webzobbie's attack

Της πέτρας της υπομονή βάλε στο νου θεμέλιο κι ό,τι θα πεις με το θυμό, πες το, καλλιά, με γέλιο!

24.8.07

Ακτινιδιοϊστορίες


Ζεστό, αυγουστιάτικο μεσημεράκι, που καμιά σχέση δεν είχε με τα καλοκαιρινά μεσημέρια των διαφημίσεων. Μόνη της, ξαπλωμένη στο κρεβάτι, με μια τάρτα ακτινίδιο δίπλα της και με τις σκέψεις της ζεστές και κολλημένες στο ταβάνι, έτοιμες να πέσουν πάνω της και να την καταπλακώσουν. Ένα «γιατί;» βάρυνε και, πέφτοντας, της χάραξε μια ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια. Άφησε να της ξεφύγει ένα «Αχ!» και, μαζί του, ένιωσε να φεύγει κι εκείνη από το σώμα της και να ανεβαίνει ψηλά. Το ταβάνι, λες και ήταν φτιαγμένο από… σαντιγί παραμέρισε, επιτρέποντάς της να πετάξει μακριά, πάνω από τις σκέψεις της.

Από ‘κεί ο κόσμος τής φαινόταν διαφορετικός. Τα «γιατί;», τα «πρέπει», τα «δεν μπορώ» της φαινόταν σαν τα βότσαλα στο βυθό της θάλασσας. Απορούσε τι της είχε συμβεί και πώς είχε καταφέρει να ξεγλιστρήσει από τον ίδιο της τον εαυτό. Πριν όμως προλάβει να τρομάξει… βρέθηκε ανάμεσα στα «θέλω», τα «μπορώ», τα «αγαπώ» της. Άπλωσε το χέρι προς ένα «θέλω», μα το αισθάνθηκε κάπως μακρινό. Δοκίμασε να πιάσει ένα «μπορώ», μα, τι κρίμα, ξεγλίστρησε γρήγορα από τα δάχτυλά της. Δειλά, έτεινε το χέρι προς ένα «αγαπώ» και, τι χαρά, το ‘νιωσε σταθερό, απαλό και ζεστό να φωτίζει την παλάμη της.

Δεν καταλάβαινε τίποτα πια. Τα «γιατί;», η ζέστη, το πολύχρωμο σεντόνι, το ταβάνι από… σαντιγί και το ζεστό «αγαπώ» στην παλάμη της έπλεξαν ένα δίχτυ και την τύλιξαν. Πάλευε να ξεφύγει, όμως οι κινήσεις της την πρόδιδαν και το περίεργο δίχτυ την έσφιγγε όλο και πιο πολύ.

Όπως έκανε πάντα στα δύσκολα, άφησε τη σκέψη της να τρέξει σ’ εκείνον. Ο νους της αρπάχτηκε από το γράμμα που ήταν ακουμπισμένο στο κομοδίνο. Μπροστά στα μάτια της ήρθε ο γραφικός του χαρακτήρας να λέει λόγια καθησυχαστικά. «Γλυκέ μου, ιππότη!» ψιθύρισε μ’ ένα χαμόγελο. Ήξερε ότι νοιαζόταν πραγματικά για εκείνη και ότι ποτέ δε θα την άφηνε μόνη. Εκείνη τη στιγμή το «αγαπώ» στην παλάμη της έλαμψε περισσότερο ίσως κι από τον ήλιο και, έτσι μαγικά, όπως είχε εμφανιστεί, το δίχτυ που κόντευε να την πνίξει εξαφανίστηκε. Ελεύθερη πια από τα δεσμά της, έκλεισε τα μάτια και φώναξε δυνατά: «σ’ αγαπώ».

Ανοίγοντας τα μάτια της αντίκρισε τη μητέρα της, σκυμμένη πάνω από το κεφάλι της, να την κοιτά με απορία. Έριξε μια ματιά γύρω της, συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν στο δωμάτιό της, ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, με την τάρτα ακτινίδιο δίπλα της και ένα βιβλίο ακουμπισμένο στο στήθος. Ισχυρίστηκε, ντροπαλά, ότι έβλεπε όνειρο και πως όλα ήταν εντάξει.

Η μητέρα της έφυγε από το δωμάτιο με ένα βλέμμα απορίας, ενώ εκείνη έριξε μια αμήχανη ματιά στην ανοιχτή σελίδα του βιβλίου της:

"Τα δάχτυλά μου
-στο μαλακό χορτάρι-
βρήκαν τα δάχτυλά σου.

Κράτησα το σφυγμό σου μια στιγμή
κι ένιωσα
-ακόμα πιο πολύ-
τη θέρμη της καρδιάς σου..."

21 Comments:

Blogger marilia said...

Ελπίζω ο Θωμάς να μη μου θυμώσει που έκλεψα τη φωτογραφία του! Ευχαριστώ πολύ και... καλός πολίτης, Θωμάκο! :)

24/8/07 21:34  
Blogger Μαριλένα said...

To ταβάνι με τη σαντιγύ (γραμμένη κατά τον παλιό τρόπο) με ..στιγμάτισαν βραδιάτικα.

Τι το θελες κοριτσάκι μου; Αχχ, το κρίμα στο λαιμό σου, παω να φάω και παει κι η δίαιτα.

Τουλάχιστον μου κόλλησε και το
"Ο ύπνος σε τύλιξε, σαν ένα δέντρο, με πράσινα φύλλα,
ανάσαινες, σαν ένα δέντρο, μέσα στο ήσυχο φως,
μέσα στη διάφανη πηγή κοίταξα τη μορφή σου
κλεισμένα βλέφαρα και τα ματόκλαδα χάραζαν το νερό."
Αντε, ας τραφεί και το πνεύμα, ε; :)))))

25/8/07 00:23  
Blogger Ploutwnios said...

Τί όμορφα που τα γράφεις... Μου προκάλεσες γλυκόπικρα συναισθήματα. Πικρά σαν τις θύμισες των ανθρώπων που δεν είναι πλέον στο πλευρό μου, είτε επειδή το ήθελαν οι ίδιοι, είτε επειδή το ήθελε ο καλός (;) Θεούλης, και γλυκές σαν την αγκαλίτσα του αγαπημένου μου ανηψιού (βλ. Dafis)...

Παρεπιπτόντως...έχεις πολλά χαιρετίσματα και μωρουδίστικα φιλάκια!

25/8/07 02:35  
Anonymous Ανώνυμος said...

"..βρέθηκε ανάμεσα στα «θέλω», τα «μπορώ», τα «αγαπώ» της. Άπλωσε το χέρι προς ένα «θέλω», μα το αισθάνθηκε κάπως μακρινό. Δοκίμασε να πιάσει ένα «μπορώ», μα, τι κρίμα, ξεγλίστρησε γρήγορα από τα δάχτυλά της. Δειλά, έτεινε το χέρι προς ένα «αγαπώ» και, τι χαρά, το ‘νιωσε σταθερό, απαλό και ζεστό να φωτίζει την παλάμη της"

Πολύ όμορφο!

Λίνος

25/8/07 11:16  
Blogger marilia said...

Μαριλένα οι τάρτες ακτινίδιο και η... σαντιγί προκαλούν περίεργιες (ψευδ)αισθήσεις! Το νου σουουουουου! ;):):):):)

Φιλάκια!

Πλουτώνιε, καλώς μου ήρθες! :) Βλέπω, ένιωσες τη σωστή γεύση! Γλυκόξινη, όπως τ' ακτινίδια! χιχιχιχιχι!

Παρεμπιπτόντως, ανταπέδωσε τα χαιρετίσματα και τα φιλάκια στο μωρούλι σας! ;)

Δηλαδή το υπόλοιπο ήταν... άθλιο Λίνο μου;;; χιχιχιχιχιχιχι! Και επειδή ξέρω ότι δεν είσαι ακτικειμενικός γιατί σ' έχω κάνει ωσάν τα μουτράκια μου... θα μου πεις ΠΑΛΙ τα καλύτερα. Χμ...

Πιάσε σκουληκοφιλί! :)

25/8/07 13:29  
Anonymous Ανώνυμος said...

Πολύ καλό, αλλά εγώ περιμένω το επόμενο:"Τάρτα φράουλα".
Αφού η φράουλα σ' αρέσει πιο πολύ...
Έλα !
sfentona

26/8/07 01:58  
Blogger marilia said...

Έλα όμως, sfentona, που εμένα μ' αρέσει πιο πολύ το ακτινίδιο!!! ;)

26/8/07 10:05  
Blogger George said...

Όπως έκανε πάντα στα δύσκολα, άφησε τη σκέψη της να τρέξει σ’ εκείνον. Ο νους της αρπάχτηκε από το γράμμα που ήταν ακουμπισμένο στο κομοδίνο. Μπροστά στα μάτια της ήρθε ο γραφικός του χαρακτήρας να λέει λόγια καθησυχαστικά. «Γλυκέ μου, ιππότη!» ψιθύρισε μ’ ένα χαμόγελο. Ήξερε ότι νοιαζόταν πραγματικά για εκείνη και ότι ποτέ δε θα την άφηνε μόνη. Εκείνη τη στιγμή το «αγαπώ» στην παλάμη της έλαμψε περισσότερο ίσως κι από τον ήλιο και, έτσι μαγικά, όπως είχε εμφανιστεί, το δίχτυ που κόντευε να την πνίξει εξαφανίστηκε. Ελεύθερη πια από τα δεσμά της, έκλεισε τα μάτια και φώναξε δυνατά: «σ’ αγαπώ».

Μην σταματάς ακόμα και τώρα που το όνειρο έσβησε να το φωνάζεις.
Και ξέρεις κάτι; Δυνατά! Ναι όσο πιό δυνατά μπορείς!!

26/8/07 14:59  
Blogger marilia said...

Χμ... Με βοηθάς να φωνάξουμε μαζί γιατί... βράχνιασα; ;) Για βάλτε όλοι μια φωνούλα... ;)

Φιλάκι, Γιώργο μου!

26/8/07 15:07  
Blogger George said...

Μμμμ ...... Γκουχ-γκουχ .... ΣΣσσ.... γκουχ γκουχ γκουχ.....
ΑΑΑΑααααααα...........

Παναθεμά την λαρυγγίτιδα μου! Μόλις τώρα θυμήθηκα πως πριν λίγα χρόνια έκανα μια εγχείρηση στις φωνητικές χορδές και ο γιατρός μου έχει απαγορεύσει να φωνάζω!
Θα προσπαθήσω όμως πάλι!!
Σ' αγαπώ .........

Ορίστε τι κατάλαβες τώρα; Πάει η φωνούλα μου! Άντε να δώ τώρα πότε θα καταφέρει να ξανανοίξει!
Ελπίζω τουλάχιστον να σε έχει ακούσει ο αχαίρευτος! Άντε να μην τον πάρει και τον σηκώσει.

26/8/07 21:15  
Blogger marilia said...

Ουλπ! Βρε, Γιώργο μου, δεν έχω πει ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα; Μη βρίζεις... τζάμπα!!!! χιχιχιχιχιχι!!!

Καληνυχτοφιλάκι! :)

26/8/07 23:48  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Γιατί ρε Γιώργο να με πάρει και να με σηκώσει;;α

27/8/07 13:52  
Blogger Aντώνης said...

Εγώ πάλι θα τολμούσα να πω πως πρόκειται μάλλον για έναν εύγεστο και ζουμερό διακτινισμό :) Και στα ταρτάκια λέμε ΝΑΑΑΑΑΑΑΙΙΙΙΙΙ!!!!!

27/8/07 15:13  
Blogger marilia said...

Σεμνά εσύ με την τίγρη!!! Σνουποφιλί για να... σταματήσεις! ;Ρ

Τελικά Αντώνη μου, είσαι... δικός μου άνθρωπος!!!! :):):) Ταρτοφιλάκι!!!!

27/8/07 16:02  
Blogger spirosvii said...

Ωραίο και όπως είπε κι παραπάνω γλυκόπικρα συναισθήματα. Επίσης αστείο στο τέλος με τη μαμά σου από πάνω σου ενώ εσύ λες σ'αγαπώ! Τελικά το έφαγες το γλυκάκι? :)

(είσαι λιγάκι απόλυτη αλλά δεν πειράζει, εγώ μπαίνω στη θέση σου και σε καταλαβαίνω οπότε δεν ενοχλούμαι)

Καλημέρα!

28/8/07 08:13  
Blogger marilia said...

Σπυράκο με τα ακτινίδια έχω... περίεργη σχέση. Τα τρώω, με τρώνε... τρωγόμαστε γενικά! :D Μ' αρέσει να τα ξεφλουδίζω και να τα τεμαχίζω, ανεξάρτητα από το αν θα τα φάω ή όχι, τελικά! Περίεργη συμπεριφορά μου προκαλούν, τα άτιμα!!! Όμως, ρε παιδάκι μου, θεωρώ ότι ένα "Σ' αγαπώ" δεν είναι ΠΟΤΕ αστεία υπόθεση. Γι' αυτό... προσέχουμε πού το φωνάζουμε.

(Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς, αλλά... μην ενοχλείσαι, μην ενοχλείσαι!)

Καλημέρα

28/8/07 08:52  
Blogger Trelofantasmeni said...

Τι ωραία ιστορία ήταν αυτη ? Αχ και η τάρτα δίπλα να περιμένει κάποιος να την τιμήσει αλλα βλέπεις οι νέες κοπέλες το μυαλό τους στον έρωτα το έχουν...

Φιλάκια πολλα γλυκιά μου δασκαλίτσα

28/8/07 15:46  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Ε όχι και σε τρώνε τα ακτινίδια ρε δασκαλίτσα!
πότε έγινε και δεν το ξέρω;;;

28/8/07 17:30  
Blogger marilia said...

Τρελοφαντασμένη μου, ταρτοφιλάκι γλυκό και σε σένα!!! :):)

Εσύ, καλέ, τι ανακατεύεσαι;;; Είπαμε, σεμνά!!!

28/8/07 17:57  
Anonymous Manos s. said...

Τι γλυκό το ταρτάκι σου με το ακτινίδιο...
...εδώ είμαι και γω πάλι...
...καλημέρες...

29/8/07 13:44  
Blogger marilia said...

Μάνο μου, χαίρομαι πολύ που είσαι εδώ πάλι...

Να σε προσέχεις και να... τους προσέχεις! Φιλάκι γλυκό!

29/8/07 14:58  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home