισαν στο σπίτι, τι χρυσόσκονες έριξα παντού, μάταια! Εκείνος βαρύς και ράθυμος σέρνει τον κρύο του μανδύα μακριά από 'δώ και γελάει με το Φθινόπωρο που το... αγγάρεψε να μας κρατήσει κι άλλο παρέα.

Επειδή όμως εγώ είμαι πεισματάρα και ό,τι βάλω στο μυαλό μου πρέπει να γίνει, θα συνεχίσω με τις κόλλες και τις χρυσόσκονες, τα σύρματα, τα μαλλιά και τα κεριά, ώσπου να τον πείσω και να έρθει φέρνοντας μαζί του τα Χριστούγεννα!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!

Γιορτάζω πάλι...

2010-11-26T01:10:00.000+02:00

Έχουν περάσει έξι ολόκληρα χρόνια από την παραπάνω φωτογραφία, στις 26 Νοεμβρίου 2004. Έξι χρόνια από 'κείνη τη μέρα που, δεν ήταν μόνο η μέρα της ονομαστικής μου γιορτής, αλλά και η μέρα της ορκωμοσίας μου! Θυμάμαι την ιδιαίτερη συγκίνηση καθώς ορκιζόμασταν συνέπεια στη δουλειά μας... Πόσες φορές έκτοτε δεν έχω αναλογιστεί αν τηρώ τον όρκο μου...

Δώρο καρδιάς από την αδερφή μου ο... μαϊμούδος της παρακάτω φωτογραφίας. Το όνομα αυτού... Στέλιος, φυσικά! Φίλος πιστός ακόμα και σήμερα, έξι χρόνια μετά. Αγκαλιά περνάμε όλα τα δύσκολα. Ε, στην παρακάτω αγκαλιά μάλλον περνάμε ευχάριστα, αν και μόλις έχουμε αποτύχει στις εξετάσεις των Αγγλικών για proficiency. Τι να πω; Ίσως ήταν η μόνη φορά που την αποτυχία τη βίωσα λιγάκι... κωμικά. ;)

Φέτος, αντί για γλυκό, κερνάμε... παραμύθι! Όχι, μην πάει ο νους σας στο κακό! Ένα παιδικό παραμυθάκι, φρέσκο, απ' αυτά που σκαρώνονται στα κενά της δουλειάς. ;) Κερνάω από 'δώ, λοιπόν, για τη γιορτή μου, μιας και στον... παραμυθότοπο κερνάω ακόμα για τα... 29 μου. ;)

Η ζαβολιάρα Τίνα

Η Τίνα ήταν πολύ ζαβολιάρα από μωρό. Όχι πως τώρα που ήταν πια μεγάλο κορίτσι και πήγαινε ήδη στη Δευτέρα Δημοτικού είχε σοβαρευτεί και ηρεμήσει. Κάθε άλλο! Τώρα η Τίνα ήταν πιο ζαβολιάρα από ποτέ. Με μια σφεντόνα έτρεχε πάνω κάτω και έβαζε στόχο ό,τι κινητό και ακίνητο υπήρχε γύρω της.

Ο τελευταίος της στόχος έκανε τη μαμά να γίνει έξαλλη και να βάλει την Τίνα τιμωρία.
-Στο δωμάτιό σου και γρήγορα!, φώναξε σε τόνο που δε χωρούσε διαπραγμάτευση.
Η Τίνα κατέβασε το κεφάλι και τρύπωσε στο δωμάτιό της κατσουφιασμένη.

Ενώ καθόταν παίζοντας βαριεστημένα με δυο στρατιώτες, το βλέμμα της έπεσε στο διπλωμένο υπνόσακο. Χώθηκε μέσα κλείνοντας το φερμουάρ ως το λαιμό και αποκοιμήθηκε.

Όταν άνοιξε τα μάτια της βρισκόταν μπροστά σε μια πανύψηλη αψίδα. Προσπάθησε να μαντέψει τι θα μπορούσε να βρει πίσω απ' τη μεγάλη πύλη, αλλά η περιέργεια δεν της άφησε χρόνο για μαντεψιές. Με δυο βιαστικά βήματα η Τίνα πέρασε την αψίδα και βρέθηκε μπροστά σ' ένα τεράστιο κρατήρα.
-Πώς σχηματίστηκε αυτός εδώ;, αναρωτήθηκε δυνατά.
-Α! Δεν είναι τίποτα σημαντικό! Ο ιπτάμενος δίσκος μου τον σχημάτισε κατά την προσγείωση, άκουσε μια τσιριχτή φωνή να λέει πίσω της.
-Οχ! Ένας εξωγήινος νάνος!, αναφώνησε ενθουσιασμένη η Τίνα.
-Γεια!, είπε ο νάνος χαμογελαστά, χαιρετώντας με μια αστεία κίνηση του ενός χεριού, ενώ τα άλλα δύο χέρια του έξυναν με ξεκαρδιστικό τρόπο το κεφάλι και την κοιλιά του.
-Γεια σου κι εσένα! Πώς βρέθηκες εδώ;, τον ρώτησε η Τίνα.
-Κατά λάθος! Ο βασικός μου προορισμός ήταν ο διπλανός πλανήτης. Έπρεπε να κάνω ένα θέλημα για τον μπαμπά μου, όμως ένας λάθος κουμπάκι στο χειριστήριο του δίσκου και... να 'μαι εδώ. Μπορείς να με βοηθήσεις να γυρίσω πίσω γρήγορα; Οι γονείς μου θα ανησυχούν τρελά για μένα. Λείπω ήδη 853 χρόνια...

Η Τίνα έτριψε το πηγούνι της κάνοντας "χμμμ..." και τότε, ξαφνικά, το πρόσωπό της φωτίστηκε!
-Αυτό είναι! Θα σε εκσφενδονίσω πίσω στο διάστημα μ' αυτό εδώ, είπε βγάζοντας θριαμβευτικά τη σφεντόνα από την τσέπη της.
Χωρίς δεύτερη σκέψη έβαλε τον απορημένο εξωγήινο να καθίσει στο λάστιχο της σφεντόνας και...

-Τίνααααααα!!!, ακούστηκε η φωνή της μαμάς καθώς έμπαινε στο δωμάτιο. Ακόμα και στον ύπνο σου κάνεις ζαβολιές; Πώς ευχή κατάφερες κι έσπασες, πάλι, τον καθρέφτη;

Πέρασαν κι από 'δώ

2010-11-21T11:47:00.001+02:00

Τα γενέθλια εννοώ. Με την πρωινή σφιχτή, ομαδική αγκαλιά των πιτσιρικιών μου, τη μυρωδιά του σβησμένου κεριού, το άρωμα των τριαντάφυλλων, τη γλύκα της τούρτας, την έκπληξη των δώρων, την αγάπη των φίλων, τη χαρά του παιχνιδιού και το σιωπηλό απολογισμό των... 29 χρόνων. Λίγοι φίλοι γύρω από ένα τραπέζι, ένα τραγούδι αφιερωμένο από τα παιδιά του χώρου που μας φιλοξενούσε, ένα παιχνίδι ισορροπίας και... πολύ γέλιο ήταν το σκηνικό των γενεθλίων μου.

Και φυσικά, εκτός των γενεθλίων μου, πέρασαν κι από 'δώ, τα δυο... αστροπελέκια. Το ένα επίσημο Αστροπελέκι και το άλλο, το... αναπληρωματικό.

Με ενημέρωσαν για τον... τυφώνα Ντουέτο που επρόκειτο να πλήξει την πόλη μας κι εγώ έσπευσα να προφτάσω, να περισώσω ό,τι μπορώ! Ο... τυφώνας ήρθε φορτωμένος δώρα και ευχές, τις οποίες για να λάβω έπρεπε πρώτα να περάσω από... καψόνι.

-Ήρθες; Πήγαινε μια βόλτα και ξαναέλα!
-...
-Άντε, μέχρι τη γωνία.
-Δεν πάτε καλά!
-Μια αργή βόλτα ως τη γωνία! απαίτησαν.

Οι θαμώνες γύρω να μας κοιτάνε περίεργα και να χαμογελούν. Κάτι ετοιμάζουν αυτές. Και πράγματι, κάτι ετοίμαζαν. Αυτό:

Σαφώς δεν έλειψαν από 'δώ τα σχόλιά σας στην προηγούμενη ανάρτηση που έκανε το Φρούτο. Ευχαριστώ πολύ όλους για τις ευχές!

Και... του χρόνου! :)

Ποια γιορτάζει στις 18 Νοέμβρη;

2010-11-17T22:56:00.003+02:00

Χρόνια σου πολλά Σνουπίτσα!

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής

2010-11-16T21:40:00.001+02:00

Πόσο χαίρομαι όταν λαμβάνω τέτοια νέα! Πόσο χαίρομαι όταν άνθρωποι που δεν έχω ποτέ δει από κοντά, αλλά αγαπώ πολύ, με τιμούν με τέτοιες προσκλήσεις! Πόσο λυπάμαι που η απόσταση αλλά και η φύση της δουλειάς μου με κρατούν μακριά από τέτοιες εκδηλώσεις!
Όσοι αγαπάτε την ποίηση και θα βρίσκεστε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου, μην παραλείψετε να παρακολουθήσετε αυτή την εκδήλωση.

Την Πέμπτη 25 Νοεμβρίου και ώρα 20:00 στο ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού, Αμαλίας 4 (στον 5ο όροφο) στην Αθήνα, γίνεται η επίσημη παρουσίαση του ποιητικού βιβλίου του Γιάννη Ευθυμιάδη "Γράμματα στον πρίγκιπα" από τις εκδόσεις "Μικρή Άρκτος". Παράλληλα με την παρουσίαση του βιβλίου θα εκτίθενται χαρακτικά έργα του Paul Walker τα οποία κοσμούν το βιβλίο. Η έκθεση θα διαρκέσει ως τη Δευτέρα 29 Νοεμβρίου.

Καλοτάξιδο, Γλυκέ Άνθρωπε! Πάντα δημιουργικός!

Ένα ταλαντούχο κορίτσι

2010-11-13T01:13:00.000+02:00

Το Μαγδάκι, μπορεί να μην ξέρει να βράσει ούτε ρύζι, αλλά γενικά είναι ένα εξαιρετικά ταλαντούχο πλάσμα που είχα τη χαρά να γνωρίσω και από κοντά. Ασχολείται με την κατασκευή υπέροχων κοσμημάτων από fimo -και όχι μόνο και ποτέ δε σταματά να δημιουργεί! Ένα ειλικρινά χαμογελαστό και αισιόδοξο παιδί που τόλμησε να μου μιλήσει στον πληθυντικό και ελπίζω να μην το ξανακάνει. Κάποτε κέρδισα σ' ένα διαγωνισμό της μια υπέροχη καρφίτσα με μπιχλιμπίδια! Αυτή τη φορά σκοπεύει να μας χαρίσει ακόμα περισσότερα υπέροχα πραγματάκια που έχει φτιάξει με τα χέρια της. Από καρδιάς να της ευχηθώ καλή πρόοδο, καλή δύμαμη στις εξετάσεις που την περιμένουν, να 'ναι πάντα χαμογελαστή και αισιόδοξη, πάντα γερή και δημιουργική με διάθεση για τρελοδημιουργίες!

Μαγδάκι, ευχαριστούμε για την ευκαιρία που μας προσφέρεις να φοράμε πραγματάκια από σένα! Συνέχισε να δημιουργείς! Και σε κάποιο διάλειμμά σου κερνώ καφέ... ;)

Χρόνια πολλά, Ακτινίδιο!

2010-11-08T21:30:00.000+02:00

Το έργο ολοκληρωμένο από καιρό και η αφιέρωση με πλατιά γράμματα. Βοήθεια όλου του κόσμου οι Ταξιάρχες. Στον τοίχο του γραφείου μου εδώ και μερικές μέρες μα σήμερα έχουν την τιμητική τους. Σήμερα είναι η γιορτή τους!

Σήμερα γιορτάζεις κι εσύ, φρουτάκι μου και, αν και μακριά, είπα να σου ευχηθώ και να σου φτιάξω και μια υπέροχη τουρτίτσα, έτσι, για να σε γλυκάνω.

Χρόνια σου πολλά, γλυκά, ευτυχισμένα, δημιουργικά! Χρόνια όπως τα επιθυμείς! Να σε χαιρόμαστε! :)

Η αποταμίευση στη Λιλιπούπολη

2010-10-31T10:43:00.002+02:00

Μέρα που 'ναι σήμερα... :)

Φθινόπωρο

2010-09-01T20:34:00.002+03:00

Ήρθε όπως του αρμόζει. Με όλες τις τιμές. Υποδοχή, από νωρίς το πρωί, σε σχολικές αυλές και αναλήψεις υπηρεσίας. Γευμάτισε ζεστά με τη συνοδεία ανεμιστήρα. Πήρε τον απογευματινό του καφέ και έλυσε σταυρόλεξο σε ψυχρό μπαλκόνι απ' όπου μας έδιωξαν άρον άρον οι πρώτες επίμονες ψιχάλες που εξελίχθηκαν σε μπόρα όμορφη. Βολεύτηκε για τα καλά στη μυρωδιά του νωπού χώματος και στα ρυάκια που κυλούν στα τζάμια. Φθινόπωρο, καλωσόρισες! Φύλαξε τις καλοκαιρινές αναμνήσεις, να 'χεις να σκέφτεσαι και να αναπολείς και βγάλε από τις ντουλάπες τα ελαφρά ζακετάκια. Από τα συρτάρια μην ξεχάσεις να βγάλεις τα ξύλινα μολύβια και τις γομολάστιχες. Σε περιμένει πολλή δουλειά...

Ταξίδια

2010-07-25T01:23:00.001+03:00

Ένα γαλάζιο μαγικό χαλί μπροστά μου το Λιβυκό. Με τη μια του άκρη στη γη και την άλλη στον ουρανό, ξεδιπλώνεται και περιμένει ν' ανέβω πάνω του για να πετάξω μακριά, πιο πέρα από το χλομό φεγγάρι που μου γνέφει δειλά. Παρέα, μη φοβηθώ από το ύψος και την ταχύτητα, οι φιλόξενες σελίδες ενός βιβλίου να μου κρατούν το χέρι και να με προτρέπουν για το ταξίδι.

Ο ήλιος μαζεύεται και αφήνει την τελευταία του ρόδινη πνοή πάνω από το βαθύ μπλε της θάλασσας. Εγώ σκαρφαλωμένη σε μια άγρια στέγη μετρώ τις αντιστάσεις μου στον άνεμο και ταξιδεύω. Κόντρα. Από τη ράχη του βουνού γκρεμίζομαι στο φαράγγι και φτάνω γεμάτη στην αγκαλιά της θάλασσας.

Το δώρο μου για τη γιορτή μου

2010-07-21T01:21:00.003+03:00

Μέρα βαρετή, κουραστική, βαριά όπως οι τελευταίες. Καμιά όρεξη ούτε για γιορτές, ούτε για πανηγύρια. Τα τηλεφωνήματα και οι ευχές κάθε χρόνο και λιγότερες, χωρίς αυτό να σημειώνεται με τη μορφή παράπονου. Κάθε άλλο. Απλή παρατήρηση. Και για παρέα στη μοναξιά, την ντυμένη πρόσωπα, γέλια, τσακωμούς, εντάσεις, χαλάρωση και αλμύρα... το Σνουπάκι που είπα να μου κάνω δώρο. :)

Ξημερώνει πάλι η μέρα που πριν τρία χρόνια κατέληξε σε επώδυνη ακινησία συνοδευόμενη από μια επώδυνη απουσία...

Το "Ακτινίδιο" εύχεται στη Μαριλίτσα Χρόνια Πολλά και να τα χιλιάσει!

2010-07-17T10:56:00.003+03:00

Παλιοί λογαριασμοί

2010-07-15T02:02:00.000+03:00

Λογαριασμένοι πληρωμένοι και κλεισμένοι από καιρό. Τι θέλουν λοιπόν και εμφανίζονται; Τι θέλουν και βγαίνουν από την κρυψώνα τους; Μόνο για να ξυπνήσουν αναμνήσεις και να δημιουργήσουν τύψεις ή ανάγκη για επιστροφή. Πάνε χρόνια που έκλεισαν οι λογαριασμοί και τέλειωσαν τα πάρε δώσε. Τέλειωσαν; Και τότε τι ζητάς να ψάχνεις δρόμους και διαδρομές; Έχεις αφήσει εκκρεμότητες, σκέφτεσαι. Εκκρεμότητες; Όχι! Σκόρπια κομμάτια, ν' αγαπάς έχεις αφήσει. Καιρός να τα ξαναμετρήσεις κι αν είσαι τυχερή, μπορεί να τα βγάλεις παραπάνω...

Σ' ένα μαγικό κουτί

2010-06-28T00:15:00.002+03:00

Θέλω να κλείσω σ' ένα μαγικό κουτί όλα τα χαμόγελα που συνάντησα στα ταξίδια της ζωής μου, όλες τις αγκαλιές, όλα τα βλέμματα απορίας. Κάθε μέρα να το ανοίγω, να χαμογελώ, ν' αγκαλιάζω, να λέω όσα δεν μπόρεσα, όσα δεν πρόλαβα, όσα φοβήθηκα κι αποσιώπησα...

Κι ύστερα πάλι λέω: "Όχι! Όχι φυλακές και σκοτάδια"! Κανένας περιορισμός στη ζωή. Μόνο να κυλά τής πρέπει. Κι αποφασίζω ν' αφήνω σκόρπια κομμάτια καρδιάς όπου κι αν πηγαίνω, να 'χω ν' αγαπώ.

*Με αφορμή ένα υπέροχο μέιλ που έλαβα προ ημερών από ένα γλυκύτατο άνθρωπο :)

Κι άλλο καδράκι

2010-06-18T22:23:00.000+03:00

...ή πώς να σπάσουν τα νεύρα σας

Ο Σαλιάρης Χαχανούλης γίνεται ενός έτους κι είπα να του φτιάξω κι εκείνου κάτι με τα χεράκια μου. Έκανα όμως λάθος επιλογή του θέματος. Δεδομένου ότι έχω ξεμείνει από εκτυπωτή τώρα και αρκετό καιρό, ζωγραφίζω παραστάσεις μόνο από τις ήδη υπάρχουσες εκτυπωμένες. Ανάμεσα σ' αυτές και το... "βρωμοπούλι". :):) Ευτυχώς η γάτα της γειτονιά μου μεγαλώνει τους νέους "Σιλβέστρους" κι έτσι σύντομα θα μας αφήσει... πούπουλα το άτιμο, υδροκέφαλο, δυσλεκτικό καναρίνι!

Δίλημμα

2010-06-12T00:29:00.002+03:00

Η... "μπουμπούλα" μας πρόκειται να βαφτιστεί εντός ολίγων ημερών κι εγώ σκέφτηκα να της φτιάξω κάτι για το δωμάτιό της με τα... χεράκια μου. Για να είμαι ειλικρινής, σκέφτηκα να βρω μια εικόνα κατάλληλη για παιδικό δωμάτιο, να την αποτυπώσω με καρμπόν πάνω σε καμβά και μετά να βάλω ζωηρά χρώματα. Προημερών βρήκα από τη σελίδα paidika.gr αυτό το αστείο ψαράκι. Μεγάλωσα στο φωτοτυπικό και χρωμάτισα με ξυλομπογιές για να δω πώς θα φαίνεται. Μπερδεύτηκα όμως και έχω δίλημμα. Εσείς ποιο προτιμάτε; Έχετε καμιά καλύτερη ιδέα;

Ευχαριστώ,
η... χαζοθεία

Update:

Καλή η πρώτη απόπειρα; Εγώ πάντως το διασκέδασα! Να αρέσει άραγε στην μπέμπα; :):)

Θα 'θελα...

2010-05-23T20:38:00.000+03:00

...να πάρεις μια φορά το μέρος μου
...να μ' ακούσεις προσεχτικά, χωρίς να με διακόψεις
...να με προλάβεις
...να μου χαμογελάσεις
...να μου φτιάξεις τη διάθεση
...να μη μιλήσεις, δε χρειάζεται πάντα
...να μ' αγκαλιάσεις
...να με κάνεις να νιώθω ασφαλής
...να με κάνεις να μην αισθάνομαι ανεπιθύμητη
...να πιστεύεις σε μένα
...να μου κάνεις μια ευχάριστη έκπληξη
...να με μάθεις

Μπορείς;

Ζωντανά από Βιέννη

2010-05-17T18:03:00.008+03:00

Αύριο, Τρίτη, 18 Μαΐου 2010, η Χορωδία του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών τραγουδάει στη Βιέννη! Μπορείτε να απολαύσετε τη συναυλία ζωντανά στις 20:00 από το γνωστό σύνδεσμο.

Παιδιά εξαιρετικά που αγαπούν πολύ αυτό που κάνουν και πρώτα διασκεδάζουν τα ίδια κι έπειτα όσους τα ακούν να τραγουδούν. Περνούν ατέλειωτες ώρες πρόβας και μελέτης. Σίγουρα όμως αποζημιώνονται από το αποτέλεσμα. Η μικρή αδερφή ζηλεύει οικτρά που δεν είναι φέτος μαζί τους, λόγω διορισμού της σε πόλη εκτός Αθηνών, αλλά είμαι σίγουρη πως... συμβάλλει με τον τρόπο της από το σπίτι. Η Χορωδία του Τμήματος Μουσικών Σπουδών αποκτά ολοένα και περισσότερους φίλους. Γνωρίστε την και απολαύστε την ζωντανά από τη Βιέννη, αύριο στις 20:00.

Μαυρίλες...

2010-05-15T14:09:00.005+03:00

Επειδή κάτι νιώθω ν' αλλάζει μα ταυτόχρονα το αισθάνομαι και οικείο... Αφήνω τη μουσική να κάνει τη δουλειά της.

Παραπονιάρικο...

Πάλι εσένα στο μυαλό...

Κι επειδή οι μαυρίλες μου έτσι αντιμετωπίζονται πιο αποτελεσματικά... πάμε με βήματα σταθερά και χέρια ν' αγγίζουν σε φίλους...

Έχω ανάγκη να 'ρχεσαι τη νύχτα στην καρδιά μου
ν' ακούς τον κάθε χτύπο της
να τραγουδάς τον ήχο της να γίνεσαι φωτιά μου

καλλιτεχνικές (;) ανησυχίες

2010-05-08T18:37:00.002+03:00

Αφού βαφτίσαμε το Σαλιάρη Χαχανούλη μας και του δώσαμε, πλέον, κανονικό όνομα, είπα να χρησιμοποιήσω το ντεκόρ της βάφτισής τους για να φτιάξω μια πιατέλα με κεράκια και να θυμάμαι το γεγονός. Αρχικά η ιδέα μου ήταν αυτή:

Επειδή όμως το τούλι της μπομπονιέρας δε με ικανοποιούσε εκεί, είπα να το αλλάξω λιγάκι. Πήρα κόλλα για ντεκουπάζ, χαρτοπετσέτες με κοχύλια και λίγο χρωματισμένο χαλίκι που βρήκα χθες στα γνωστά Τζάμπο και έφτιαξα αυτό:

Αρχικά δεν είχα σκοπό να βάψω την πιατέλα, αλλά η κόλλα του ντεκουπάζ άφησε κάτι απαίσια σημάδια εκεί που έπεσε, με αποτέλεσμα να μου χαλάσει την πιατέλα. Το μόνο που σκέφτηκα, για να μην πετάξω όλα τα υλικά που είχα ήδη κολλήσει πάνω της, ήταν να βάψω με ακρυλικό τη βάση. Ε, το πρώτο είναι..., πού θα μου πάει..., θα μάθω!

Ό,τι κοχύλι και χαλίκι περίσσεψε, δεν πήγε, φυσικά, χαμένο:

Από τα Τζάμπο αγόρασα και πηλό. Λευκό, γιατί πολυμερικό δε βρήκα. Κι έπεσα χθες με τα μούτρα για να φτιάξω πραγματάκια, τρομάρα μου!

Δεν το 'χω, βρε παιδί μου, δεν το 'χω. Αλλά θα το ξαναπροσπαθήσω το θέμα. Δεν μπορεί να 'ναι τόσο δύσκολο...

Παπιεδο...κάλαθο

2010-05-04T18:01:00.000+03:00

Για το δωμάτιο της ανιψιάς μου.

Χορωδία Πανεπιστημίου Αθηνών

2010-05-03T22:03:00.004+03:00

Η Χορωδία του Τμήματος Μουσικών Σπουδών Αθήνας σε όλο της το μεγαλείο! Για ακούστε και απολαύστε...

Πώς πήρα δίπλωμα οδήγησης

2010-04-29T17:14:00.001+03:00

Ο mortal, στις 25/6/2005, μόλις πέρασα-με την πρώτη- τα σήματα έγραψε:

Αδέρφια, ενωσίτες μου
κοντεύει η στιγμή
που όποιος πεζός κυκλοφορεί
πρέπει να το σκεφτεί!

Το πρώτο βήμα έγινε
και μένουν λίγα βήματα
η Μαριλία πέρασε
προχθές όλα τα ...σήματα!

Σε λίγο, χωρίς δάσκαλο
θα πιάσει το τιμόνι
και δίχως περιορισμούς
θε να σωφάρει μόνη!

Ωιμέ! τι θ' απογίνουμε;
πού θα 'βρουμε γωνιά;
καλύτερα να πάρουμε
φίλοι μου, τα ...βουνά!!!

Και η φίλη μου, η Τσαμπίκα, μη χάσει! Ορίστε:

Και τα βουνά να πάρουμε τίποτα δε μας σώνει
γιατί σαφώς εδήλωσε το micra απογειώνει.

Ίσως σ' αυτό η ένωση μπορεί να βοηθήσει
οδήγησης προσομοίωση αν κάπου εγκαταστήσει.

Καλού κακού ας ζητήσουμε τη χάρη να μας κάνει
δελτίο τυπου να γραφει όταν τιμόνι πιάνει...

Μμμμμμ! Εξυπνάδες!!!!

Και η trianta, που δεν ξέρω τι έχει αποκάμει με το μπλογκί της, έγραφε τότε:

To mariliaki ‘’επί τροχών ‘’να δω εγώ ...στον κόσμο τίποτα άλλο,
κι αν πάρει με την πρώτη δίπλωμα ………του δίνω εγώ ρεγάλο.

Μην τους ακούς marrilia μου….. ..νέο μου σοφεράκι
τρέξε στους δρόμους άφοβα …….μα πρόσεχε και λιγάκι

Φαντάζομαι πως θα καμαρώνεις εσύ, το νέο σου τ’αμάξι
θα το΄χεις σα τα μάτια σου ..μη βρέξει και μη στάξει.

Τη ζώνη πάντα να φοράς, ασφάλεια να έχεις,
και πάνω από… 100 ..ποτέ σου να μη τρέχεις.

Κι αν γίνει και καμιά στραβή.. και’ ρθεις φάτσα με το νόμο
(δοκιμασμένη συνταγή)…
καν τα γλυκά ματάκια εσύ………. στο φίλο τροχονόμο.

Μα ακόμα κι αν αυτός σου κόψει καμιά κλήση(.. ο κακούργος)
μη στεναχωρηθείς.. όλοι ..λίγο πολύ την έχουμε πατήσει

Κι εγώ, η έρμη, απαντούσα:

Πειράζετε όσο θέλετε, εγώ σας αγαπάω
και μόλις πάρω δίπλωμα, μια βόλτα θα σας πάω!
(μπαμπά Γιάννη... αυτοκινητάκι για το... παιδί σου;; Ευχαριστώ!)

Τρομάξατε χρυσούλια μου, γλυκά μου πειραχτήρια;
Διαλέξτε εσείς προορισμό! Χαλάω εγώ χατίρια;

Βρε, μη φοβάστε, υπόσχομαι να ΄μαι προσεχτική
και στ΄ αυτοκινητάκι μου θα βάλω ένα ¨Ν¨.

Εξάλλου, για συνοδηγό, θα ΄θελα το Δημήτρη
και την Τσαμπίκα έπειτα και την trianta τρίτη.

Φαντάζομαι τρεις οδηγοί άπαιχτοι και με πείρα
θα με προσέχανε πολύ κι εμέ την κακομοίρα.

Όσο για τη συνάντηση με τον... κακούργο Νόμο
γλυκά ματάκια θε να δει για ένα λόγο μόνο.

Αν είν΄ ψηλός, μελαχρινός, με χιούμορ μα και μόνος
κλήση θα επεδίωκα να πάρω επιμόνως!!!

Και θα ΄θελα το... πρόστιμο να είναι και... βαρύ
κυρίως αν θα ήτανε πολύ καλό παιδί!

Και τώρα που το σκέφτομαι λιγάκι πιο καλά...
λέτε στο δρόμο της ζωής ν΄ ανάψει κάνα φλας;;;

Εμ, τότε τι καθυστερώ; Τρέχω, σαφώς, με χίλια!!!
Ελπίζω μόνο μη βρεθεί μπροστά καμιά... νταλίκα!

Και ο Σωκράτης! Που τον είχα και για σοβαρό άνθρωπο! Ορίστε:

Να μην ακούς Μαρίλι μου των αλλωνών τα λόγια
γιατί `ναι πικραμύγδαλα ξεκούρδιστα ρολόγια
Εμένα μόνο να ακούς στο λέω να κατέχεις
και τις δικές μου συμβουλές πάντα στο νου να έχεις

Γιατί τα λέω συμβουλές και λόγια παστρικά;
Γιατί `σαι κούτσικο μαθές κι ας είσαι κρητικιά!

Πρώτον. Να βάλεις στο μυαλό σαν θα `σαι στο τιμόνι
ότι αυτό δεν αγαπά εκείνον που θυμώνει

Δεύτερον. Εξωτερικά να ελέγχεις τον καθρέφτη
γιατί μπορεί από πίσω σου κάποιος να σου την πέφτει

Τρίτον. Μη βγάζεις το κραγιόν στο μέσα καθρεφτάκι
ένα είναι τo σίγουρο θα πας μες στο χαντάκι

Τέταρτον. Στην οδήγηση δε χάφτουνε καλτσούνια
και όχι γόβες λουστρινέ και μυτερά τακούνια

Πέμπτον. Αν σκάσει λάστιχο στ` οδόστρωμα πετάξει
μόνο ένας αρσενικός μπορεί να σου τ` αλλάξει

Έκτον. Για μία γρατσουνιά μη βουτηχτείς στην πίκρα
Δεν είναι δα και Mercedes σκατούλι είναι Micra

Έβδομον. Πρόσεχε κουκλί σαν οδηγείς στο κέντρο
να μη γκαζάρεις και πολύ και ..γκζντουκ σε κανα δέντρο

Όγδοον . Τ` αυτοκίνητο δεν είν` η κάμαρά σου
να τρέχεις μες στις εξοχές κα κάνεις τη δουλειά σου

Ένατον. Να μην πλένεις το πολύ να ξεκοριάσει
με σαμπουάν και Palmolive γιατί θα ξεθωριάσει

Δέκατον. Με του νιου το Ν στο πίσω το μπαρμπρίζ
κανείς δε θα σε κράξει ίσως να σου πετάν και ρύζ
μα θα το δεις στην πράξη

Άντε… και καλορίζικο προσμένω σε στην πόρτα
σαν θα περάσεις από δω για να με πας μια βόλτα

Σε σκέφτομαι σαν Ταλιμπάν με σκέρτσο και μανία
να τρέχεις στη Αουτομπαν εδώ στη Γερμανία

Τέλος αν βρεις σημείωμα
« σε αγαπώ μικράκι μου»
επάνω στο καπό
μην πεις και συ σαν την ξανθιά
αναστενάζοντας βαθιά
« Και γω αυτοκινητάκι μου πολύ σε αγαπώ»!
Χο! Χο! Χο! Χο!

Αυτό το "σκατούλι μίκρα" έχει μείνει! Ακόμα το λέω!

Ο mortal, στις 7/7/2005, την παραμονή της εξέτασής μου για το δίπλωμα οδήγησης μου 'γραψε:

Προς το ...νεογέννητο

Ταλέντο έχεις σίγουρα
να οδηγάς ωραία
και να προσφέρεις τη χαρά
σε όλη την παρέα!

Αύριο, όμως, κρίνεσαι
είναι μεγάλο πράγμα
στον άγιο Προκόπιο
να κάνεις ένα τάμα!

Απόψε ξάπλωσε νωρίς
κοιμήσου χαλαρά
σκέψου και κάτι όμορφο
σαν τα ...καλά παιδιά!

Το πρωινό το ξύπνημα
με δίχως ξυπνητήρι
να μην ξεχάσεις και χυμό
να πιεις ένα ποτήρι!

Λίγα λεπτά πριν το ...κακό
για να μην κάνεις λάθος
μια σοκολάτα "τσίμπησε"
θα διώξει όλο το άγχος!

Κι αφού σου έγραψα πολλές
νομίζω, παραινέσεις
μία ευχή είναι καιρός
να στείλω πριν με ...χ...εις!

Απ' την καρδιά μου εύχομαι
με δίχως τσιριμόνια
να μπεις στη λίστα αύριο
με τα ...βαριά τιμόνια!

Και αφού την επόμενη έσκισα και πήρα δίπλωμα, τους το ανακοίνωσα:

Είδατε που πειράζατε τόσον καιρό χρυσά μου
πως δίπλωμα θα έπαιρνα μόνο στα όνειρά μου;

Καλέ, επήρα δίπλωμα! Αλήθεια σας το λέω!
Τώρα, αμάν τι συμφορά! μόνη μου θα οδεύω...

Τώρα, για να ΄μαι ειλικρινής, εδώ αρχίζει η πίκρα!
Τώρα δε θα ΄χω δάσκαλο, ούτε ¨...σκατούλι micra...¨
(αν και αυτό το δεύτερο... διορθώνεται! )

Δάσκαλο είχα άπαιχτο! Σας το ΄πα; Δε σας το ΄πα!
Ποτέ μου δεν κατάλαβα πότε περνούσε η ώρα.

Ψύχραιμος, με υπομονή, επιμονή και... θάρρος
με χιούμορ μου διόρθωνε πάντοτε κάθε λάθος.
(Ε, με μένα που ΄μπλεξε... Να, ας πούμε ο Γιάννης, τον καταλαβαίνει τον άνθρωπο απόλυτα! Καλά δε λέω μπαμπά Γιάννη;)

Και επειδή του έταξα τους στίχους να διαβάσει
ας κάνω μια προσπάθεια λιγάκι να γελάσει.
(τι, μόνο εγώ θα χαχανίζω στη στενότατη κατηφόρα με το ¨φφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφλας¨;;;)

Όμως εσείς οι φίλοι μου, τα σούπερ πειραχτήρια,
μη φανταστείτε πως θα πω ωραία παραμύθια!

Καλός, χρυσός και άγιος, όμως με το... συμπλέκτη
τα νεύρα μας γινήκανε σαν χαλασμένο ντέφι!

¨ΜΗΝ τον αφήνεις βιαστικά!¨ φορές μου είπε χίλιες
¨φρένο-φλας-πεζοδρόμιο ελέγχεις στις γωνίες¨.
(στις 1000... τελευταίες αναφέρομαι)

Το γέλιο το απίστευτο το ΄χε, σαφώς, το ¨φφφφφφλας¨
¨...σε κάθε μετακίνηση κι όταν θα σταματάς¨.

Να μην ξεχάσω να σας πω για ένα ¨σημαδάκι¨!
Ο... ¨πετρωμένος μαθητής¨! Τι άλλο; Ένα τουβλάκι!!!

Παιδιά, το γέλιο που ΄κανα όλες αυτές τις μέρες
δε γίνεται να στριμωχτεί μέσα σε δυο κουβέντες.

Έχει διαβάσει ένα σωρό απ΄ τα πειράγματά σας
μα ένα ¨μπράβο δάσκαλε¨ δε βγαίνει απ΄ την καρδιά σας;
(παιδιά, ο άνθρωπος με άντεξε τόσον καιρό, δεν έχετε να του πείτε τίποτα; Ούτε ένα μήνυμα συμπαράστασης;; )

Κι αφού το... αριστούργημα μεγάλωσε επικίνδυνα
να σταματήσω πάραυτα, πριν γίνει κάνα ατύχημα.

Βγάζουμε φλας αριστερό και... ¨πίσω από το γκρίζο¨
φρενάρω, σβήνω μηχανή, τ΄ αμάξι ασφαλίζω.

Μα πριν γυρίσω πίσω μου, την πόρτα πριν ανοίξω,
από το Γιάννη τον... μπαμπά, μια χάρη θα ζητήσω:

Θέλω ένα εικονίδιο! Ένα αυτοκινητάκι!
Κι εγώ, ευθύς, για ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, σου στέλνω ένα φιλάκι!

Και το αυτοκινητάκι μού χαρίστηκε: Είδατε τι πατέρα έχω;;;;

Και τότε η trianta, έγραψε για να μου ευχηθεί και να με συμβουλέψει:

Με την πρώτη το Μαριλιάκι μας
το δίπλωμα ...κατάφερε να πάρει
σαν να την βλέπω τώρα εδώ μπροστά
να χαίρεται και να,ναι όλο ..καμάρι!!!!!

.. Δέχεται τα συχαρίκια μας
με γέλιο και με νάζι
μα κατά βάθος ανυπομονεί
πότε θα ανοίξει …….γκάζι

Μην το καθυστερείς πολύ
τρέξε για αμαξάκι ……
……..και διαδρομές ξεκίνα,
αν θες να γίνεις γρήγορα
τέλεια...... ... σοφερίνα.

Και έτρεξε και το despoiniw να ευχηθεί:

Ta sygxarikia moy tha pw ki egw sti Marilia
kai apo kardias tha eyxithw "kali stavrodromia!"

Ti zwni sou na min xexnas, to kinito min pianeis
akoma kai otan se zita kai o filos sou o "Giannis" (i opws lene to amore!)

Kai sygxwreste me paidia poy twra grafw etsi
ma ftaiei to palio pc pou ellinika den xerei!

Και ο mortal δε θα μπορούσε να μη γράψει, γιατί θα τον έπαιρνε και θα τον σήκωνε:

Μαρίλι, το απέδειξες
δεν είσαι ό,τι κι ό,τι
σου εύχομαι μες τη ζωή
ΟΛΑ σου με την ...πρώτη!

Φυσικά, δε θα μπορούσε να λείπει και ο μπαμπάς Γιάννης! Συμπαραστάθηκε στο δάσκαλό μου, έτσι:

Δάσκαλε, θα σαι ευτυχής , το ξέρω δίχως άλλο
και γλίτωσες στα σίγουρα ένα "βάσανο" μεγάλο

Μπορεί να έλεγες εσύ να ναι προσεκτικιά
μην τύχει και πατήσουμε καμιά αργή γριά

πως όταν μας κορνάρουνε δεν είναι για καμάκι
ούτε γιατί μας τέλειωσαν ...τα ξύλα απ' το τζάκι

Αυτό με τη διπλή γραμμή πιστεύω να το ξέρει
ποτέ δεν την πατάμε, ούτε κι αν μας συμφέρει

Κι όταν της έβαζες ξανά να κάνει τη γωνία
μήπως σου έλεγε "μισώ... μισώ τη Γεωμετρία!!!";...

Ελπίζω εκεί στα Γιάννενα να έχει μέγα χώρο
αλλιώς θα πρέπει να μας βρεις και ωραίο παρκαδόρο

Αλλά και τ' άλλο με το φφφφφφφλας πολύ καλό νομίζω!
θα σε κοιτούσε με μάτια ΝΑ!!!! απ' όσο την γνωρίζω

Μην είναι φφφφίδι, φφφφφφορτηγό, φφφφφρεγάτα ή φφφφυσσούνα;
ή μήπως δώ στα Γιάννενα μας πλάκωσε φφφφφφουρτούνα;

Φφφφφύγε και πάρε τα βουνά, φφφφάε κι ένα φφφφιρίκι
γιατί μόλις τελείωσε η απόλυτή σου φφφρίκη!!!!

Δάσκαλε, είσαι τυχερός, το πήρε με την πρώτη!
θα φτάσεις ως τη σύνταξη, σου λέω πατριώτη!

Και το εγκώμιο του Δασκάλου μου -να 'ναι καλά ο άνθρωπος που μ' έμαθε να οδηγώ- το τέλειωσε η Γωγώ:

Αν θέλεις στην οδήγηση πολύ να διαπρέψεις,
σε έναν μόνο δάσκαλο, στα Γιάννενα, να τρέξεις!

Ναι! Είναι σούπερ δάσκαλος,από άριστα πιο πάνω
παίρνεις ευθύς το δίπλωμα και για αεροπλάνο!

Κι όλοι να' χουν το δάσκαλο "μη στάξει και μη βρέξει"
γιατί το Μαριλόπουλο πολύ το είχε αντέξει!

Δάσκαλε, εσύ ,που δίδαξες το Μαριλόπουλό μας
μια παγωμένη τσικουδιά κερνάμε στο χωριό μας!

Δεν έλειψαν βέβαια και τα δώρα! Το πρώτο δώρο για το αυτοκίνητό μου το έστειλε ο ΓιάννηςΜμμμ: