webzobbie's attack

Της πέτρας της υπομονή βάλε στο νου θεμέλιο κι ό,τι θα πεις με το θυμό, πες το, καλλιά, με γέλιο!

11.10.07

Αναπλήρωση στο ΣΤ'2

Στο προχθεσινό κενό μου μου ζητήθηκε να… απασχολήσω, για λίγο, τα παιδιά του ΣΤ’2. Ωωωωωραίααααα! Ήσυχα τα… θηριάκια, μ’ έβλεπαν και πρώτη φορά στην τάξη τους, ήταν ακόμα και πρωί, ορθογραφίες και λοιπές ασκήσεις δεν είχαν, είπαν, οπότε… ώρα για παιχνίδι!!!

«Πείτε μου την πρώτη λέξη που σας έρχεται στο νου…», τους είπα. Παγωνιά και μούδιασμα. «…Όποια να ‘ναι;». «Φυσικά! Γρήγορα! Την πρώτη λέξη που σας έρχεται!». Δυο τρία δισταχτικά χεράκια. «Άντε, βρε παιδιά, ξυπνάτε! Όποια λέξη σας έρχεται! Τόσο δύσκολο πράγμα ζητάω;» Όλα τα… χέρια ψηλά, που λέει και το τραγούδι. «Πες μου…» «Δημήτρης», συμπληρώνει ο μικρός. «Για πες, Δημήτρη…» «Όμορφη», μου απαντάει. «Όμορφα;» ρωτάει η… κωφή δασκάλα. «Όμορφη», επαναλαμβάνει το παιδί.

Γράφω τη λέξη «ΟΜΟΡΦΗ» στον πίνακα κάθετα. «Και τώρα θέλω μια λέξη από “Ο”», λέω στα παιδιά. «Όρνιθα!» πετιέται ένας από το πλάι. Γρήγορα μπήκαν στο πνεύμα και ήθελαν όλα να συμμετέχουν στο παιχνίδι. Οι λέξεις που μαζεύτηκαν:

Ο ρνιθα

Μ αγαζί

Ο μπρέλα

Ρ ωσία

Φ άκελο

Η λεκτρολόγος

«Ωραία! Και τώρα αρχίζει το παιχνίδι! Φτιάξτε μου μια ιστορία με αυτές τις λέξεις!» «Μα…» «Ελάτεεεεεε, έχουμε και δουλειές! Θέλω μια ιστορία με ή χωρίς νόημα. Θέλω να γράψετε μια παράγραφο ορθογραφημένη με… ό,τι θέλετε!» Σκυφτά κεφαλάκια, δοντάκια που δάγκωναν τα μολύβια, μάτια που με κοιτούσαν, ακόμα, δισταχτικά, αλλά σε λίγη ώρα… τα πρώτα κειμενάκια κατέφτασαν. ΠΟΛΥ γέλιο! Πάρα πολύ!

Αποτέλεσμα; Όταν ήρθε ο δάσκαλός τους για να με αντικαταστήσει, τα παιδιά διαμαρτυρήθηκαν! «Όχι τώραααααααα!!! Δεν τελειώσαμεεεεεεεεε!»…

Δούλεψε! Και αυτή τη φορά! Ακόμα και σήμερα, δύο μέρες μετά, με σταματάνε παιδιά στο διάδρομο και στην αυλή για να μου διαβάσουν την ιστορία τους!

Και επειδή κι εγώ παιδάκι είμαι και σε τέτοια παιχνίδια δε λέω ποτέ «όχι», ορίστε και η δική μου ιστορία με ή χωρίς νόημα. Ελπίζω να ‘ναι, τουλάχιστον, ορθογραφημένη! ;)

Κρύα και βροχερή μέρα του Γενάρη. Η θερμοκρασία πολύ χαμηλή, χαρακτηριστική για την περιοχή της Ρωσίας. Παρόλα αυτά, η δουλειά του ήταν τέτοια που δεν του επέτρεπε να παραμείνει στη θαλπωρή του σπιτιού του και να απολαύσει ένα ζεστό πρωινό, παρέα με την οικογένειά του. Ήταν υποχρεωμένος να ανοίξει το μαγαζί του νωρίς. Δύσκολη η δουλειά του ηλεκτρολόγου. Πολλές εκκρεμότητες και πελάτες που διαμαρτύρονταν για τη διεκπεραίωση των υποθέσεών τους.

Φτάνοντας στην έξοδο του σπιτιού του είδε τη βροχή να πέφτει δυνατά. «Μην αργήσεις το μεσημέρι! Θα σου ‘χω ζεστή σούπα από όρνιθα, που σ’ αρέσει», ακούστηκε η φωνή της γυναίκας του από την κορυφή της σκάλας. Κοντοστάθηκε, χαμογέλασε, άνοιξε την ομπρέλα του και βγήκε.

Κάτι περίεργο πλανιόταν στην ατμόσφαιρα. Ήταν αρκετά σκεφτικός και προβληματισμένος, ενώ μια περίεργη αίσθηση ότι κάτι θα συμβεί τον τύλιγε. Περπατούσε αφηρημένος και ούτε καν άκουσε κάποιες ζεστές, περαστικές καλημέρες. Η όμορφη, μυστηριώδης φωνή του χθεσινού τηλεφωνήματος που τον ενημέρωνε για την άμεση παραλαβή ενός ανώνυμου φακέλου τον είχε αναστατώσει.

Το ραντεβού είχε δοθεί λίγα μόνο τετράγωνα μακριά από το μαγαζί του. Θα μπορούσε να περάσει να δει για τι επρόκειτο, πριν πιάσει δουλειά. Επιτάχυνε. Αδιαφόρησε για τις λακκούβες με το νερό και τους βιαστικούς περαστικούς. Το μυστήριο θα λυνόταν στο επόμενο στενό. Σε ποια ανήκε εκείνη η βελούδινη φωνή και ποια άμεση ανάγκη πρόσταζε να παραλάβει ο ίδιος, μυστικά, εκείνο τον ανώνυμο φάκελο;

Ούτε που πρόσεξε το αυτοκίνητο που ερχόταν από το στενό. Το απότομο φρενάρισμα και το δυνατό κορνάρισμα δεν στάθηκαν ικανά να τον επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Όμως, τι περίεργο, τίποτα δεν τον απασχολούσε πια, παρά μόνο εκείνο το τρυφερό: «Μην αργήσεις το μεσημέρι!»…

29 Comments:

Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Τι μου θύμησες ρε δασκαλίτσα τώρα...
Θυμάμαι ήμουν στο Δημοτικό μια επαρχιακής πόλης... μαθητούδι κι εγώ!
Μόλις είχαμε γυρίσει από διακοπές Χριστουγέννων, κι ο δάσκαλος ρωτάει: παιδιά, τι είδατε τα Χριστούγεννα που να σας έκανε εντύπωση; Οπότε...πετάγεται απ' τα πίσω καθίσματα ένα παιδί και...
- κύριε κύριε
- λέγε (τάδε)
- είδα τον πισινό του παπού μου!
Οπότε ο δάσκαλος... μουτζώνει μία τον εαυτό του και μία το παιδί και λέει:
"να σε μένα που ρώτησα να και σε σένα!"
(ο μικρός ήμουν εγώ! χεχε)

11/10/07 22:05  
Blogger sterzidi said...

Αποτάσσομαι τη Μαριλία!!!
Αποτάσσομαι τη Μαριλία!!!
Αποτάσσομαι τη Μαριλία!!!

Χαλάς την πιάτσα για 3 λόγους

1. Δεν αναπληρώνουμε κενά εφόσον δεν έχει πάρει ανάλογη απόφαση ο σύλλογος μια και είναι το ΜΟΝΟ όργανο (χα) του σχολείου που αποφασίζει... Ο διευθυντής υλοποίει αποφάσεις του συλλόγου και τους νόμους

Αποτάσσομαι τη Μαριλία!!!
Αποτάσσομαι τη Μαριλία!!!
Αποτάσσομαι τη Μαριλία!!!

2. Αν αναγκαστούμε να αναπληρώσουμε δεν κάνουμε μάθημα. Η μάλλον κάνουμε το βιωματικό μάθημα της φωτοσύνθεσης....

Αποτάσσομαι τη Μαριλία!!!
Αποτάσσομαι τη Μαριλία!!!
Αποτάσσομαι τη Μαριλία!!!

3. Προπαντώς αποφεύγουμε να δείξουμε ότι το μάθημα μπορεί να είναι ... ευχάριστο!!! Μπλιαχ...

Απεταξάμην τη Μαριλία!
Απεταξάμην τη Μαριλία!
Απεταξάμην τη Μαριλία!

Υ.Γ. Τι ψυχή θα παραδόσεις;;;

Φιλάκια

11/10/07 23:30  
Blogger Androgeos said...

Στο μαγαζί καθόμουνα κι η όρνιθα ο λόγος.
Το φάκελο μου έδωσε ένας ηλεκτρολόγος.

Κι απ' τη Ρωσία έστειλαν μια όμορφη ομπρέλα
από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή ... κανέλλα!

Κυρία, να κάνω διάλειμμα τώρα;

12/10/07 00:58  
Blogger ΒΊΚΥ said...

Το μάθατε;
Εκείνος ο ηλεκτρολόγος, που έχει μαγαζί στη γωνία πιο κάτω, έβαλε σήμα στη βιτρίνα μια... όρνιθα τεράστια. Την είδα προχθές, όταν πήγαινα στο ταχυδρομείο και πόσο τρόμαξα! Ο φάκελος που κρατούσα πετάχτηκε μακριά, ήταν και βροοχερή η μέρα, στο ένα χέρι την ομπρέλα, στο άλλο την τσάντα, πώς να τον πιάσω;... Τέλος πάντων... ρώτησα όμως και έμαθα! Σε όλους λέει, πως στην Κίνα, που ήταν το καλοκαίρι, κατάλαβε ότι οι κότες, συμβολίζουν κάτι σημαντικό! Για αυτό και την έβαλε βιτρίνα! Ο καημένος... τι να του εξηγείς; Πως δεν πήγε διακοπές στην Κίνα, αλλά ταξίδι στη Ρωσία!

Σε χαίρομαι, σου το 'χω πει; Πάρα πολύ όμως! Καλό κουράγιο! Και αστείρευτη έμπνευση! Και αγάπη πάντα!

12/10/07 10:06  
Blogger marilia said...

Φτου σου, να μην αβασκαθείς, αγόρι μου!

Συντάξου, κουλουράκι μου, στο όνομα των... καφεδακίων που έχουμε πιει! Κι εγώ σ' αγαπάω, αλλά δεν κάνω έτσι!!! Διαφθορέα!

Εσύ androgeos προάγεσαι στην επόμενη τάξη, με... συνοπτικές διαδικασίες, παρέα με τη Βίκυ!

12/10/07 14:43  
Blogger Dreamgirl said...

Θέλω και εγώ τέτοιο μάθημα! Πειράζει που δεν είμαι πλέον στο δημοτικό;

"Τον γνώρισα όταν πήγα στη Ρωσία. Μόλις είχα μπει σε ένα μαγαζί και σκεφτόμουν αν θα αγόραζα μια ομπρέλα που μου άρεσε πολύ. Όταν τον είδα τα έχασα. "είναι κούκλος" είπα από μέσα μου... Μου έπεσε και ο φάκελος που κρατούσα, ακριβώς μπροστά στα πόδια του. Ανοίγει και φαίνετε ολοκάθαρα ο τίτλος "Η ιστορία μιας όρνιθας". Ευτυχώς που δεν ξέρει ελληνικά σκέφτηκα... Σκήβει, πιάνει τον φάκελο και μου τον δίνει. "Όμορφη μου κυρία είναι δικός σας." Τελικά ήταν έλληνας. Βλέποντας την αντίδραση του διαβάζοντας τον τίτλο του εξήγησα πως ήταν ένα παιδικό παραμύθι. Με ρώτησε τι δουλειά κάνω και έχω ένα παιδικό παραμύθι μέσα σε έναν φάκελο. Του είπα πως είμαι συγγραφέας, μου είπε πως είναι ηλεκτρολόγος. Από εκεί άρχισε η γνωριμία μας..."

Εγώ προάγομαι κυρία;

13/10/07 14:19  
Blogger marilia said...

dreamgirl καλωσόρισες! Και, βλέπω, μπήκες με το δεξί! :) Προάγεσαι!!!! :):):)

13/10/07 14:41  
Blogger Aντώνης said...

Ωραία, μοιραία παιχνίδια κι απλά! Αν και μάλλον εγώ αν μου το έκανε δασκάλα αυτό θα ψυχαναγκαζόμουν και μπορεί να μην συμμετείχα δεν ξέρω. Και σε κάτι ανάλογα μπλογκοπαίχνιδα με το ζόρι μια δυό φορές συμμετείχα. Κάτι με αιφνιδιάζει σε αυτά...ποιός ξέρει...

13/10/07 16:33  
Blogger ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Κυρία, κυρία....
Να καθίσω με τον androgeos... για να μου μάθει ποίηση κι' εγώ να του μάθω λίμερικ που πέρυσι, που τα κάναμε μάθημα, αρίστευσα;
Androgeos...θέλεις;
:-))))

Μαριλίτσα μου και...
Γλυκειά δασκάλα
που 'χεις τα μαλλιά σου σκάλα,
μά το θεό, αν γινόταν να ξαναγίνω παιδί, θα 'ταν για να σ' έχω δασκάλα μου.

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

14/10/07 22:33  
Blogger marilia said...

Απλή έκφραση και καλλιέργεια της φαντασίας είναι Αντώνη!

Πάντα με το γλυκό το λόγο Κυρά των Γλάρων και πώς να πω "ευχαριστώ";

φιλιά πολλά

15/10/07 15:09  
Blogger patsiouri said...

Πόσο συμπαθώ τα παιδάκια του δημοτικού...μα πόσο...γιατί μου το θύμησες???

15/10/07 19:36  
Blogger George said...

Κυρία να πώ μια καλησπέρα?

15/10/07 20:58  
Blogger marilia said...

Τι έγινε, πατσιουράκι μου; Σου λείψανε τα... τερατάκια;;; Έλα να σου δώσω μερικά δικά μου! Δεκαεννιά, ζωή να 'χουν! Για τη δική μου πάλι... πολύ αμφιβάλλω!

Καλησπέρα, Γιώργο μου! :)

15/10/07 22:01  
Blogger Μαριλένα said...

Eυγε Μαριλία :)))

Κάτι τέτοια παιχνίδια μας έκανε και ο δάσκαλος μας της Δ' δημοτικού, κι ακόμα τον θυμόμαστε (με πολλή αγάπη).

xxxxxxxx

16/10/07 16:14  
Blogger Ταχυδρόμοοοοοοοοοος ! ! said...

Μαριλία, η ιστορία σου μου ζέστανε αυτό το πρώτο κρύο πρωινό του φθινοπώρου! Εύγε! Την καλημέρα μου!

17/10/07 10:24  
Blogger marilia said...

Μαριλένα, ευχαριστώ για τα... εύσημα! :) Να 'σαι καλά!

Ο ταχυδρόμος, τελικά, ήρθε και μου 'φερε και... "μπράβο"! :) Καλωσόρισες και πάντα ευχάριστες ειδήσεις να μεταφέρεις! ;)


Υ.Γ. Τα σχόλια ΟΛΩΝ σας είναι άκρως τονωτικά, μετά τη συνέλευση του συλλόγου διδασκόντων... Μπλιάχ! Αν μη τι άλλο, έχω τη συμπάθεια των e-φίλων μου, γιατί αν περιμένω συμπαράσταση από τους συναδέρφους... :(

17/10/07 15:08  
Blogger spirosvii said...

Μπράβο Μαριλία, ήταν πολύ όμορφο αυτό που έκανες. Και όμορφη είναι η καρδούλα σου. Σε ευχαριστώ για την γλυκειά στιγμή που μου χάρησες διαβάζοντάς σε.

Με εκτίμηση
Σπύρος

18/10/07 16:13  
Blogger Καπετάνισσα said...

Αγάπες που σφραγίζονται με προτροπές.
Το "μαζί" σε μια πρόταση.
Κι αγάπες που ξεδιπλώνονται σε αίθουσες σχολικές.
Από χείλη εμπνευσμένα και μάτια σπινθηροβόλα!

Φιλιά να τρέξουν πάνω σου!

19/10/07 19:47  
Blogger marilia said...

Να 'σαι καλά, Σπύρο!

Καπετάνισσά μου! Μια αγκαλιά φιλιά για σένα! :)

21/10/07 13:52  
Anonymous elias said...

Εδώ θα βρίσκεις και θα διαβάζεις msg μόνο τονωτικά !
Σιγά το Σύλλογο Διδ/ντων!
Εκεί ακούς στο διάλειμμα μόνο για μετρήσεις ζακχάρου, πίεσης, τριγλυκερίδια, χοληστερίνη...
Δεν ήξερες, δεν ρώταγες ?????

21/10/07 14:21  
Anonymous Manos s. said...

Το "όμορφη" του πιτσιρικά από που to εμπνεύστηκε άραγε;;; :)
Τυχερούλα, ομορφούλα!!!

23/10/07 22:05  
Blogger marilia said...

:( elias

Αμάν, βρε Μάνο μου, κάααααααααθε φορά βρίσκεις και μια λεπτομέρεις να κολλήσεις!!! ;):):) Καμιά συμμαθήτριά του θα 'χε στο νου του... :)

Καληνυχτοφιλάκι γλυκό

24/10/07 01:11  
Blogger Trelofantasmeni said...

Να και μία δασκάλα με σούπερ ιδέες , τα παιδιά θα σε έχουν στην καρδιά τους είμαι σίγουρη.

Καλήμέρα

24/10/07 11:26  
Blogger marilia said...

Χμμ... Πολύ αμφιβάλλω, Τρελοφαντασμένη μου!

24/10/07 19:10  
Blogger Aντώνης said...

Χαίρεσθε και αγαλλιάσθε! Εμάς πότε θα μας κάνεις αναπλήρωση... τόσες μέρες χωρίς ανάρτηση...

26/10/07 16:28  
Blogger marilia said...

Δεν έχω τίποτα να πω, Αντώνη μου... :)

27/10/07 20:04  
Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος said...

Τυχεροί οι μαθητές σου γλυκιά δασκάλα
Μη χάνεις τον ενθουσιασμό σου από τη συμπεριφορά κάποιων συναδέλφων σου
Την Καλησπέρα μου

30/10/07 21:24  
Blogger George said...

νέο σήριαλ Κουτσουπιών;
Τι θα πεί μα δεν έχω;
κοίτα καλύτερα.
Αγκαλιά και φιλάκι.

30/10/07 21:45  
Blogger marilia said...

Ενθου... τι; Άγνωστη λέξη φέτος, Τάσο μου. :(

Σ' ευχαριστώ και στα ανταποδίδω, Γιώργο!

30/10/07 22:03  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home