webzobbie's attack

Της πέτρας της υπομονή βάλε στο νου θεμέλιο κι ό,τι θα πεις με το θυμό, πες το, καλλιά, με γέλιο!

1.5.09

Βουτάτε στα βαθιά γιατί πνιγόμαστε

"Βουτάτε στα βαθιά γιατί πνιγόμαστε", συνήθιζε να λέει χαμογελώντας με νόημα. Άνθρωπος της δράσης και της έντασης, δε συμβιβαζόταν με τίποτα λιγότερο από ό,τι εκείνος έθετε ως στόχο: το αριστείο του Λυκείου, την εισαγωγή του στη Γυμναστική Ακαδημία, το χρυσό μετάλλιο σ' όσους αγώνες κολύμβησης συμμετείχε, την πρώτη θέση στην παρέα και την καρδιά της Ελένης.

Η θάλασσα ήταν ανέκαθεν η μεγάλη του αγάπη. "Πνίγομαι", έλεγε και έτρεχε στην παραλία, για να γυρίσει μετά από ώρες ξαλαφρωμένος απ' ό,τι τον βασάνιζε. Συνήθιζε να χάνεται για ώρα πολλή κάτω απ' τη γαλάζια επιφάνεια, πράγμα που τρόμαζε τους φίλους του. "Πνίγεσαι, λες, μα κάνεις μακροβούτι στις αντοχές μας!", τον μάλωνε η Ελένη. Ήξερε πως η θάλασσα ήταν το δεύτερο σπίτι του Χρίστου, μα εκείνη πάντα ανησυχούσε γι' αυτόν. Έτρεμε στην ιδέα μήπως της πάθει τίποτα. Εκείνος πάλι, με το αφοπλιστικό του λαμπερό χαμόγελο και τα παιχνιδιάρικα μάτια απαντούσε με την αγαπημένη του φράση: "Βουτάτε στα βαθιά γιατί πνιγόμαστε!".

Τη φράση αυτή είχε υιοθετήσει και ως τρόπο ζωής. Με βαθιά ανάσα και καθαρό μυαλό βουτούσε σε κάθε δύσκολη κατάσταση με την οποία η ζωή τον έφερνε αντιμέτωπο. Έδειχνε ατρόμητος και αποφασιστικός, έτοιμος πάντα να κάνει ό,τι έπρεπε για να ξεπεράσει τους σκοπέλους.

Εκείνο το καλοκαίρι θα συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης. Οι προπονήσεις του ήταν πολύωρες και καθημερινές, μα καθόλου δεν βαρυγκωμούσε. Η παρέα τον είχε χάσει. Η Ελένη ανησυχούσε για το αποτέλεσμα. Ήξερε καλά πόσο επιθυμούσε ο καλός της το χρυσό μετάλλιο, γι' αυτό και δεν παραπονιόταν που χανόταν ώρες ατέλειωτες στις πισίνες του κολυμβητηρίου.

Το τελευταίο βράδυ, πριν το μεγάλο τελικό, ο Χρίστος γύρισε σπίτι αργά το απόγευμα κουρασμένος και αγχωμένος, πράγμα σχεδόν σπάνιο για άνθρωπο με τις δικές του αντοχές. Η Ελένη τον υποδέχτηκε με χαμόγελο και ζεστή αγκαλιά, όμως τον ένιωσε σφιγμένο και προβληματισμένο. "Άλλαξε κι έλα να φας κάτι. Σου ετοίμασα το αγαπημένο σου!", του είπε. Ο Χρίστος γλίστρησε από την ήρεμη αγκαλιά της κι έμεινε για λίγο σκεφτικός. "Θα κατέβω, για λίγο, στην παραλία, το 'χω ανάγκη", της είπε κι έκανε να φύγει βιαστικά. "Να 'ρθω μαζί σου;", άκουσε την Ελένη να του φωνάζει αναστατωμένη, όμως εκείνος είχε ήδη κλείσει την πόρτα πίσω του.

"Βουτάτε στα βαθιά γιατί πνιγόμαστε", άκουσε η Ελένη τον εαυτό της να ψελλίζει, όταν το άλλο πρωί της ανακοίνωναν το τραγικό μαντάτο...

10 Comments:

Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Βρήκες μέρα βρε συ Μαριλίτσα...

1/5/09 19:22  
Blogger Ελευθερία said...

Γεια σου Μαριλια και καλο μηνα, το περιστατικο ακριβως και μεμια μικρη παραλλαγη τοχω ζησει σε δικο μου ανθρωπο την αγαπη του στη θαλασσα τη πληρωσε με τη ζωη του.Νασαι καλα.

2/5/09 20:10  
Blogger marilia said...

Ελευθερία, η ιστορία είναι εντελώς φανταστική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα μπορούσε να 'ναι αληθινό, τραγικό περιστατικό.

Ασκαρδαμυκτούλη μου, αυτό βγήκε από το μολύβι, τι να κάνω; Είμαι αντισυμβατικό σνούπι...

2/5/09 20:44  
Blogger MAD said...

:(

4/5/09 16:02  
Blogger marilia said...

Χαμογελάστε μου, γιατρέ! Πιο πλατιά, παρακαλώ... Ακόμα λίγο... έεεεεεεεεεετσι μπράβοοοοοοοοοοο! :)

4/5/09 20:23  
Blogger Ioanna said...

Αχ Μαρίλια με τελείωσες... Ευχαριστώ που παρακολουθείς τις φωτογραφίες μου :) κρίμα που δεν θα έρθεις Γιάννενα :(

5/5/09 23:46  
Blogger George said...

Κάτι με κρατάει μακριά απο το να σχολιάσω το κείμενο. Με πικραίνει. Αλλά λέω μήπως ήρθε η ώρα να πάς στο επόμενο??? Φιλιά, αγκαλιές και χαμόγελα πολλλάαααααααααααααααααα

6/5/09 19:16  
Blogger marilia said...

Ιωάννα, οι φωτογραφίες σου είναι υπέροχες! Θα έρθω, αργά ή γρήγορα... :)

Γιώργο, αυτό γεννήθηκε, τι να κάνω; Τώρα έχω λίγο δουλίτσα, αλλά θα μπω στο λούκι να γράφω συχνότερα πάλι... χμμ...

καληνυχτοφιλιά

6/5/09 23:39  
Blogger ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Απ' το βουνό του George, κατηφόρισα θάλασσα μεριά να ανασάνω λιγάκι η γυναίκα, μα εδώ άλλης μορφής πνιγμοί περιγράφονται...
Μήπως τελικά οι μεγάλες αγάπες αποβαίνουν μοιραίες;.

Και για να σοβαρευτώ τώρα θα επαναληφώ...
Γράφεις πολύ όμορφα.

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

8/5/09 14:57  
Blogger marilia said...

Καλημεροφιλάκι, Γλαρένια και σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Τελικά, ναι, όλες οι μεγάλες αγάπες είναι μοιραίες. Διαφώνησε κανείς σ' αυτό; :)

αρφ

11/5/09 11:47  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home