webzobbie's attack

Της πέτρας της υπομονή βάλε στο νου θεμέλιο κι ό,τι θα πεις με το θυμό, πες το, καλλιά, με γέλιο!

11.9.06

Από τα παιδιά του Γ2 (συνέχεια)


Σ' ένα πάρκο μες στην πόλη
ζούσε ένα μικρό δεντράκι
που το λέγαν Πρασινάκη.
Ένα μικρό πουλί
καθότανε σ' ένα κλαδί
και κελαηδούσε ωραία
μαζί μ' όλη την παρέα.

Το δεντράκι είχε φίλους
άλλα ζώα και πουλιά
που του κράταγαν παρέα
μέρα νύχτα με χαρά.

Ξάφνου ήρθαν φορτηγά
με σκουπίδια πάρα πολλά.
Το δεντράκι είπε: "Ο!
Τι σκουπίδι είν' αυτό!"

"Σίγουρα θα μολυνθούμε
απ' αυτή τη συμφορά
και στον ίσκιο δε θα παίζουν
τα καημένα τα παιδιά."

Τότε φύγαν τα πουλιά
μακριά απ' τη βρομιά
κι έμεινε ο Πρασινάκης
μόνος του στην ερημιά.

"Δεν αντέχω άλλο πια.
Θα με φάει η βρομιά!
Σπασμένα μπουκάλια,
χαρτάκια πολλά,
γδαρμένες ρόδες
και άλλα πολλά!"

"Πώς θα ζήσω μ' όλ' αυτά;
Τα σκουπίδια είναι πολλά
κι εγώ μόνος απορώ
πώς θα γίνει να σωθώ."

Πέρασε λίγος καιρός
και να! ήρθε ένας πεζός
και αντίκρισε το δέντρο
που στεκόταν μαραμένο.

Το λυπήθηκε αρκετά
και του είπε δυνατά:
"Θα πάω να βρω βοήθεια
να μαζέψω τα σκουπίδια.
Το δεντράκι να καρπίσει
κι οξυγόνο να χαρίσει."

Και τότε άνθρωποι πολλοί
μικρά παιδιά και γέροι
απόφαση πήραν τρανή
να βάλουν ένα χέρι.

Σκουπίδια να μαζέψουνε
να σώσουνε το πάρκο
να γίνει πάλι καθαρό
χαρά πολλή γεμάτο.

Μη φοβάσαι Πρασινάκη
μπορεί να 'μαι μικρό παιδάκι
πίστεψε όμως μπορώ
να βοηθήσω και εγώ.

Υπόσχομαι να 'μαι καλό
το πάρκο να προσέχω
και τα χαρτάκια που κρατώ
στον κάδο να πηγαίνω.

Επίσης, τακτικά νερό
θα φέρνω σου να πίνεις
και την ωραία σου δροσιά
σ' εμάς θε να χαρίζεις.


Δημιουργοί τα παιδιά της Γ2' τάξης Δημοτικού του Παλλάδιου Ιδιωτικού Σχολείου Ιωαννίνων, 2004 - 2005 :

Άντα Λ.
Δημήτρης Μ.
Ευτυχία Τ.
Σοφία Π.
Βασίλης Β.
Αλέξανδρος Τ.
Γιάννης Χ.
Ηρώ Γ.
Μαρία Λ.
Έλενα Β.
Χρήστος Κ.

7 Comments:

Blogger Ανδρομεδα said...

!!!
Την αγάπη μου!

11/9/06 17:36  
Anonymous Ανώνυμος said...

Ταλέντο τα παιδιά! Ταλαντούχα και ευαίσθητη η δασκάλα τους, η Μαριλιώ!

Λίνος :))))

11/9/06 20:35  
Blogger sevarose said...

Μπράβο στα παιδια ,,μπράβο καιστην δασκάλα που τους δινει τα κατάλληλα ερεθίσματα να εκφραστούν με τέτοιο τροπο!!

12/9/06 23:01  
Anonymous 4oceans said...

΄Αξια συγχαρητηρίων τα ευαισθητοποιημένα παιδιά κι΄ εσύ
Webzobby για την προβολή της φιλότιμης προσπάθειάς τους.

14/9/06 15:25  
Blogger marilia said...

Ευχαριστούμε! :) Δεν περίμενα ποτέ, ότι μια μέρα δικιάς μου... αδιαβασίας, θα μπορούσε να είναι τόσο δημιουργική! Κάναμε επανάληψη στα επίθετα με την τεχνική Λίμερικ του Τζιάνι Ροντάρι και το αποτέλεσμα είναι... αυτό που βλέπετε! Αυτό που δε βλέπετε είναι ότι... κανένας από τους μικρούς μου ποιητές δεν κινήθηκε για διάλειμμα παρόλο που είχε χτυπήσει κουδούνι. Ο δε ενθουσιασμός ήταν τέτοιος, που ήθελαν να το δραματοποιήσουν κιόλας! :)

14/9/06 16:14  
Anonymous giannisM said...

Φανατική Ρονταρικιά..... με έχει ξελασπώσει πολλές φορές...

15/9/06 00:43  
Blogger marilia said...

ΤζιάνιΜμμμ, εεε... ΓιάννηΜμμμ κι εσύ εδώ;;; Χαίρομαι! :) Εγώ φταίω που ο άνθρωπος είναι φοβερός παραμυθάς και Μέγας Διδάσκαλος; :):):) Η φαντασία στην... εκπαίδευση! :):):)

15/9/06 01:11  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home