webzobbie's attack

Της πέτρας της υπομονή βάλε στο νου θεμέλιο κι ό,τι θα πεις με το θυμό, πες το, καλλιά, με γέλιο!

26.11.07

Στυλιανού και φέτος...


26 Νοεμβρίου και πάλι. Μέρα γιορτινή. Γιόρταζε η γιαγιά αλλά και εκείνη που είχε το όνομά της. Από τότε που ήταν μικρή η γιαγιά αρνιόταν να τη φωνάξει "Στέλα". Είχε διπλό όνομα το παιδί και μάλιστα το ένα με μεγαλύτερο βάρος. Το τάμα βλέπεις... "Μαρινάκι" ή πιο σύνθετα... "μικρή Μαρίνα" για να ξεχωρίζει από τη "μεγάλη Μαρίνα", την, κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη, ξαδέρφη της. Δεν παραπονιόταν που η γιαγιά επέμενε πεισματικά να μην τη φωνάζει και με τα δυο της ονόματα, το αντίθετο! Της άρεσε. Και κάθε χρόνο τέτοια μέρα, πήγαινε με λουλουδάκι και αγκαλιά ανοιχτή να της ευχηθεί: "Χρόνια πολλά, γιαγιά! Να χαίρεσαι και... την εγγονή σου!" της έκανε πειραχτικά, για να λάβει την απάντηση: "Η εγγονή μου είναι ΜΑΡΙΝΑ!"...

Μεγάλωσε. Το ίδιο και η γιαγιά. Πέρασε στο Πανεπιστήμιο. Καμάρωνε η γιαγιά και πάντα ευχόταν: "Καλό πτυχίο, παιδί μου! Και κοίτα, πρώτα οι σπουδές σου και μετά... ένα καλό παιδί"... Κουνούσε το κεφάλι και έλεγε: "Καλά, καλά..." με μια έκφραση δυσαρέσκειας στο πρόσωπο.

Οι αποχαιρετισμοί, κάθε φορά, ήταν δύσκολη υπόθεση. Αρχές φθινοπώρου. Έπρεπε να γυρίσει στην πόλη που σπούδαζε. Μάζεψε μερικά κλωνάρια ευωδιαστό ζουρφαρί το οποίο η γιαγιά λάτρευε και την επισκέφτηκε για να τη χαιρετίσει. "Μα πώς κάνεις έτσι, βρε γιαγιά; Στον πόλεμο πάω; Θα ξανάρθω τα Χριστούγεννα!", της είπε, δήθεν αγανακτισμένη με την "αδικαιολόγητη" συγκίνησή της. "Στο καλό! Και όταν κατέβεις, φέρε μαζί σου το άσπρο τραπεζομάντιλο. Δεν του έχω βάλει τη δαντέλα που ήθελα..."

Ήρθαν τα Χριστούγεννα και επέστρεψε σπίτι της. Το τραπεζομάντιλο δε χρειαζόταν να το κουβαλήσει μαζί της... Ούτως ή άλλως, θα έμενε χωρίς δαντέλα... Εξάλλου, δεν είχε όρεξη για τέτοια. Ήταν θυμωμένη με τον εαυτό της. Για την εγωιστική απάντηση που είχε δώσει το περασμένο καλοκαίρι στα δάκρυα συγκίνησης ενός ανθρώπου που τη λάτρευε μπροστά στον επικείμενο αποχαιρετισμό. Πού να 'ξερε ότι θα ήταν ο τελευταίος...

10 Comments:

Anonymous m00nchild said...

Μην στενοχωριέσαι..κράτα τα καλά μόνο και όχι παράπονα!
Τις καλύτερές μου ευχές για όοο,τι και όοοοσα εσύ επιθυμείς! :)

27/11/07 01:57  
Blogger νατασσάκι said...

Το ξέρω πως πονάει, μα μην στενοχωριέσαι..
οι άνθρωποι που αγαπάμε ζουν μαζί μας όσο τους σκεφτόμαστε - και η γιαγιά θα είναι σίγουρα περήφανη για την εγγονή της...

Φιλάκι, και καλημέρα

27/11/07 09:30  
Blogger George said...

σε ένα τέτοιο πόστ είναι δύσκολο να γράφεις Χρόνια Πολλά.
Ξέρω όμως την μικρή Μαρίνα που η γιαγιά ξεχνούσε το Στέλλα. :)
Όσο για την εγωιστική συμπεριφορά που την είδες; Αν ξέραμε το πότε και το γιατί μας συμβαίνει στην ζωή θα χάναμε το νόημα της.
Τυχερή η γιαγιά που είχε μια τέτοια εγγόνα.

27/11/07 09:49  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Τέτοια μέρα τέτοια λόγια;
Αχ... μας συγκίνησες πάλι βρε ΣτελοΜαρινάκι!
Ευτυχώς πρόλαβα να σου ευχηθώ νωρίτερα...

27/11/07 22:09  
Blogger Meropi said...

Αχ Μαρίλια μου,
διάβασα αυτή την ανάρτηση σου και συγκινήθηκα. Τι ωραία που τα γράφεις! Θυμήθηκα τη δική μου γιαγιούλα! Πάνε χρόνια που την έχασα (εδώ κοντεύω να γίνω εγώ γιαγιούλα), αλλά τη θυμάμαι πάντα με τρυφερότητα και αγάπη. Πέθανε με ένα καϋμό. Ότι δεν πέρασε τα τελευταία της χρόνια, στο αγαπημένο της χωριό, από το οποίο ξεριζώθηκε τόσο άδικα το 1974.
Μπήκα στο blog σου από περιέργεια. Κοινός συνδετικός κρίκος ο τρομερός Ασκαρδαμυκτί, ο οποίος μου έκανε την τιμή να με βάλει και μένα στο "χαρέμι" του. Μου άρεσε το blog σου, θα το επισκέφτομαι συχνά. Να είσαι πάντα καλά.

30/11/07 18:24  
Anonymous Sotiris K said...

Τώρα εγώ να δηλώσω ότι είμαι απαράδεκτος που ξέχασα τη γιορτή σου;

Ευτυχώς όμως που οι γιορτές κρατάνε 40 ημέρες...
Χρόνια σου Πολλά (και) Στέλλα μου :)

Να σου ευχηθώ... ό,τι εσύ επιθυμείς.

Φιλιά..
(σνουποφιλιά ε; :) :) )

2/12/07 10:01  
Blogger marilia said...

Σωτήρη σ' ευχαριστώ για τις ευχές! Να είσαι καλά! :) Όσο για το ότι ξέχασες τη γιορτή μου... σιγά το πράγμα! Δεν έγινε και τίποτα! Εξάλλου, δεν είναι εύκολο να το θυμάται κανείς... Είναι "κρυμμένο" καλά κι έτσι...

χιχιχι! Έμαθες κι εσύ να... σνουποφιλάς;!!! χιχιχιχι! Σνουποφιλί, λοιπόν! Τεράααααααααααααααααααααστιο!

2/12/07 10:15  
Blogger marilia said...

Να ευχαριστήσω και όλους τους προηγούμενους φίλους που άφησαν σχόλιο σ' αυτό το ποστ και να καλωσορίσω τη meropi! :)

Μερόπη καλωσόρισες και στο μπλογκόσπιτό μου και στο... χαρέμι του... Ασκαρδαμυκτού του τρομερού! ;) Εκεί βέβαια σε καλωσορίζω απλά ως παλαιότερο μέλος... :)

Καλημεροφιλιά

2/12/07 10:19  
Blogger Odysseas said...

Τώρα εσύ μπορείς να μου πεις ότι εύχομαι ... κατόπιν εορτής! Στο χωριό μου ευχόμαστε ακόμη και σαράντα μέρες μετά τη γιορτή.
Χρόνια Πολλά και ευτυχισμένα και το αγόρι που ευχήθηκε ο mortal γρήγορα να έρθει σε σένα!

2/12/07 17:51  
Blogger marilia said...

Σ' ευχαριστώ πολύ, Οδυσσέα μου! Να είσαι καλά! :)

2/12/07 19:42  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home