webzobbie's attack

Της πέτρας της υπομονή βάλε στο νου θεμέλιο κι ό,τι θα πεις με το θυμό, πες το, καλλιά, με γέλιο!

13.6.07

Τελευταίες μέρες


Ξέρετε τι είν' αυτό; Χμ... ορίστε, δείτε καλύτερα...


Ακριβώς! Είναι η χάρτινη τσάντα στην οποία καταχωνιάζω τα επαναληπτικά και τις ασκήσεις των παιδιών μου για να τις φέρω σπίτι. Προσωπικά εξακολουθώ να πηγαίνω σχολείο όπως... τότε. Με μια καφέ Levi's τζιν που είχα ερωτευτεί και αγοράσει στη Γ' Λυκείου. Ναι, μ' αυτήν πάω σχολείο. Την κρατώ στον ώμο για να ακούω τις παρατηρήσεις των παιδιών μου: "Μα, κυρία, σ' εμάς λέτε να φοράμε την τσάντα μας και στους δύο ώμους"... Πάντα όμως χρειαζόμαστε επιπλέον... αποθηκευτικό χώρο. Πολλή αντιπαιδαγωγική χαρτούρα! Πάρα πολλή. Αλλά τι να κάνω η νέα δασκάλα; Το "Ν" μας είναι χάρτινοι χαρτοφύλακες με τις επιπλέον εργασίες και... τα αυτοκόλλητα! Μάλιστα τα... αυτοκόλλητα!

Μεγάλο πράμα τα αυτοκόλλητα, που λέτε! Κάτι σαν παράσημο. Σαν ψήφος εμπιστοσύνης. Σαν το μεγάλο βήμα για να γίνουμε φίλοι. Δε θα ξεχάσω το πρώτο μου αυτοκόλλητο. Η Σίντι μέσα σε μια καρδούλα και... τσουπ! πάνω στη μαύρη μπλούζα μου, από πιτσιρίκα που αρνιόταν πεισματικά να δεχτεί την αλλαγή δασκάλας. Και, η δύστυχη, είχα μόλις μερικές μέρες προϋπηρεσία. Γι' αυτό και το συγκεκριμένο αυτοκόλλητο με το οποίο παρασημοφορήθηκα, μετά από ενάμιση μήνα, περίπου, ήταν ξεχωριστό για μένα.

Στην αρχή της σχολικής χρονιάς η τσάντα μου δεν είχε ούτε δείγμα αυτοκόλλητου. Στο δεύτερο τρίμηνο απέκτησε το πρώτο της διακριτικό, ένα αστέρι με δυο σκυλάκια, που το τοποθέτησα, με καμάρι, πάνω δεξιά. Τα βιβλία μου, βλέπετε, είχαν γεμίσει προ πολλού! Σε λίγο καιρό ήρθε ένας γυαλιστερός, μεγαλόσωμος Τουϊτυ και στρογγυλοκάθισε στο κέντρο της τσάντας μου. Σιγά σιγά, και όσο πλησιάζαμε προς το τέλος της χρονιάς, οι ψήφοι εμπιστοσύνης πλήθαιναν, ώσπου, πριν καμιά βδομάδα, έγινε αυτό που είδατε. Ναι, τσίρκο! Αλλά μ' αρέσει! Και όσο κι αν γκρίνιαζα: "Παιδιά, σταματήστε! Δε θα κυκλοφορώ με την τσάντα... τσίρκο!!!" μού ήταν αδύνατο να προσβάλω τα μελισσάκια μου που έρχονταν πονηρά, μου 'ριχναν μια κλεφτή ματιά και... τσουπ! "Αυτό από 'μένα!"... "Παιδιά, φτάνει!!! Όχι άλλο, λυπηθείτε με!!!", φώναζα. Αμ δε! Κι άλλο μελισσάκι κι άλλο αγαπημένο αυτοκόλλητο κι άλλο πονηρό χαμογελάκι κι άλλος κόμπος στο δικό μου στομάχι και θολά χαμόγελα.


Προχθές είχαμε και τα πρώτα αποχαιρετιστήρια. Τα πρώτα ραβασάκια που κρατάς σαν φυλαχτό. Ανορθόγραφες εκδηλώσεις αγάπης, τόοοοοσο γλυκές! Και δώσ' του να αυξάνονται οι κόμποι στο στομάχι και τα θολά χαμόγελα. Είχαν και... οδηγίες χρήσης. Μάλιστα! "Μην το ανοίξετε εδώ" ή "Ανοίξτε το ΤΩΡΑ!" Άνοιγα, διάβαζα, γελούσα, μέχρι που δεν άντεξα και τους είπα... "Ηρεμήστε, έχουμε ακόμα μια βδομάδα! Μη μας πάρουν από τώρα τα ζουμιά!". Σήμερα μου θύμισαν ότι πέρσι, την τελευταία μέρα, φορούσα μαύρη μάσκαρα που με πρόδωσε. Κακή επιλογή. Φέτος λέω να μη φορέσω...


Σήμερα ζήτησαν τη διεύθυνση του μπλογκ μου για να διαβάζουν παραμύθια. Όπως επίσης απαίτησαν να τους μάθω πώς θα μπαίνουν για να σχολιάζουν. "Απείλησαν" μάλιστα σε γιορτές και γενέθλια -γλυκά μου!- να γεμίσουν τον τόπο μηνύματα.

Σταματώ γιατί τα πίξελς της οθόνης μου άρχισαν να χορεύουν. Έμειναν ακόμα τρεις μέρες...

39 Comments:

Blogger kyriaz said...

Τυχεροί μαθητές...
Κρίμα να μην έχεις την κόρη μου μαθήτρια.
Του χρόνο πάει πρώτη...Μήπως να έβαζα κάνα μέσον να μας έρθεις;...

13/6/07 19:21  
Blogger George-Rose said...

Τι Ομορφιές είναι αυτές;
Έχεις πάντα την ιδιότητα να με κάνεις να αισθάνομαι μαθητούδι. Διαβάζοντας ήμουν έτοιμος να πάρω τα αυτοκόλλητά μου και να έρθω να κολλήσω και εγώ κανένα στην τσάντα σου. Μάλιστα σκέφτηκα ως και γράμμα να γράψω και να σου ζητήσω να το διαβάσεις όταν θα πάς σπίτι και θα τρώς τα φασολάκια σου.
(Να τρώς ψάρια κάνουν καλό και μην νομίζεις οτι το κάνω για το μάρκετινγκ των ψαριών :) )
Τέλος πάντων το μόνο που λυπάμαι είναι οτι πλέον δεν με παίρνουν για μαθητή! :(

13/6/07 20:58  
Blogger ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Τυχερά τα τρυφερούλια μου, που είσαι δασκάλα τους. Σε διεκδικούν, θέλουν να έχεις, να κουβαλάς οπωσδήποτε κάτι δικό τους, για να τους θυμάσαι. Αισθάνονται πως γίνεστε.... αυτοκολλητάκια και δε θα χωρίσετε αυτούς τους μήνες των διακοπών. Εκδηλώσεις ειλικρινού αυθορμητισμού από άδολες ψυχούλες.

Γλαρένιες αγκαλιές

13/6/07 21:11  
Blogger marilia said...

kyriaz μου, γλυκούλη! :) Να χαίρεσαι το σμαραγδάκι σου και να το καμαρώνεις! Πολύ θα 'θελα να την είχα μαθήτρια. Πάρα πολύ! Εκείνη όμως τη ρωτήσαμε;;; :):):):):)

Μμμμμμμμααααααααατς!!!

Γιώργο μου, με συγκινείς! Αλλά αυτή η επιμονή σου για τα ψάρια με κάνει να σκέφτομαι ότι προωθείς τις πωλήσεις τους!!! χιχιχιχιχι!!! Πάντως, γλίτωσες το μαθητηλίκι! Λίγο το 'χεις; Ξέρεις τι τραβάνε τα κακόμοιρα μ' εμάς που έμπλεξαν; :):):):):):):):)

Μμμμμμμμμμαααααααααααααατς! και σε σένα! :)

13/6/07 21:15  
Blogger marilia said...

Κυρά των Γλάρων, γράφαμε μαζί. :) Τυχερή είμαι εγώ που τα είχα δυο χρόνια, τα τερατάκια μου! Έχεις απόλυτο δίκιο, "με διεκδικούν", όμως κι εγώ... τα διεκδικώ! Τώρα τελευταία λέω πολύ συχνά: "Μου τα τυλίγετε να τα πάρω μαζί μου;" Ααααχ!

13/6/07 21:21  
Anonymous natassaki said...

Αχου, τι όμορφα! Έχεις τρομερή συλλογή! Και τα γραμματάκια...Μου άρεσε πολύ το "I Hate Marilia"...
Ήταν τυχερά που σε είχαν! Φιλάκια πολλά.

Υ.Γ.Με τη δασκάλα μου των πρώτων χρόνων του δημοτικού, μιλάω ακόμα... ;)

13/6/07 21:23  
Blogger marilia said...

Είδες, Νατασσάκι, είδες;;; Τα κουληκάκια μουουουουουουουυου! Τους υποσχέθηκα να μην τα ξεκολλήσω, αλλά να γεμίσω την τσάντα με ό,τι δικό τους και να το φυλάξω. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω... :)

Υ.Γ. Κι εγώ μιλάω με τη δασκάλα μου της Α' τάξης και μπορεί, του χρόνου, να βρεθούμε και στο ίδιο σχολείο ως συνάδερφοι, πλέον... Πλάκα δεν έχει;

13/6/07 22:23  
Anonymous natassaki said...

Μόνο που εγώ τελείωσα την Α δημοτικού πριν από...κάτσε να πάρω κομπιουτεράκι...30 χρόνια! Και η δασκάλα μου, η κα Μαριέττα, είναι από τους πιο γλυκούς και αγαπημένους ανθρώπους στη ζωή μου!
Καληνύχτα-φιλάκια και από τον Άκη μου.

13/6/07 23:19  
Blogger patsiouri said...

MANARAKIA MOY!!!!!!!

Ναί, δώς τους το μπλόγκ, να μπαίνουν να γράφουν ατακούλες!

13/6/07 23:22  
Anonymous Βίκυ said...

Έχουν αλάνθαστο ένστικτο τα μικρά! Ανταποκρίνονται στην αγάπη με αγάπη! ...Εμείς τελείως μικρά - δυστυχώς- δεν είμαστε, με την αγάπη το παλεύουμε, αυτοκολλημένο γραμματάκι δεν μπορούμε να δώσουμε... δε θα μας ξεχάσεις, εε;;

ΥΓ Η τσάντα της μαμάς έχει ακόμα αφιερώσεις... για να μην πω για τα συρτάρια!!! Το θέμα της αρχειοθέτησης, πώς το έχεις δει;

14/6/07 00:29  
Blogger marilia said...

Νατασσάκι, καληνύχτα και πολλά καληνυχτοφιλάκια στον Άκη σου! :):)

patsiouri, το πρωί, αν μας μείνει χρόνος, θα τα πάω στο εργαστήριο να τους δείξω πώς να σχολιάζουν στο μπλογκ. Τσίρκο θα το κάνουμε! χιχιχιχι!

Βίκυ, αρχειοθέτηση και στα συναισθήματα; Μπα! Ανάκατα τα θέλω, να ξετρυπώνουν από παντού, ακόμα κι από 'κεί που δεν το περιμένεις.

Μου θύμισες το Τσαμπικάκι μας, που φεύγοντας από το σπίτι του -μας φιλοξένησε καμιά δεκαριά μέρες- του αφήσαμε σημειώματα παντού, ακόμα και μέσα στα χαρτιά του εκτυπωτή! "Σ' αγαπώ", "Φιλάκι κι αγκαλιά", "Ευχαριστούμε για όλα", "Να μην ξεχάσεις να... φας!", "Τα παρτέρια θέλουν ξεχορτάριασμα" και διάφορα άλλα... ΠΑΝΤΟΥ! Στο ψυγείο, στη ντουλάπα, στη μαξιλαροθήκη... Το τελευταίο το καταχώνιασα στο κουτάκι με τις μπατονέτες! :) Να βγαίνει αγάπη ακόμα και όταν θα ήμασταν πολύ μακριά...

Καληνύχτα! :)

14/6/07 01:00  
Anonymous Ροζίνα said...

Δοκιμή από Ροζίνα

Ροζίνα

14/6/07 09:24  
Anonymous Ροζίνα said...

Τι κάνετε??????

14/6/07 09:27  
Blogger spirosvii said...

"Η καλυτερεί δασκάλα ειναι η κυριά Μαριλία κι είναι πολύ γλυκειά και ναζιάρα και όμορφη"

Μμμ..ωραία ορθογραφία τους μαθαίνεις!!

:) Συμφωνώ για τα υπόλοιπα πάντως. Να σαι καλά Κυρία!

14/6/07 10:12  
Blogger marilia said...

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα! Δε ντρέπεσαι ρε; Καθόλου;;; Θα μπορούσα να σου πω ένα σωρό... δικαιολογίες, αλλά θα σου πω μια αλήθεια! Ξέρουν ορθογραφία! Απλά ήταν φορτισμένα συναισθηματικά! χιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχι!

Τώρα που το σκέφτομαι... Έχεις δίκιο! Έπρεπε να τους έχω δώσει, για εξάσκηση, μια μακροσκελή λίστα με τα προσόντα και τα ταλέντα μου, για να μπορούν να τα γράφουν χωρίς να κάνουν λάθη! :Ρ:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ:Ρ

Άσε ήσυχα τα μικρά μου, Σπυράκο! :D

14/6/07 11:41  
Blogger marilia said...

Ροζινάκι μου, μια χαρά τα κατάφερες, μπράβο! Να τρυπώνεις εδώ να... σε βλέπω! :):)

Φιλάκι, μικρό μου πόνυ!

14/6/07 11:43  
Anonymous ΑΓΓΕΛΟΣ said...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

14/6/07 12:26  
Anonymous ΑΡΣΕΝΗΣ said...

ΓΕΙΑ ΣΑΣ!

14/6/07 12:32  
Anonymous ΧΡΙΣΤΙΝΑ said...

ΩΡΑΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!!!

14/6/07 12:34  
Anonymous Rozina said...

Ωραία τσάντα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

14/6/07 12:35  
Anonymous Rozina said...

Ωραία τσάντα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

14/6/07 12:35  
Anonymous Rozina said...

Ωραία τσάντα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

14/6/07 12:35  
Anonymous Αλεξης said...

Καλά παραμύθια!!!!! Σας ευχαριστώ για το παραμύθι μου που βάλατε στην ιστοσελίδα σας!!!!!!!

14/6/07 12:40  
Blogger marilia said...

Γεια σου, Άγγελέ μου! Να προσέχεις τα... σκαλοπάτια!

Γεια σου, Αρσένη μου και κοίτα να διαβάζεις γιατί... ο επόμενος δάσκαλος σε περιμένει!!!!

Χριστινιώ μου! Ωραία ψυχούλα! ;)

Μικρό μου πόνυ, είπαμε, καλά τα κατάφερες! Πάντα της υπερβολής! τςτςτς! :):):):)

Αλέξη μου, εγώ σ' ευχαριστώ που μου επέτρεψες να το παρουσιάσω!

Παιδάκια μου, θα σας σκέφτομαι!

Πάλι θα κλάψω. Φτου, γμτ!

14/6/07 15:01  
Blogger ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Λίμερικ για τη Marilia,


Η καλή τους η δασκάλα
που 'χει τα μαλλιά της σκάλα

Δυό χρονιές στα θρανιάκια
λάτρεψε ΟΛΑ τα παιδάκια

Η καλή ΤΟΥΣ Η ΔΑΣΚΑΛΑ!


Γλαρένιες αγκαλιές

14/6/07 16:45  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Γειά σου κι από μένα Άγγελε... τώρα το Καλοκαίρι θα πάρω τη θέση σου στην καρδούλα της δασκαλίτσας μας!

Πάντως, εμείς τα μεγαλύτερα παιδάκια, δίνουμε κάπως αλλιώς την ψήφο εμπιστοσύνης μας: με ένα σβουριχτό φιλάκι στο λαιμό που αφήνει σημαδάκι μέχρι τον Σεπτέμβρη!

Δασκαλίτσα, θα κάνεις θερινά μαθήματα σε μας τους ανορθόγραφους;

14/6/07 17:16  
Blogger George-Rose said...

Και για να δείτε οτι έχουμε αρχίσει να μαθαίνουμε ο πληθυντικός που χρησιμοποιεί ο άσκαρ δεν είναι πληθυντικός ευγενείας αλλά γιατί εννοεί οτι θα κάνει μαθήματα σε εμάς τους δύο ανορθόγραφους.

14/6/07 17:54  
Blogger Γωγώ said...

Άραγε εμείς γιατί δεν είχαμε ποτέ την τύχη να έχουμε τέτοιες δασκάλες;;

14/6/07 18:07  
Anonymous Βίκυ said...

Τσίρκο ε;; ΤΕΛΕΙΑ!!! Να τα χαίρεσαι! Και άλλα πολλά πολλά ακόμα!

14/6/07 18:22  
Blogger sevarose said...

ε ψιττττττ
παιδιααααααααα
προς μαθητεσ μαριλιαςςςςς μιλαωωωωωωωω
μην την αφησετε να φυγειιιιιιιιιιιι καλε .... δεστε την καλε καπου κλειστε τη σε κανα κελαρι μεχρι το σεπτεμβρη ,...
οχι ε ; είστε καλα παιδια δεν κανετε τετοια εσεις το ξερω ..
να σας πω ενα αλλο κολπο τοτε;να μπαινετε καθε μερα στο μπλογκκκκκκκκ και να την ταραξετε στα μηνυματα ΄κυρια γυρνα πισω κυρια σε αγαπαμεεεεεεε και τετοιαααααα
φιουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυιιιιιι
ιιιι
φιιουυυυυυυυυυυιιιιιιιιιι
αχ μαριλια εδω ησουνννννννν δε σε ειδα
φυγε απο πανω μας
βρε στα παιδια μιλαωωωω
μη μας παρακολουθεις καλεεεεεεεεεεεεεεεεεεε...

14/6/07 21:54  
Blogger George-Rose said...

Εεε άσκαρ ξύπνα ρεεεε!! Η sevarose μας λέει τρόπους για να μην φύγει η δασκάλα μας η Μαριλία.
Σταμάτα να σκαλίζεις την μύτη σου ρε και άκου τι λέει η sevarose μπορεί να πιάσει και να την κρατήσουμε εδώ.
Άντε μην τα περιμένεις όλα απο μένα!!

14/6/07 22:00  
Blogger marilia said...

Παιδιά, δε γίνεται τίποτα... Και το δάκρυ... κατάμαυρο. Η μάσκαρα... Ούτε ο κόμπος λύνεται, να πάρει η ευχή! Και αύριο το πρωί πρέπει να το ξανατραβήξω το μαρτύριο...

Συγγνώμη που δεν απαντώ στον καθένα ξεχωριστά, αλλά αυτή τη στιγμή είναι αδύνατον. Ίσως αργότερα...

:(

14/6/07 22:08  
Blogger sterzidi said...

Μαριλιώ απόλαυσε τις μοναδικές και πλούσιες στιγμές...
Κάθε χρόνο θα είναι πλούσιες, άλλωστε γιατί τρώγεσαι κάθε μέρα; Γι αυτά και τα εξαιρετικά συναισθήματα

15/6/07 00:22  
Anonymous sfentona said...

ΦΤΟΥ, μπιπ !
ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΜΕ !
:-(

Αφήστε μας, τους δασκάλους, τις τελευταίες μέρες μόνους μας !
Δεν καταλαβαίνετε, όσοι δεν είστε !
...
Έχουμε μπροστά ολόκληρο καλοκαίρι !
Ε,εκεί γράψτε ό,τι θέλετε !
Και προβλέπω το Blog να γίνεται Παιδική Χαρά !
ΤΙ ΩΡΑΙΑ !
Α !!! Οι εννήλικοι να προσέχουν τι γράφουν !
Έχουμε και παιδάκια !

15/6/07 01:18  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Σέβα και Γιώργο... εγώ δεν φοβάμαι μη μου φύγει η δασκαλίτσα!
Την έχω κλείσει βαθιά στην καρδιά μου...
Εσείς να δω τι θα κάνετε...

15/6/07 08:47  
Blogger Ηλιας....Just me! said...

Επιτέλους έκανες ξανά την εμφάνιση σου στο Blogoχωριό! Πολυ συγκινητικές στιγμές Μαριλού μου... Και το έζησες και θα το ζεις με μικρά παιδάκια! Εγώ τώρα τελευταία το έζησα... Στο τελευταίο μάθημα της έκθεσης που δεν είχαμε πλέον τίποτα να κάνουμε, κάναμε μια αναδρομή στα τρία χρόνια που περάσαμε με αυτήν την καθηγήτρια... Στο τέλος μας έδιωχνε κακήν κακώς για να μην την δούμε που την πήραν τα ζουμιά... Αλλα εμείς την είδαμε! Μπορεί να μην της δείξαμε την ψήφο εμπιστοσύνης μας με αυτοκόλλητα αλλά την πήραμε ολοι μαζί μια μεγάλη αγκαλιά! Κι έτσι τελείωσε το τελευταίο μάθημα της έκθεσης... Στιγμές που θα σου μείνουν για πάντα στο μυαλό!

15/6/07 11:45  
Blogger marilia said...

Άσε, ρε Σωτήρη, αφού τα 'χεις περάσει και τα ξέρεις!!! Ε, είμαι "Ν" ακόμα, θα μάθω να μην κλαίω... πολύ.

Σφεντόνα, καλό καλοκαίρι και σε σένα. Τα παιδιά είπαν ότι θα μπαίνουν πού και πού, αλλά δεν είναι πολύ της Πληροφορικής και έτσι... Εξάλλου τα ενημέρωσα ότι δεν είναι όλα για την ηλικία τους και τους πρότεινα να διαβάζουν μόνο τα παραμύθια. Εξάλλου, οι παρόντες ενήλικες είναι όλοι κόσμιοι και τους θεωρώ φίλους μου. :)

Ασκαρδαμυκτούλη μου πιάσε ένα φιλί... Μμμαααατς! Α, και πού 'σαι, μη στριμώχνεις τον Άγγελο! Πήγαινε παραδίπλα να κάτσεις. Θέσεις υπάρχουν για όλους... Και σίγουρα αυτές των μαθητών μου είναι αδιαπραγμάτευτες. ;)

Ηλία, τα δικά μου είναι μωρά και ντρέπονται. Δεν ήθελαν ούτε να πάρουν, ούτε και να δώσουν αγκαλιές. Μόνο εκεί, προς το τέλος, ήρθαν κάποια και κόλλησαν πάνω μου...

Αχ!

15/6/07 13:21  
Blogger Καπετάνισσα said...

Καλά, δεν το πιστεύω!
Μπαίνουν τα ζουζούνια και σχολιάζουν;
Εσύ φιλενάδα τα'χεις φανερώσει όλα, ε;

Όμορφα είναι, δε λέω!
Τρυφερούδια να σου'ρχονται στα ξαφνικά, χαρά ζωής είναι!
Μόνο να προσέχουμε τι γράφουμε από δω και πέρα, ε;

Άντε και με τόσες ολόγλυκες αγκαλιές, ποιός δεν χορταίνει ευτυχία;

15/6/07 14:20  
Blogger marilia said...

Καπετάνισσά μου, χαίρομαι πολύ που σε βλέπω εδώ! :)

Ναι, ζήτησαν τη διεύθυνση για να βλέπουν παραμύθια και δεν μπορούσα να αρνηθώ. Μάλλον ήξεραν ότι είναι ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε επαφή και έτσι... Να τα, τα καμάρια μου!

Δε νομίζω ότι δεν προσέχουμε, γενικότερα, τι γράφουμε εδώ μέσα. Αλλά αν κάτι δω ότι "ξεφεύγει" λιγάκι... θα μαλώσω λίγο. ;):)

15/6/07 14:51  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home