webzobbie's attack

Της πέτρας της υπομονή βάλε στο νου θεμέλιο κι ό,τι θα πεις με το θυμό, πες το, καλλιά, με γέλιο!

1.4.07

Ιστορία από τον Αλέξη

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μικρό σπιτάκι ζούσε μια οικογένεια. Η μαμά, ο μπαμπάς και τα παιδιά. Στην κουζίνα ζούσε ένα γκρινιάρικο σφουγγάρι, μια κουτάλα που έκανε συνέχεια εμετό από το πολύ ανακάτεμα, μια ξινή κατσαρόλα που όλο καιγόταν και έσκουζε και μια ψεύτρα τραπεζαρία που συνέχεια έλεγε μεγάλα ψέματα.

Το σφουγγάρι γκρίνιαζε γιατί δεν του άρεσε να πλένει πιάτα και ποτήρια, κουτάλια και μαχαίρια. Ήθελε να αλλάξει δουλειά. Όμως και η κουτάλα ήθελε να αλλάξει δουλειά γιατί είχε βαρεθεί να ζαλίζεται, να ανακατεύεται και να κάνει συνεχώς εμετούς. Η κατσαρόλα είχε κι αυτή βαρεθεί να καίγεται και δεν της άρεσε να κουβαλάει φαγητό στην πλάτη της. Η δε ψεύτρα τραπεζαρία είχε ερωτευτεί την πολυθρόνα!

Μια μέρα, η οικογένεια αποφάσισε ν' αλλάξει σπίτι. Έτσι, πέταξαν όλα τα σφουγγάρια, τις κουτάλες, τις κατσαρόλες, ακόμα και την τραπεζαρία στο σκουπιδότοπο. Σε όλα τα αντικείμενα άρεσε η νέα τους ζωή στο σκουπιδότοπο. Μόνο η τραπεζαρία είχε παράπονα. Έτσι, έζησαν όλα καλά και η τραπεζαρία χειρότερα.



Σημείωση: Το... μπλογκοπαίχνιδο με τις λέξεις για θυσία... εεεε... δημιουργία ιστορίας ήθελα να πω, μου έδωσε μια καλή ιδέα για Σκέφτομαι και Γράφω (ΣκΓ) στην τάξη μου. Παράλληλα με τα λίμερικ τα παιδιά έδειξαν ενδιαφέρον για τις φανταστικές ιστορίες. Ξέρουν πολύ καλά ότι η... ζουρλή δασκάλα τους θα απορρίψει σχεδόν όλα τα ΣκΓ του ΟΕΔΒ και ότι πρέπει να σπάει το κεφάλι της για ενδιαφέροντα θέματα. Θέματα του στιλ: "Ένα Σαββατοκύριακο με τον παππού και τη γιαγιά" τα αντιπαθώ και αρνούμαι να βασανίσω 90 λεπτά τα παιδιά μου για να γράψουν κάτι τέτοιο. Έτσι λοιπόν, χθες 29/3/2007, τους έδωσα τις λέξεις που εδώ είναι με έντονα γράμματα για να φτιάξουν μια ιστορία. Ο Αλέξης μου έγραψε αυτό που διαβάσατε (εντάξει το διόρθωσα λιγάκι). Άδεια δεν πήρα για να το δημοσιεύσω, αλλά είμαι απόλυτα βέβαιη ότι θα χαρεί όταν το μάθει. -Μεταξύ μας, έχουν δει την έκθεση των γραπτών τους στο μπλογκ μου ως την απόλυτη καταξίωση! χιχιχιχι! Τα μωρά μου! :)

12 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

Σας μάθαμε !
Και σένα και τα μωρά σου !
Περάσατε όμορφα.Έχετε ακόμα αρκετές βδομάδες μέχρι 15 Ιουνίου.
Περάσαμε όμορφα κι εμείς διαβάζοντάς σας !
Αλήθεια, πού θα είστε του χρόνου ?
Τα μωρά θα είναι στη θέση τους. Με τι δασκάλα όμως?
Η Δασκάλα τους ?
Θα έρθετε Β ή θα πάτε Ν ?
...
Α ! Μετά το Πάσχα θα σας στείλουμε ευχές για το γάμο της Ποντικίνας σας. Το επεξεργαστήκαμε πριν μέρες, αλλά συνέβησαν κι άλλα...
elias

2/4/07 01:14  
Blogger marilia said...

elias αν δε σε πειράζει, θα ανεβάζω δουλειές των παιδιών μου, μέχρι να παρουσιάσω όλα μου τα παιδιά. Δε θέλω να "αδικήσω" κανένα. 13 είναι, γι' αυτό... υπομονή! :)

Του χρόνου θα είμαι μάλλον νότια. Θα μου λείψουν τα μωρά μου...

Με χαρά θα διαβάσω τη συνέχεια της διασκευής μας! Ελπίζω και σ' εμάς να συμβούν κι άλλα. Έπεσε μια ιδέα για δραματοποίηση κάποιου δικού μου κειμένου στη γιορτή λήξης του σχολικού έτους. Σκέφτομαι αν μπορεί να δραματοποιηθεί το συγκεκριμένο παραμύθι των παιδιών...

Όμως ακόμα έχουμε καιρό. :)

2/4/07 01:37  
Anonymous Ανώνυμος said...

ΝΑΙ σε όλα !
...Αλλά έρχεται ¨Πάσχα¨ !
Και δε νοείται τέτοιες μέρες να είμαστε μακριά από τους δικούς μας!
Θα κάνεις Πάσχα με τον Τόλη και την Γκερέκου ?
Ω , my ...
Διάλεξε μεγάλο πυθάρι να το σπάσεις στο κεφάλι τους.
Το δικό μας το κεφάλι αντέχει!
Ε ???

2/4/07 14:19  
Blogger marilia said...

χαχαχαχαχα! Θα 'μαι κοντά με τους δικούς μου. Πιο κοντά, δε γίνεται, καθότι μικρό το σπίτι μου... χιχι!
Τόλη δεν είδα. Άντζελα είδα, χθες. Πυθάρι... σιγά μην το χαραμίσω στα κεφάλια μερικών! Δε φυτεύω τίποτα μέσα, να το 'χω να το χαίρομαι; :):):):)

Πάααααααλι ξέχασες να υπογράψεις, καλέ;;; Χμμμμμμ......

2/4/07 14:35  
Blogger Ηλιας....Just me! said...

Δεν ξέρεις πόσο βοηθάς αυτά τα παιδάκια, τα μωρά σου, με αυτό που κάνεις! Η φαντασία τους έχει αρχίσει ήδη και τρέχει γρήγορα! Μπράβο πολύ καλή δουλειά! Τέτοιους εκπαιδευτικούς χρειαζόμαστε! (Νομίζω πως έτσι θα είναι η επόμενη γενιά!)

2/4/07 16:11  
Blogger marilia said...

Ηλία σ' ευχαριστώ για τα καλά λόγια! :) Καλωσόρισες στο μπλογκοφτωχικό μου. Καλή επιτυχία στις εξετάσεις σου, μικρέ! :)

Πσσσσσστ, το "μικρέ" διόλου υποτιμητικό, έτσι; Εξάλλου εγώ όλο με... "μικρούς" ασχολούμαι και δε σου κρύβω ότι τους εκτιμώ απεριόριστα! :)

2/4/07 16:25  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Ρε συ ... κουζουλοδασκάλα, αστεράκια τα βρίσκω τα "παιδάκια σου"!
Εγώ στην ηλικία τους έγραφα εκθέσεις του στυλ:"η θάλασσα είναι γεμάτη νερό κι έχει πολλά ψάρια"!

2/4/07 22:11  
Blogger marilia said...

Ε, άλλο κουμπούρι, άλλο... περίστροφο! χιχιχιχιχιχι! Κρατώ τον τίτλο... τιμής, ασκαρδαμυκτούλη μου και σε καθησυχάζω λέγοντας ότι δυο χρόνια τώρα, έχω διαβάσει ΤΑ άπαιχτα και έχω χτυπηθεί στο γέλιο! Αλλά μιλάμε για τρομερή εκγύμναση των κοιλιακών, όχι απλό μειδίαμα... Αυτά είναι τα... καλύτερα! χιχιχιχιχιχι! Δε θέλω γέλιαααααα!!!

2/4/07 22:22  
Blogger Trelofantasmeni said...

Marilia σήμερα επισκέφτηκα το μπλογκ σου και διάβασα την ιστορία του Αλέξη...φανταστική τη βρίσκω..
Τα παιδιά είναι αστέρια όταν έχουν εμπνευσμένους δασκάλους που βάζουν το μυαλό τους σε εγρήγορσή .

Πάντα έτσι σου εύχομαι

3/4/07 10:29  
Blogger marilia said...

Τρελοφαντασμένη καλωσόρισες στο μπλογκοφτωχικό μου! :) Κερνάμε... καφέ αρωματικό! :)

Τα παιδιά έχουν πάντα πράγματα να δώσουν αρκεί να βρεις τρόπο να τους το ζητήσεις! ;) Το συγκεκριμένο παιδί έχει πρόβλημα έκφρασης και ποτέ δεν έγραφε τίποτα με συνοχή. Γι' αυτό αυτή η ιστορία του με εντυπωσίασε. Ελάχιστα πράγματα διόρθωσα. Κάτι προτάσεις έδεσα με κάτι συνδέσμους. Τίποτα άλλο. ;)

3/4/07 10:50  
Blogger Σωκράτης Ξένος said...

Μαριλάκι,
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

9/4/07 12:32  
Blogger marilia said...

Χρόνια Πολλά, Σωκράτη! Ευχαριστώ που πέρασες! :)

11/4/07 19:48  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home