webzobbie's attack

Της πέτρας της υπομονή βάλε στο νου θεμέλιο κι ό,τι θα πεις με το θυμό, πες το, καλλιά, με γέλιο!

21.3.07

Ιστορία από τον Άγγελο


Αγαπώ τα φανταστικά παραμύθια. Γιατί μπορείς να εκφραστείς ελεύθερα. Γι' αυτό θα σας πω μια ωραία ιστορία. Έγραψα αυτή την ιστορία για εσάς. Λάθος και για μένα την έγραψα. Όμως τώρα ήρθε η ώρα να σας την αφηγηθώ.

Σαν έπεφτε το βράδυ στο μαγικό δάσος που μόνο εγώ ξέρω ότι υπάρχει, έβγαιναν από τα έγκατα της γης κάτι κακά πλάσματα. Μικρά, ζωηρά, με μάτια πονηρά και με μια μακριά ουρά, έτοιμα πάντα για σκανταλιές. Όλο κακές ιδέες τούς έρχονταν στο νου. Υπήρχαν πολλές συγκρούσεις ανάμεσά τους. Ζούσαν όπου υπήρχε σκοτάδι και σκιά. Αν τα έβλεπε το φως της μέρας, τότε θα έλιωναν.

Και που λέτε, όταν έπεφτε το φως της μέρας, βγαίνανε και κάνανε τόση φασαρία που δεν άφηναν τους κατοίκους της Μεγαλούπολης σε ησυχία. Εκείνοι κατηγορούσαν τους γείτονές τους και γίνονταν μηνύσεις από 'δώ, μηνύσεις από 'κεί. Ικανά για την καταστροφή, τα διαβολάκια!

Τέλος, απ' το πολύ το πείραγμα, ήρθε η αυγή, δεν πρόλαβαν να κρυφτούν, κι έλιωσαν και έτσι οι Μεγαλουπολίτες απαλλάχτηκαν από αυτά τα τερατάκια. Ήταν η καλύτερη μέρα για εκείνους και έστησαν τρικούβερτο γλέντι. Σαν έπεσε η νύχτα, οι Μεγαλουπολίτες πήγαν ήσυχοι στα κρεβάτια τους και κοιμήθηκαν για αρκετές μέρες.



Προημερών ζήτησα από τα παιδιά μου να γράψουν το όνομά τους κάθετα στο τετράδιό τους και έπειτα να γράψουν για κάθε γράμμα μια φράση, ώστε να βγει μια παράγραφος στο τέλος, με ή χωρίς νόημα. Ο Άγγελος έγραψε αυτό που διαβάσατε και μάλιστα, επειδή δεν ολοκλήρωσε την ιστορία του, ζήτησε να χρησιμοποιήσει και τα γράμματα του επιθέτου του! :) Έπειτα ζωγράφισε την εικόνα που βλέπετε και μου έδωσε την άδεια να το φιλοξενήσω στο μπλογκ μου. Τον ευχαριστώ πολύ. :)

26 Comments:

Blogger ioeu said...

είσαι πραγματικά τυχερή (και τα παιδιά "σου" ακόμη πιο...)
χρόνια μετά θα θυμούνται μια εμπνευσμένη δασκάλα...

21/3/07 21:11  
Blogger ioeu said...

ο μικρούλης ... θησαυρός!
σε ποια τάξη πηγαίνει?
πάρε κανένα αυτόγραφο...τώρα που είναι εύκαιρος...

21/3/07 21:20  
Blogger marilia said...

Γιάννη ο μικρούλης είναι ένα από τα αστεράκια μου, της Δ' τάξης. :) Σήμερα ήθελε βοήθεια στα Μαθηματικά.
-Κυρία, να έρθω;
-Όχι!
-Έρχομαι!
-Είπα, όχι! Σκέψου!
-ΈΡΧΟΜΑΙ!!! φωνάζει ενώ σηκώνεται απ' την καρέκλα.
-ΕΙΠΑ ΟΧΙ! φωνάζω εγώ από τη δική μου. Άντε... έλα, αναθεωρώ σε μερικά δευτερόλεπτα.
Πλησιάζει και τον παίρνω αγκαλιά, ενώ του τσιμπάω τα μάγουλα.
-Ήταν παγίδα!!! φωνάζει και... πεθαίνω στα γέλια! :):):):)

Όσο για τα "τυχερά" παιδιά μου και το τι θα θυμούνται... χμ...

21/3/07 21:33  
Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος said...

Αγγελάκι ο Άγγελος
Τυχεροί οι γονείς και η δασκάλα του
Πιο τυχεροί οι μαθητές σου
Για κάτι τέτοιες στιγμές δεν αλλάζεις το επάγγελμα του δάσκαλου με τίποτα

21/3/07 21:35  
Blogger marilia said...

Ενώ για πάααααρα πολλές άλλες, το αλλάζεις ευχαρίστως, Τάσο!!! χιχιχι! Αστειεύομαι! :) Όντως ο Άγγελος είναι πανέξυπνο παιδί και με σταθερή πρόοδο. :)

21/3/07 21:42  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Θα γίνει μεγάλος μπλογκερ ο μικρός!
Ποιος Ασκαρδαμυκτί τώρα και πράσιν' άλογα....
Αλλά έχει και σούπερ δασκάλα!
(θα με αναλάβεις και μένα;... εκεί να δεις "παγίδες"!)

22/3/07 14:44  
Blogger marilia said...

χεχε! :) Σεμνά, Ασκαρδαμυκτούλη, σεμνά! Εσένα δεν ξέρω αν πρέπει να σε αναλάβω ή να σε... περιλάβω! ;)

22/3/07 14:58  
Blogger kyriaz said...

Αναρωτιέμαι τι θα κάνουν τα μικρά όταν φύγεις από κοντά τους...

22/3/07 17:21  
Blogger marilia said...

Πάρτι θα κάνουν, kyriaz μου, πάρτι!!! :):):):)

22/3/07 17:36  
Blogger George said...

Εξαιρετικός ο Άγγελος! Πάντως με τον τρόπο που τα λές δείχνεις αγάπη για τα παιδιά. Να ξέρεις οτι αυτό το καταλαβαίνουν και αντιδρούν το ίδιο και αυτά.
Καλό απόγευμα.

22/3/07 18:04  
Blogger marilia said...

Εγώ τα αγαπάω. Εκείνα δεν ξέρω! χιχιχιχιχιχιχιχιχι! Τι απόγινε με το παραμύθι καλέ; Ε, Γιώργο, με mail, μη γίνουμε... ρεζίλι! :):):):)

22/3/07 19:25  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

... έστω κι αυτό, αρκεί να πέσω στα χέρια σου!

22/3/07 21:30  
Blogger marilia said...

Δε ντρέπεσαι; Όχι, πες, δε ντρέπεσαι; Χμ...

22/3/07 21:36  
Blogger sevarose said...

...τα μικρα αν τους δωσεις ερεθισματα ειναι ικανα ναφτιαξουν ..αριστουργηματα ..
μπραβο ξανα μαριλια

22/3/07 22:29  
Blogger George said...

Αν το είχα κιόλας; :-)

22/3/07 22:43  
Blogger marilia said...

Σέβα δίκιο έχεις! Αλλά γιατί σε μένα τα "μπράβο"; Εγώ μόνο τη δουλειά μου κάνω. Από 'κεί και πέρα... τα εύσημα στα παιδιά! :)

Γιώργο, εντάξει τώρα; ;)

22/3/07 23:08  
Blogger Θεοδόσης Βολκώφ said...

Εντυπωσιασμένος... Αστέρι ο Άγγελος... και άξια η δασκάλα!!!


Βολκώφ

23/3/07 19:44  
Blogger marilia said...

Μαγουλοκοκκινίσαμε πάλι, λυκάκι μας! :$

Ευχαριστούμε! :)

23/3/07 20:13  
Blogger Markos said...

Φιλί στη δασκάλα που ξέρει να "παγιδεύει" τόσο όμορφα τα παιδιά της στους δρόμους της γνώσης...

Καλημέρα :)

24/3/07 10:10  
Blogger marilia said...

Φιλί στο Μάρκο που ξέρει να μου φτιάχνει τη μέρα! :) Και είχα ξυπνήσει με μια... κατσουφιά στο δεξί μάτι και μια στενοχώρια στο αριστερό... :(

Καλημέραααααα!!! :)

24/3/07 11:20  
Blogger Shades said...

Marilia όπως είπες πιο πάνω σε ένα κόμεντ απλά κάνεις τη δουλειά σου.
Αν έκαναν απλά τη δουλειά τους κι άλλοι εκπαιδευτικοί όπως εσύ.. ίσως εμείς οι γονείς να κοιμόμασταν τα βράδια πιο ήσυχοι.

26/3/07 22:40  
Blogger marilia said...

shades μου, είναι πάαααααααααααρα πολλοί συνάδερφοι που κάνουν τη δουλειά τους ευσυνείδητα. Ε, είναι και ένα μικρό μέρος, όπως σε όλα τα επαγγέλματα, που... δεν! Μην κρίνουμε ολόκληρο κλάδο από τις εξαιρέσεις! Με άλλα λόγια, να κοιμούνται ήσυχοι οι γονείς και να μας έχουν εμπιστοσύνη. Και οι δυο πλευρές το καλό των παιδιών θέλουμε και γι' αυτό προσπαθούμε. :)

Μμμμααααατς!

26/3/07 23:00  
Blogger Ανδρομεδα said...

να είστε καλά κακούργα μου κι εσύ και τ' αγγελούδια!

27/3/07 11:45  
Blogger marilia said...

Σ' ευχαριστώ πολύ, ...κακούργα μου! :)

Φιλί!

27/3/07 14:47  
Anonymous Ανώνυμος said...

savilak.Με τα καλα παιδια καλα!!Με τα αααλλα παιδια εκεινα τα ειδικα τα του 'δρομου',ειναι τοσο μακρια μας και δεν λειπουν ποτε απο κοντα μας.Καθε γονεας πιστευει οτι εχει εναν μικρο Αισταιν.

27/9/11 22:13  
Blogger marilia said...

Ανώνυμε, μακάρι όλοι οι γονείς να ήταν γονείς-κουκουβάγες! Δυστυχώς... δεν είναι! Επίσης, έχουμε πολλά "άααλλα" παιδιά στις τάξεις μας, καθημερινά και μια χαρά τα πάμε. Στο κάτω κάτω, από πού φαίνεται ότι στη συγκεκριμένη Δ' τάξη του τότε δεν υπήρχαν περιπτώσεις παιδιών που ήθελαν ειδική μεταχείριση; Ακόμα και το συγκεκριμένο παιδί, όταν το πρωτογνώρισα, ήταν εντελώς διαφορετικό και... χαρακτηρισμένο! Βέβαια, χμ..., και μετά που έφυγα, χαρακτηρισμένο ήταν! Ως ο αγαπημένος μου! :):):):):)

Όμορφη η δουλειά μας, μα και δύσκολη πολύ!

27/9/11 23:01  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home