webzobbie's attack

Της πέτρας της υπομονή βάλε στο νου θεμέλιο κι ό,τι θα πεις με το θυμό, πες το, καλλιά, με γέλιο!

25.10.09

Αύριο πάμε συνεργείο

Μετά από το Μάρτιο του 2006 οπότε και... μπήκε ο Μario στη ζωή μου, μάτια για άλλον άντρα δεν είχα! Ακόμα και ο Πάνος, ο μεγάλος μου έρωτας, παραμερίστηκε, μπορώ να πω, για χάρη του... γαλανομάτη Mario. Ειλικρινά τον πρόσεχα, τον φρόντιζα, του συμπεριφερόμουν πάντοτε με στοργή και προδέρμ, ώσπου, πέρσι κάποιες μάλλον κακές γλωσσίτσες ζήλεψαν την αγάπη μου για εκείνον και είπαν να μας... φθείρουν λιγάκι. Παρόλες τις δυσκολίες που συναντήσαμε στις διαδρομές μας πέρσι το καλοκαίρι, τα πηγαίναμε περίφημα! Όλο καμάρι γυρνούσαμε μαζί διάφορα όμορφα αλλά και... δυσπρόσιτα μέρη. Την τελευταία μέρα των διακοπών μας, συνέβη ένα εντελώς αψυχολόγητο ατύχημα που προκάλεσε κάμποση ζημιά, όχι πολύ σοβαρή, ικανή όμως ώστε να... νοσηλευτεί και να εγχειριστεί ο καλός μου. Το μόνο που έχει μείνει πια από εκείνο το ατύχημα είναι μια μικρή φοβία, κάθε φορά που περνάμε από το συγκεκριμένο σημείο του ατυχήματος.

Χθες είπα να τον πάρω και να πάμε στο χωριό μου. Περάσαμε καλά και ευχαριστηθήκαμε στη βάφτιση της ξαδερφούλας μου. Αλλά επειδή κάθε φορά που περνάμε καλά και το φχαριστιόμαστε, κάτι πρέπει να συμβεί, ε, είπε να συμβεί κατά την επιστροφή μας εδώ. Δεύτερο, μεγαλύτερο ατύχημα κατά την είσοδό μας στο σπίτι. Μέρα βροχερή και παρκαρισμένο, ως συνήθως -γαμώ την καταδίκη μου!, στην είσοδο της πιλοτής ένα ξένο αυτοκίνητο. Δεν άργησε να γίνει το κακό... Δική μου ευθύνη, χωρίς αμφιβολία. Κάτι η "άνεση" που εξασφαλίζει το γεγονός ότι από το συγκεκριμένο σημείο περνάμε καθημερινά και πολλές φορές τη μέρα, τα δύο τελευταία χρόνια, κάτι η βροχερή μέρα της... ατσαλιάς, κάτι το ρημάδι το ξένο αυτοκίνητο που στενεύει το χώρο... ε... έγινε. Και αύριο, μετά τη δουλειά, θα πάμε συνεργείο.

Αγάπη μου, δε θα το ξανακάνω. Θα 'μαι περισσότερο προσεχτική με σένα, αυτοκινητάκι μου!





*φωτογραφία του... βρωmario μετά το ατύχημα. Ευτυχώς που δεν τον έκανα μπάνιο χθες! Σήμερα ρίχνει... καρέκλες!

16 Comments:

Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Να του κρεμάσεις χάντρες να μην τον πιάνει το μάτι!

25/10/09 19:54  
Blogger marilia said...

Έχει Χριστόφορο και Σπυρίδωνα μέσα! Ε, του... κρέμασα "κι όλο το μπλε του χάρτη". Για να δούμε...

Αχ!

25/10/09 20:07  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Χρηστοφόρος, λέγεται ο άγιος! Πώς να σε βοηθήσει ρε κορίτσι μου που δεν ξέρεις ούτε τ' ονοματάκι του;

Πάντως, όταν το μάτι είναι κακό, γυναικολίστικο και ζηλόφθονο, θέλει πολλούς αγίους... ένας δεν φτάνει!

25/10/09 20:10  
Blogger marilia said...

Τον ξέρω! Τον δίδαξα κιόλας. Αλλά τον θέλουμε πιο οικείο. Χριστόφορο, όπως τον προ παππού και τους θείους, δικό μας. Να μας κρατά το τιμόνι.

Στενοχωρήθηκα. Περισσότερο γιατί χθες πέρασα καλά και η βόλτα στο χωριό ήταν από τις ευχάριστες. Έπρεπε να βαφτεί με μοβ; :(

25/10/09 20:15  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Δεν υπάρχει οδηγός χωρίς μικροτρακαρίσματα!
Εγώ, π.χ., τράκαρα μέσα στην πιλωτή μου! Σα να λέμε έπεσα απ' το κρεβάτι μου!
Μην στενοχωριέσαι... μακάρι όλες οι γρουσουζιές να πέφτουν στα αντικείμενα κι όχι σε μάς!

25/10/09 20:19  
Blogger Andria said...

Περαστικά στο καλό σου αυτοκινητάκι Μαριλία μου! Πόνεσε μα σου είναι πιστό και θα στο συγχωρέσει! Ξέρω, σου χάλασε όλη τη διάθεση.. Αν πράγματι είναι μάτι, θα γυρίσει η κακιά ενέργεια σ`εκείνον που την έστειλε αργά ή γρήγορα. Μη στεναχωριέσαι!!Υπάρχει νομοτέλεια σ`αυτά.
Φιλάκια παρηγορητικά!!!

25/10/09 20:33  
Blogger George said...

Μια γρατσουνιά λίγο μεγαλούτσικη είναι. Μην ανησυχείς και τα μαστόρια θα στον κάνουν καινούργιο.
Πάντως για το μάτι να του κρεμάσεις κανένα σκόρδο. :) Είναι πιο αποτελεσματικό απο τον άγιο και τις μπλε χάντρες! :)

25/10/09 21:34  
Blogger Nana Tsouma said...

Κι εγω πιο παλια που τρακαριζα καθε τοσο έσπευδα να το φτιάξω το δυνατον γρηγορότερα σα να θελα να το ξορκισω...ε...μετά τα συνήθισα
(τα τρακαρισματα)και τωρα τα φτιαχνω ολα μαζι!!
Μη στενοχωριεσαι καλη μου ...λαμαρινες ειναι και φτιαχνονται!!!!
φιλια

25/10/09 23:49  
Blogger marilia said...

Ασκαρούλη μου, κι εγώ σαν να έπεφτα από το κρεβάτι μου ήταν. Οδήγησα μια χαρά μέσα στην καταιγίδα και βρήκα στην κολόνα της πιλοτής, γμτ! :(

Άντρια, να γυρίσει αλλά όχι αργά, ΓΡΗΓΟΡΑΑΑΑΑ! Γιατί αν μείνει κι άλλο πάνω μου, δε με βλέπω καλά!

Γιώργο, θα το αναλάβει θείος-μάστορας, οπότε δεν ανησυχώ. Αλλά το σκόρδο, λυπάμαι, δεν μπορώ να του το κρεμάσω... πιφ!

Νανά, λαμαρίνες, συμφωνώ. Αλλά σου χαλάνε τη διάθεση άμα ειδικά συμβεί και χαλάσουν μ' αυτό τον τρόπο. Ουσιαστικά, αυτό που είπε ο Ασκαρούλης: σαν να πέφτεις από το κρεβάτι σου. Συμβαίνει, αλλά δε σου τη σπάει;

Σνουποφιλιά σε όλους! :)

26/10/09 18:53  
Blogger salnk-Δ@σκ@λος said...

Έφαγε και μια κλωτσιά, αν δεν κάνω λάθος, ή μου φαίνεται;

26/10/09 21:07  
Blogger marilia said...

Πατερούλη, ποτέ κλοτσιά, ο άντρας μου! Τα νερά έπαιξαν με τη σκόνη και έγινε αυτό που βλέπεις. Κι εγώ αναρωτιόμουν πώς βρέθηκε εκεί η... ροδιά. Πατερούλη, είμαι πολύ κακοδηγός;;; Μπουέεεεεεεεεεεεεεεεε!

26/10/09 22:26  
Blogger karaflokotsifas said...

Ε οχι και κακη οδηγός για κατι τετοιο!!!
Τι να πούνε και κατι άλλοι μαριλιτσα
που δεν εχουν αφησει κολόνα όρθια χαχαχα
Το νου σου οταν βρέχει

τσιου???????????

30/10/09 17:13  
Blogger marilia said...

Κοτσυφοκουμπαρούλη μουουουουουουυουυυυυ!!! Τι χαρά είν' αυτή;;; ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ γύρισες!!!! Τσίου και πάλι τσίου! Άρφ και πάλι αρφ και ξανά-μανά-τσίου!!!!!

Κοίτα μην την ξανακοπανήσεις, γιατί θα σε κλείσω σε κλουβί! Α!

Σνουποφιλί σβουριχτό στο ράμφος!

30/10/09 22:07  
OpenID astropeleki said...

Αχ Μαριλία μου πως σε καταλαβαίνω!
Και γω το χτύπησα το αγαπημένο μου εδώ στην Κρήτη και πλάνταξα στο κλάμα. Φαντάσου ότι όταν το αγόρασα, μετά από ένα μήνα κάποιος με ακούμπησε και μου εκανε μια γρατζουνιά στον προφυλακτήρα και είχα τσαντιστεί τόσο, με είχε πειράξει τόοοσο πολύ που ήθελα για μια γρατζουνιά να τον βάψω. Ευτυχως που δεν το έκανα γιατί για κακή μου τύχη, μια μέρα που μου έπεσαν ένα σωρό συμπτώσεις (ποιος με γλωσσόφαγε!!!) έγδαρα αρκετά τον προφυλακτήρα μου και πήρε και λίγο φτερό. Οπότε περιμένω πότε με το καλό θα ανέβω Αθήνα για να το πάω στον γιατρό, να το επαναφερει.

Μην ξεχνάς, το αυτοκίνητο είναι σαν παιδί, είναι σαν δεύτερο σπίτι. Το αγαπάμε, το προσέχουμε, το κρατάμε καθαρό και λαμπερό, και αν μας πάθει το οτιδήποτε, στεναχωριόμαστε! Εμείς να είμαστε καλά πάνω απ όλα και τα σίδερα φτιάχνονται!

9/11/09 20:33  
Blogger marilia said...

Αστροπελέκι μου, σιγά μην είναι το αυτοκίνητο σαν παιδί! Το προσέχω, όσο μπορώ και το φροντίζω σε λογικά πλαίσια. Σιγά μην το 'χω λαμπερό με τέτοιο αέρα και βροχή. Βρωμάριο είναι, αλλά δε σκάω. Ούτε και πλέον "μασάω" με τις γρατζουνιές. Τα μηχανήματα είναι για να μας εξυπηρετούν. Αρκεί να είναι ασφαλή. Για ένα γδάρσιμο του προφυλαχτήρα, δεν έγινε και τίποτα. Απλά του... γλωσσοφάγου να του καεί το μόντεμ! ΚΑΙ το dvd. ΚΑΙ το τηλέφωνο. Ααααα! Να μάθει!

9/11/09 20:43  
Blogger astropeleki said...

αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα εγώ γιατί το έχω σαν παιδί μου;;;; Μήπως επειδή είναι καινούργιο ακόμη; :P
Βροχή ξεβροχή, είναι άσπρο το δικό μου και εύκολα μπορώ να λερωθώ αν ακουμπήσω πάνω του με το χώμα, τον αέρα και την λάσπη που περνάω! :P

11/11/09 19:22  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home