Ημερολόγιο ανοιχτό

Καφεδάκι ελληνικό στο μπαλκόνι, ένα κλειστό βιβλίο αταξίδευτο ακόμα, μια φωτογραφική με μερικές φυλακισμένες στιγμές, ένα ημερολόγιο ανοιχτό μπροστά μου κι εγώ σκεφτική, παραδομένη στα καπρίτσια του βοριά, κοιτώ τον κόσμο γύρω μου μέσα από ένα ποτήρι παγωμένο νερό.

Ο αέρας παλεύει να διώξει τη ζέστη και πολλές φορές στον αγώνα του να νικήσει δεν είναι καθόλου φιλικός. Ανακατεύει τα χαρτιά μου, γυρνά γρήγορα τις σελίδες μου, κλείνει βίαια τα παντζούρια αφήνοντάς με έξω, να κοιτώ μια κατάκλειστη πόρτα που δεν αφήνει καμιά χαραμάδα εισόδου.

Το βιβλίο τέλειωσε μαζί με τη μέρα. Η νύχτα ήρθε για την καθιερωμένη της επίσκεψη, φορτωμένη με τα γνωστά πλέον δώρα της: μοναξιά και σκέψεις αρωματισμένες με δυο τρεις γουλιές αλκοόλ.

Καλό καλοκαίρι...

Δυστυχώς, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το σχολείο άδειασε. Την Πέμπτη το βράδυ παρακολουθήσαμε τη θεατρική παράσταση "Οι τέσσερις εποχές" που η Γ' τάξη αφιέρωσε στην ΣΤ', δηλαδή σ' εμάς. Την Παρασκευή το βράδυ παρακολουθήσαμε την εκδήλωση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων που επίσης ήταν αφιερωμένη σ' εμάς, καθότι είμαστε τα... μεγάλα παιδιά που με πολλή συγκίνηση ξεπροβόδισαν για το Γυμνάσιο. Η αυλαία έπεσε χθες, 15 Ιουνίου, στην τάξη μας, στην αίθουσά μας, στο χώρο που μας φιλοξένησε και στέγασε τις αγωνίες, τις επιθυμίες, τις προσπάθειες, τα όνειρα, τα γέλια, τα δάκρυα, τις φιλίες, τις αντιδικίες, τα τραγούδια, τα αστειάκια μας όλη αυτή τη χρονιά.

Αμήχανες στιγμές, όπως και της πρώτης μας μέρας, μόνο που απουσίαζε το άγχος της γνωριμίας και του ξεκινήματος και τη θέση του είχε δώσει στη συγκίνηση και τις ευχές για καλή συνέχεια στη νέα βαθμίδα εκπαίδευσης που τα περιμένει. Για άλλη μια φορά κρατιέσαι μη... μουντζουρωθούν τα μάτια, μη χρειαστεί να φορέσεις γυαλιά ηλίου σε εσωτερικό χώρο. Χαμόγελα με μια δόση συγκίνησης και από μέρους τους και δηλώσεις του στιλ: "Κυρία, βαριέμαι. Δεν κάνουμε μάθημα καλύτερα;" "Ναι, ναι! Τώρα δεν έχουμε τι να κάνουμε"... Κεφαλάκια ακουμπισμένα στα θρανία, νευρικές "σούζες" με τις καρέκλες, τελευταία... "καψόνια" από το μέρος τους, αλλά και από το δικό σου: "Θες πολύ τον έλεγχό σου; Είσαι σίγουρος; Μήπως να τον άφηνες, να περάσεις όμορφα το καλοκαίρι σου; Δε χρειάζεται να στενοχωρηθείς..." Βλέμμα έντρομο, κόμπος στο λαιμό, ένα βήμα πριν το έμφραγμα, ώσπου να πάρει στα χέρια του έλεγχο και απολυτήριο με "Άριστα 10"...

Κι αυτές οι μαμάδες... γιατί δε μας αφήνουν ήσυχους, τελευταίες στιγμές; Τι θέλουν πια; Τέλειωσε η χρονιά! Αφήστε μας να χαλαρώσουμε με τα παιδιά σας! Μια ήρθε να επιβεβαιώσει ό,τι εισέπραττα όλη τη χρονιά: "Μου έλεγε κάθε μέρα τα αστεία και τα πειράγματά σας. Του έλεγα να 'ναι σοβαρός και να δείχνει σεβασμό, αλλά αυτός... Έρωτας, έρωτας!". Και τι να της πεις; Ότι ο σεβασμός δε δηλώνεται με πληθυντικούς και τυπικούρες; Ότι ο σεβασμός δεν απαιτείται αλλά κερδίζεται; Ότι τα αισθήματα προς τα παιδιά τους είναι αμοιβαία;

Χαμογελάς, ευχαριστείς, εύχεσαι καλή συνέχεια και τα αφήνεις να φύγουν. Μα έλα που δε φεύγουν! Και σε κοιτούν από την εξώπορτα να τα κοιτάς... Αποφασίζεις να το κάνεις πιο εύκολο για σένα. Μπαίνεις στο γραφείο με τα γυαλιά ηλίου...

Σήμερα τελευταία μέρα στο "παλιό" σου σχολείο. Πάλι η βαρβαρότερη δουλειά: να αδειάσεις τοίχους, συρτάρια, ντουλάπια... Και ξεκολλάς από τους τοίχους τις προσπάθειες και τα γέλια, την γκρίνια για την ολοκλήρωση του project, τις αγχωμένες στιγμές της πρώτης γνωριμίας, το "Ωρολόγιο Πρόγραμμα" με την υπογραφή σου... Αφήνεις και κάποια, δε σου πάει η καρδιά να ξεγυμνώσεις εντελώς την αίθουσά ΣΟΥ... Κάποια άλλα τα κρατάς ενθύμια...

Καλό καλοκαίρι, μωρά μου! Να προσέχετε και να διαβάζετε. Σε δέκα χρόνια υποσχεθήκαμε να τα ξαναπούμε όλοι μαζί στην τάξη μας. Ως τότε... να ομορφοπερνάτε!

Φόρεσα την μπλούζα σου

Φόρεσα την μπλούζα σου κατάσαρκα, για να σε νιώθω όσο γίνεται πιο κοντά μου. Έκλεισα τα μάτια για να μη μου φύγεις και βάλθηκα να τρέχω, να τρέχω προς τη μορφή σου που είχε ξεκάθαρα σχηματιστεί μέσα μου. Ήθελα τόσο πολύ να βρεθώ κοντά σου και να μη σ' αφήσω ποτέ, όμως, όσο κι αν προσπαθούσα, τα πόδια μου δε με οδηγούσαν πουθενά. Ήταν σαν να τρέχω πάνω σε διάδρομο. Άνοιξα τα μάτια μου μετά από ώρα. Συνειδητοποίησα ότι η απουσία σου γέμιζε το χώρο γύρω μου ασφυκτικά και μόνο η ανάσα και ο γρήγορος χτύπος της καρδιάς μου μπορούσαν να τρυπώσουν από τις χαραμάδες της μοναξιάς μου.

Ξύπνησα με την μπλούζα σου μουσκεμένη πάνω μου κι είδα το μαξιλάρι σου άδειο...

I'm in love with a fairytale

Χάρι Πότερ εναντίον Πίτερ Παν; Ε, ναι λοιπόν! Και ενώ από μωρό μ' άρεσε να πετώ με τον Πίτερ Παν, ενώ ανέκαθεν αντιπαθούσα το Χάρι Πότερ, εδώ έγινε η... ανατροπή. Τελικά πάντα κερδίζουν τα παραμύθια...

Years ago when I was younger
I kinda liked a girl I knew.
She was mine, and we were sweethearts,
That was then, but then its true

I' m in love with a fairytale
Even though it hurts.
Cause I don't care if I lose my mind;
I' m already cursed

Every day we started fighting,
Every night we fell in love.
No one else could make me sadder,
But no one else could lift me high above

I don't know what I was doing
But suddenly we fell apart.
Nowadays I cannot find her
But when I do we'll get a brand new start

I'm in love with a fairytale
Even though it hurts.
Cause I don't care if I lose my mind;
I'm already cursed

She is a fairytale -Yeah!
Even though it hurts.
Cause I don't care if I lose my mind;
I' m already cursed


Καιρό είχε να μ' αρέσει τόσο τραγούδι της eurovision! :)

Σαν ιππόκαμπος σε γυάλα

Έσυρα το τετράδιο μπροστά μου και πήρα βιαστικά το μολύβι στο χέρι, μην και δεν προλάβω πάλι. Μη χάσω την ευκαιρία. Τα παιδιά ασχολούνταν με το τάγκραμ που τους έδωσα, κι εγώ άδραξα το τεταρτάκι που περίσσεψε για ν' ανασάνω.

φωνές, παιδιά, αδιαφορία, συνάδελφοι, καθωσπρεπισμός, φίλοι, αποφάσεις, σύνδεση, τηλεφωνήματα, ένταση, απόδραση, ησυχία, θυμός, έκρηξη, παρατάτε με!, σκάω, ουρλιάζω, ακούγομαι;, με καταλαβαίνετε;, καθήκον, ωράριο, τροχιά, αλλού, πίεση, παζλ, υπομονή.

Αυτές ξεπήδησαν βίαια από την άκρη του μολυβιού.

Αδυνατώ να διαβάσω τελευταία. Το μυαλό μου γυρίζει οπουδήποτε αλλού... Η αδιαφορία παιδιών και συναδέλφων με κάνει ράθυμη. Κάποιες φορές με εξοργίζει. Η υπομονή μου εξαντλείται από τις φωνές των παιδιών που κινούνται γύρω μου σαν αναστατωμένο μελίσσι. Εγώ όμως εκεί, πιστή στο καθήκον μου, να εκπληρώνω ευσυνείδητα το ωράριό μου.

Δεν είναι μόνο η βαρετή, κουραστική πλέον, τροχιά της δουλειάς που με πιέζει. Τηλεφωνήματα από συγγενείς και φίλους που εναγωνίως και απαιτητικά ζητούν θυσίες, μικρότερες ή μεγαλύτερες. Κάνουν λόγο για αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν. Καμιά σύνδεση πια με την ψυχραιμία. Θέλω να ουρλιάξω: "Παρατάτε με πια! Αφήστε με στην ησυχία μου! Σκάω, με καταλαβαίνετε;". Ο θυμός χτυπάει κόκκινο, μα πάλι σιωπώ και η έκρηξη αποφεύγεται. Ως πότε; Οι πιέσεις και ο καθωσπρεπισμός συνθέτουν το παζλ της αγωνίας μου.

Μου χρειάζεται μια απόδραση. Ακούγομαι ως εκεί έξω;...